Ωρα για δράση

Πόσο ακόμη μπορούν οι δυτικές δυνάμεις να καθυστερήσουν την ανάληψη αποφασιστικής δράσης για να σπάσουν τον παράνομο αποκλεισμό εξαγωγής ουκρανικών σιτηρών που κάνει η Ρωσία στη Μαύρη Θάλασσα; Ο ΟΗΕ προειδοποιεί ότι αυτή η απερίσκεπτη θαλάσσια πολιορκία, που εισέρχεται τώρα στον πέμπτο μήνα της, απειλεί «με επισιτιστική καταστροφή» δεκάδες εκατομμύρια από τους πιο ευάλωτους ανθρώπους του κόσμου μας. Ωστόσο, οι ηγέτες του ΝΑΤΟ και της ΕΕ εμφανώς παραπαίουν, διχάζονται και ασχολούνται με άλλα καθώς πλησιάζει η καταστροφή. Υπάρχει άμεσα η ανάγκη υπεράσπισης των θεμελιωδών ανθρωπιστικών αρχών στις οποίες έχουν βασιστεί ο ΟΗΕ και η παγκόσμια τάξη για 75 χρόνια.

Οσα κάνει ο Βλαντίμιρ Πούτιν αυτή τη στιγμή αυξάνουν τις τιμές των βασικών τροφίμων, δημιουργούν τεχνητές ελλείψεις και απειλούν με πείνα 100 εκατομμύρια ανθρώπους από το Κέρας της Αφρικής και το Σαχέλ μέχρι την Κεντρική Αμερική. Πρόκειται για έγκλημα κατά της ανθρωπότητας. Κάποιος πρέπει να τον σταματήσει. Στην ιδανική περίπτωση, ο ρωσικός λαός θα το έκανε μόνος του. Ωστόσο, από φόβο, ανικανότητα ή άγνοια, αυτό δεν γίνεται. Τι περιμένουν λοιπόν ο Τζο Μπάιντεν, ο Μπόρις Τζόνσον, ο Εμανουέλ Μακρόν, ο Ολαφ Σολτς και όλοι οι άλλοι δημοκρατικοί ηγέτες; Ο Πούτιν βομβαρδίζει σιλό και κλέβει σιτηρά. Πόσα παιδιά πρέπει να πεθάνουν ακόμα προτού κινηθούν;

Ο φόβος διαβρώνει τη βούληση για δράση, παρόλο που ο αχαλίνωτος πληθωρισμός των τιμών θέτει σε κίνδυνο το εθνικό τους συμφέρον. Αμέσως μετά την έναρξη του αποκλεισμού, η Λιθουανία πρότεινε έναν ναυτικό «συνασπισμό των προθύμων», κατά προτίμηση υπό την αιγίδα του ΟΗΕ, για να συνοδεύσει ουκρανικά πλοία γεμάτα σιτηρά από την Οδησσό στον Βόσπορο. Είναι μια απολύτως λογική ιδέα. Ωστόσο δεν συνέβη – κυρίως επειδή ο Μπάιντεν φοβάται δυσανάλογα την άμεση αντιπαράθεση ΝΑΤΟ – Ρωσίας, επειδή το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ έχει παραλύσει και επειδή ο Μακρόν και ο Σολτς εναντιώνονται ιδιωτικά. Το δυναμικό δίδυμο Παρίσι – Βερολίνο εξακολουθεί να πιστεύει ότι μπορεί να ξεφύγει από τα προβλήματα πιέζοντας το Κίεβο να υποχωρήσει και να συμφιλιωθεί με ένα τέρας. Εχουν δρομολογηθεί εναλλακτικές διαδρομές εξαγωγής, κυρίως καθώς επεκτάθηκε η χρήση τρένων και φορτηγών. Αλλά μόνο ένα κλάσμα των 20 εκατομμυρίων τόνων σιτηρών που έχουν παγιδευθεί στα γεμάτα σιλό της Ουκρανίας θα μπορούσε να μεταφερθεί με αυτόν τον τρόπο.

Είναι πραγματικά αδύναμη η Δύση να σταματήσει αυτό το έγκλημα χωρίς να κάνει ταπεινωτικές παραχωρήσεις; Οχι, λένε οι αναλυτές του Ινστιτούτου Hudson της Ουάσιγκτον. Αν ο Μπάιντεν και οι σύμμαχοι όπως το Ηνωμένο Βασίλειο ήταν λίγο πιο τολμηροί, η Ρωσία θα μπορούσε να αποτραπεί από το να εμποδίσει τα σιτηρά της Ουκρανίας. Η ενισχυμένη αποτροπή στη θάλασσα θα μπορούσε να επιτευχθεί με τη χρήση μη επανδρωμένων εναέριων συστημάτων μεγάλης εμβέλειας, όπως τα αμερικανικά αεροσκάφη Grey Eagle. Θα διοικούνται από Ουκρανούς, θα φέρουν πυραύλους Hellfire και θα επιτρέψουν στην Ουκρανία «να ανιχνεύει, να παρακολουθεί και να εντοπίζει ρωσικά πλοία επιφανείας και αν χρειαστεί να τα βυθίζει».

Η αύξηση της αίσθησης ευπάθειας των ρωσικών πολεμικών πλοίων από τον αέρα θα μπορούσε να είναι αρκετή για να σπάσει τον αποκλεισμό χωρίς να καταφύγουμε σε επιθετική ενέργεια, λένε οι αναλυτές. Για να λειτουργήσουν, τέτοιες λύσεις απαιτούν έναν βαθμό πολιτικού θάρρους, φαντασίας και αποφασιστικότητας που μέχρι στιγμής λείπει από τον Λευκό Οίκο και τις δυτικές πρωτεύουσες. Αυτό πρέπει να αλλάξει. Οι σύνοδοι κορυφής του ΝΑΤΟ και της G7 πρέπει να βυθίσουν τον αποκλεισμό του Πούτιν. Αν το θέλουν πραγματικά, μπορούν.