Ο συγκινητικός προσηλυτισμός

Παρά την ερωτοτροπία της με το Ισλάμ, ή και εξαιτίας της, η συσπείρωση της γαλλικής αριστεράς Nupes κέρδισε 131 έδρες στις βουλευτικές εκλογές. Η στάση έναντι του Ισλάμ είναι ένα από τα πολιτικά διακυβεύματα που καθορίζουν την επιλογή των ψηφοφόρων: το RN της Μαρίν Λεπέν οφείλει μέρος της δημοτικότητάς του στην αντιμεταναστευτική και αντι-ισλαμική του στάση. Όσο για την αριστερά που, επί διακόσια χρόνια προωθούσε και στήριζε το κοσμικό κράτος απομυθοποιώντας τις θρησκείες, τις τελευταίες δεκαετίες έχει υιοθετήσει παρά φύσιν φιλοϊσλαμικές θέσεις. Η ισλαμιστική προπαγάνδα την έχει πείσει ότι η laïcité ισοδυναμεί με συστημικό ρατσισμό: η αριστερά μετασχηματίστηκε σε ισλαμοαριστερά.

Λίγες μέρες πριν από τις βουλευτικές εκλογές στη Γαλλία, αυτή η ισλαμοαριστερά ενθουσιάστηκε με μια ταινία που αφηγείται τη μεταστροφή στο Ισλάμ της Γαλλο-κύπριας ράπερ Μελανί Γεωργιάδη, κάποτε γνωστής ως Diam’s. Πρόκειται για το ντοκιμαντέρ «Salam» -αναγραμματισμός του «Slam» που αναφέρεται στην αυθόρμητη ποίηση και σημαίνει «ειρήνη» στα αραβικά: το πιάσαμε το υποονούμενο- που σκηνοθέτησε η Houda Benyamina, γνωστή από την ταινία «Divines» γύρω από τη μουσουλμανική νεολαία των παρισινών προαστίων. Το «Salam» δείχνει πώς η δόξα παρ’ ολίγο να σκοτώσει τη 40χρονη σήμερα τραγουδίστρια και πώς σώθηκε βρίσκοντας τον δρόμο της στο τζαμί: δεν βλέπουμε καμιά σκηνή από την παλιά, αμαρτωλή ζωή της Diam’s· βλέπουμε μονάχα τη Μελανί Γεωργιάδη με τζιλμπάμπ, κουκουλωμένη από την κορυφή ώς τα νύχια.

Πράγματι, πολλοί άνθρωποι συναντούν τον Ιησού, άλλοι ακούνε τη φωνή του Αλλάχ· μερικοί γίνονται οικο-τρομοκράτες, άλλοι σκέτοι τρομοκράτες. Αυτό που μου φαίνεται προβληματικό είναι ότι η ταινία «συγκίνησε» εκείνο το κομμάτι της γαλλικής αριστεράς το οποίο συνθηματολογεί υπέρ της ολικής απελευθέρωσης του ατόμου: στη Γαλλία, όπως στις περισσότερες ευρωπαϊκές δημοκρατίες, επικρατεί σύγχυση γύρω από το τι σημαίνει ελευθερία και ποια είναι τα όριά της. Οι ίδιοι άνθρωποι -ριζοσπαστικές φεμινίστριες, οικο-φεμινίστριες, εναλλακτικοί οικολόγοι, οπαδοί της Ανυπότακτης Γαλλίας και των Nupes- υποκλίνονται σήμερα σε μια εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα γυνή η οποία περιγράφει δακρυσμένη το «πριν» και το «μετά» του εξισλαμισμού της. Το «πριν» είναι ντροπή· το «μετά» είναι γαλήνη και ευγνωμοσύνη προς τον Αλλάχ. Αν η ταινία αφορούσε μια ράπερ που πήγε στη Μονή Πεπελενίτσης, η ίδια αριστερά θα παραδεχόταν ότι αν και η θρησκευτική ελευθερία είναι αναφαίρετο δικαίωμα κτλ, η εν λόγω κοπέλα τρελάθηκε· κρίμα το κορίτσι. Αντιθέτως, όσοι και όσες αίφνης διακόπτουν τις σχέσεις τους με τη δημοκρατική πολιτεία, αντιτίθενται στις αξίες και στο νομικό της σύστημα και επιβάλλουν σκοταδισμό σε ολόκληρη την ακτίνα δράσης τους δεν θεωρούνται ποτέ «τρελοί»· θεωρούνται ήρωες του αντιρατσιστικού κινήματος.

Ένα από τα προπαγανδιστικά εργαλεία του Ισλάμ είναι η προβολή τέτοιων μεταστροφών, ιδιαίτερα όταν πρόκειται για διασημότητες. Αλλά, η Σινέντ Ο’Κόνορ, ο Μάικ Τάιζον, ο Έβερλαστ δεν ήταν και τόσο πειστικοί -κι όσο πιο πίσω πάμε στον χρόνο, σε εποχές όπου δεν υπήρχε συνείδηση εξισλαμισμού, κοινοτισμού ή τρομοκρατίας, το ευρύ κοινό δεν πολυασχολούνταν με το ποιος ασπαζόταν το Ισλάμ: όταν ο Κατ Στίβενς μετονομάστηκε σε Γιουσούφ Ισλάμ, διαπιστώσαμε απλώς το τέλος της δημιουργικότητάς του. Οι σημερινές μεταστροφές έχουν μεγαλύτερο προπαγανδιστικό βάρος διότι συνδέονται με ακτιβισμό που συσχετίζει τη θρησκεία με τη φυλή, περίπου όπως συνέβαινε στις ΗΠΑ με το Νation of Islam και το παναφρικανικό κίνημα. Είναι ένας από τους λόγους που τις επικροτεί η αριστερά: με την άγνοια και την αναχρονικότητα που τη διέπουν, αναφέρεται στον Μάλκολμ Χ τοποθετώντας τον σε ένα πολύ διαφορετικό κοινωνικό πλαίσιο.

Καθώς για τους ισλαμιστές οι γυναίκες είναι εξ φύσεως ρυπαρές, η μεταστροφή τους στο ριζοσπαστικό Ισλάμ αναδεικνύει τη ρυπαρότητα του πρότερου βίου τους. Στην Αίγυπτο και στην Αλγερία, παρατηρείται κύμα μεταστροφών τοπικών σταρ, γυναικών κυρίως, που μετανοούν για την καριέρα τους, για τη ματαιοδοξία και για την παραμέληση των θρησκευτικών τους υποχρεώσεων -ενώ ένα (μεγάλο) μέρος της ευρωπαϊκής αριστεράς «συγκινείται». Αναρωτιέμαι ποιος είναι πιο αφιονισμένος: αυτές οι γυναίκες που αποφασίζουν, με ή χωρίς εξωτερικές πιέσεις, να περάσουν τη ζωή τους προσευχόμενες και φερετζοφόρες, ή οι Ευρωπαίοι αριστεροί που θαμπώνονται από το όραμα της ισλαμιστικής σωτηρίας. Βρισκόμαστε μπροστά σε διαδικασία πνευματικής αποικιοποίησης την οποία φέρνει επιτυχώς σε πέρας ο μηχανισμός των Αδελφών Μουσουλμάνων, των σαλαφιστών, των γουαχαμπιστών και τα τοιαύτα, χρησιμοποιώντας τον μύθο και το λεξιλόγιο του ιστορικού θύματος. Στην πραγματικότητα, θύματα είναι γυναίκες σαν την Μελανί Γεωργιάδου· υποψήφια θύματα είναι όλοι οι εύθραυστοι και εύπιστοι άνθρωποι.

Πολλοί κινηματογραφικοί παραγωγοί ζητούσαν επί χρόνια από τη Γεωργιάδου να συνεργαστεί σε ένα biopic, αλλά εκείνη αντιστεκόταν, διότι, ως ισλαμίστρια, είναι εναντίον του θεάματος και της ψυχαγωγίας -εντέλει, η ταινία πραγματοποιήθηκε και προβλήθηκε σε παράλληλο πρόγραμμα στο φεστιβάλ των Καννών τον περασμένο Μάιο. Από την ταινία κι από μια συνέντευξη που έδωσε η Γεωργιάδου μετά από σιωπή δέκα ετών μαθαίνουμε ότι από το 2017 ζει στη Σαουδική Αραβία και ασχολείται με την οργάνωση προσκυνημάτων στη Μέκκα. Η επιχείρησή της έχει γίνει στόχος της χριστιανικής άκρας δεξιάς: έτσι κάπως καταλαβαίνουμε γιατί η άκρα αριστερά έχει υποκύψει στη σαγήνη της Μέκκας – ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου.

Η ταινία μπορεί να συγκινήσει μόνο αν τη δούμε ως το οδοιπορικό μιας διπολικής κοπέλας την οποία απέτυχε να βοηθήσει η ψυχιατρική και η φαρμακευτική αγωγή. Κατά τα άλλα, η ηρωίδα του «Salam» παραβίασε τον νόμο κυκλοφορώντας στη Γαλλία με μπούρκα (η οποία δήθεν απαγορεύεται στους δημόσιους χώρους) και έγινε κακό παράδειγμα για τους θαυμαστές της, πολλοί εκ των οποίων είναι επιρρεπείς σε βάναυσες ιδεολογίες. Αυτό που προπάντων μας αφορά είναι ότι στη γαλλική εθνοσυνέλευση 131 βουλευτές όχι μόνο δεν φαίνεται να κατανοούν το πρόβλημα του εξισλαμισμού αλλά τον ανέχονται ή και τον ενθαρρύνουν.