Ακραίος πνευματικός καύσωνας

Γύρω ο κόσμος σείεται συθέμελα. Οπως ποτέ εδώ και σχεδόν ογδόντα χρόνια. Ομως εδώ τι σκέψη παράγεται γύρω από αυτό; Αλλά εν προκειμένω το θέμα, αν και συναφές, είναι άλλο. Αφορά «καυτές ειδήσεις» στις… επάλξεις της «ενημέρωσης»: μία έβγαλε βόλτα το νεογέννητο μωρό της (να της ζήσει). Αλλη λέει ποιους δεν θέλει στον γάμο της (δεν θα φάνε κουφέτα). Ενας εξομολογείται πώς έκανε πρόταση γάμου (καλούς απογόνους). Μία έκανε βαφτίσια και λέει πού σκέφτηκε το όνομα του παιδιού (να την πάρουν στο ληξιαρχείο να δίνει ιδέες). Αλλη εξήγησε γιατί πήγε σε τηλεπαιχνίδι. Ενας, πώς πέρασε όταν πήγε. Η… «κριτική» επιτροπή άλλου ριάλιτι έκανε βραδινή έξοδο. Για πιο εθισμένους έχει και πιο πονηρά: μοντέλο φωτογραφίζεται στο κρεβάτι ημίγυμνο. Σαραντάρα μάς πληροφορεί ότι ουδέποτε έχει κάνει έρωτα στη ζωή της. Και αναρωτιέται, ως άλλη Αμλέτα, αν θα κάνει ποτέ. Αρκετά όμως. Λογικά, έγινε σαφές.

Ολες αυτές είναι λίγες μόνο από τις «ειδήσεις» στις οποίες βούτηξε το διψασμένο ελληνικό κοινό στον θαυμαστό κόσμο του Διαδικτύου τις τελευταίες λίγες μόλις ημέρες. «Ειδήσεις» που γράφτηκαν, αναπαράχθηκαν, σχολιάστηκαν, συζητήθηκαν σαν να επρόκειτο για μεγάλα γεγονότα που αφορούν μια ολόκληρη κοινωνία. Ως τέτοιες προεβλήθησαν και ως τέτοιες καταναλώθηκαν. Αμάσητες. Ούτε καν σε κάποια ειδική κατηγορία που έχει να κάνει με κουτσομπολιά και άλλα συναφή. Ως κανονικές γενικές «ειδήσεις». Ισοδύναμα δίπλα στους πολέμους, στις φωτιές, στις δολοφονίες, στα ελληνοτουρκικά, στα δημοσιονομικά, στους θανάτους από την πανδημία.

Ζούμε (και ευτυχώς) σε ελεύθερη χώρα, παρά τις κατά καιρούς παραφωνίες και παρά τις απέλπιδες προσπάθειες διαφόρων, συνήθως προερχομένων από την παλαιάς κοπής σκληρή σοβιετόδουλη Αριστερά, να μας πείσουν περί του αντιθέτου. Εδώ, λοιπόν, το δικαίωμα του λόγου είναι ιερό. Οπως εξίσου ιερό είναι και το δικαίωμα του αναγνώστη να διαβάζει ό,τι θέλει, καθώς και του κάθε σοσιαλομιντιά να αναπαράγει επίσης ό,τι του αρέσει. Ολα αυτά είναι ιερά. Αλλά φαίνεται ότι έχει πλέον διαμορφωθεί και ένα ακόμα «ιερό δικαίωμα», που ως τώρα δεν είχαμε συνειδητοποιήσει. Και αναδύεται μέσα από αυτό το συνονθύλευμα: το δικαίωμα της εγκεφαλικής αυτοκτονίας μέσω ενός πνευματικού καύσωνα απόλυτης αποχαύνωσης.

Αν κρίνει κανείς από την έκταση που έχουν λάβει τέτοιου είδους σαβουροειδείς «πληροφορίες» στη δημόσια σφαίρα (προσοχή: όχι μόνον την trash), αντιλαμβάνεται αμέσως την έκταση της ζήτησης που έχει διαμορφωθεί πια γι’ αυτές. Και αυτή σημαίνει μια κοινή γνώμη που βουλιάζει στην κινούμενη άμμο του τίποτα. Ενός ιδιωτικού τίποτα που ενδύεται μια δήθεν δημόσια σημασία. Που ασφαλώς δεν έχει. Και αυτό, σε βαθμό εθισμού. Σε επίπεδο ανάγκης φαρμακευτικής αγωγής. Πώς είναι με το εμβόλιο για τον Covid; Κάπως έτσι. Ενα φαινόμενο που είχε ξεκινήσει με την τηλεόραση, απλώθηκε στο Διαδίκτυο και όλο επεκτείνεται, στερώντας, μεταξύ άλλων, τη σκέψη, την κρίση, τη συναίσθηση της πραγματικότητας.

Ο συνειδητός αναγνώστης έχει σίγουρα επισημάνει ότι αυτή είναι μια θεμελιώδης διαφορά των έντυπων μέσων, των εφημερίδων (όχι των trash φυσικά), από τα ηλεκτρονικά μέσα. Στις εφημερίδες τέτοιες «ειδήσεις» είναι, ακόμα και σήμερα, αδιανόητο να τυπωθούν. Ανεξαρτήτως πολιτικών ή ιδεολογικών κατευθύνσεων. Υπάρχουν φυσικά και οι εφημερίδες που κάνουν αυτό, αυτή είναι η δουλειά τους. Αλλά, είπαμε, η ελευθερία του λόγου είναι ιερή. Ομως στις εφημερίδες με την πραγματική έννοια του όρου, τέτοιου είδους ύλη δεν περνάει ούτε έξω από την πόρτα τους. Και αν κάποιος την προτείνει σε μια σύσκεψη και δεν έχει την τύχη να ακουστεί ως χιούμορ, δεν θα περνάει ούτε κι εκείνος. Κάθε άνθρωπος πρέπει να σκεφτεί τι σημαίνουν όλα αυτά. Τη δική του ευθύνη σε αυτήν την επελαύνουσα αποχαύνωση. Και σε ποια έρημο (τον) οδηγεί. Και ίσως γι’ αυτό δεν παράγεται επαρκώς σκέψη: επειδή, πια, δεν ζητείται.