Ο αντιστάρ που σέβονταν οι σταρ

Η πρώτη εντύπωση που είχα από τον Τρεντινιάν ως ηθοποιό ήταν από την εμφάνισή του μαζί με την Μπριζίτ Μπαρντό στο «Και ο Θεός έπλασε τη γυναίκα» του Ροζέ Βαντίμ το 1956. Από εκεί κι έπειτα συναντιόμασταν παντού σε διάφορους κινηματογράφους του Παρισιού, γιατί εκείνη την περίοδο οι άνθρωποι που μοιραζόμασταν αυτές τις εμπειρίες ήμασταν σαν ένα μικρό χωριό. Εβλεπα ότι από την αρχή ήθελε τους «αρνητικούς» ρόλους, εκείνους που ταίριαζαν περισσότερο σε αντιήρωες. Γι’ αυτό και του πρότεινα έναν από τους ρόλους στην πρώτη ταινία μου, το «Τρένο για δολοφόνους» (σ.σ.: του 1965, όπου επίσης εμφανίζονταν οι Σιμόν Σινιορέ, Ιβ Μοντάν, Μισέλ Πικολί). Από τότε γίναμε φίλοι διατηρώντας μια σχέση που κράτησε σχεδόν μέχρι το τέλος.

Φυσικά σε έναν απολογισμό για τον Τρεντινιάν όλοι περιμένουν να ακούσουν τον μεγαλύτερο σταθμό που θεωρείται το «Ζ». Και είναι. Ηταν ο πρώτος ηθοποιός που ήρθε στο μυαλό μου για τον χαρακτήρα του εισαγγελέα, του το ζήτησα και δέχθηκε αμέσως. Οταν μάλιστα κάποιος από τους συνεργάτες μου του είπε ότι το μπάτζετ πρέπει να διατηρηθεί χαμηλό για την παραγωγή, ο Τρεντινιάν απάντησε ότι αυτόν τον ρόλο θα τον έπαιζε και δωρεάν. Ενα ωραίο περιστατικό με το «Ζ» αφορά την εκλογή του Χρήστου Σαρτζετάκη στην Προεδρία. Τότε, λοιπόν, μου τηλεφώνησαν φίλοι από τις ΗΠΑ και με ρωτούσαν πώς και συνέβη αυτό το παράξενο: «πώς έγινε ο Τάλλος Τρεντινιάν Πρόεδρος στην Ελλάδα;». Τα είχαν μπλέξει όλα μαζί.

Μου άρεσε το μυστήριο που κουβαλούσε από τότε ο Τρεντινιάν. Και γι’ αυτό τον επέλεξα. Εμοιαζε με έναν σιωπηλό άνθρωπο, που έκρυβε τον δικό του κόσμο χωρίς να τον γνωρίζουμε απαραίτητα εμείς οι υπόλοιποι. Οταν, όμως, ανοιγόταν και μιλούσε, αυτά που μοιραζόταν ήταν λόγια ενός ευφυούς ανθρώπου, συνδεδεμένα με τη ζωή. Ενώ, λοιπόν, έδειχνε κλεισμένος στον εαυτό του, καταλάβαινες ότι διατηρούσε συνεχώς επαφή με την πραγματικότητα. Μία από τις εντελώς προσωπικές του συνήθειες ήταν οι αγώνες αυτοκινήτων, όπου ήθελε να παίρνει μέρος και λόγω της οικογένειάς του (σ.σ.: ο θείος του, Λουί, ήταν οδηγός αγώνων ταχύτητας και ο επίσης θείος του Μορίς είχε κερδίσει δύο φορές το Γκραν Πρι του Μονακό). Με προσκαλούσε κι εμένα στην πόλη Καρκασόν, για παράδειγμα, αλλά εγώ φοβόμουν και δεν πήγαινα μαζί του. Αντιθέτως, δεν φαινόταν να τον απασχολεί ιδιαίτερα η πολιτική. Σίγουρα ήταν εναντίον της Ακρας Δεξιάς στη Γαλλία και τοποθετημένος στο Κέντρο. Αλλά χωρίς να δείχνει οτιδήποτε.

Είχε καλές σχέσεις με τους σπουδαίους γάλλους και ιταλούς σκηνοθέτες, όπως τον Κλοντ Λελούς. Και τον ενδιέφεραν οι φιλίες του. Πέρασε, για παράδειγμα, και από τις ΗΠΑ, αλλά δεν τον ενδιέφερε καθόλου καλλιτεχνικά, γι’ αυτό έφυγε γρήγορα. Νομίζω ότι αυτό που βρήκαν σε αυτόν οι δημιουργοί του ευρωπαϊκού σινεμά – όπως κι εγώ – ήταν ότι έβαζε τα «σκούρα» χρώματα του δικού του χαρακτήρα στους ρόλους που υποδυόταν. Είχε ανακαλύψει αυτό το μυστικό μελετώντας τον ρόλο από πριν. Αυτή η διαδικασία του άρεσε πολύ: να διαβάζουμε από πριν μαζί τα λόγια του χαρακτήρα του. Ασχέτως εάν στη συνέχεια απλώς έπαιζε και πήγαινε στον επόμενο. Ηταν ένας αντιστάρ, τον οποίο σέβονταν όλοι οι σταρ της Γαλλίας. Πολύ κόντρα στους Αλέν Ντελόν και Ζαν-Πολ Μπελμοντό, για παράδειγμα, με τους οποίους τον ένωσε η ηλικία και η εποχή.

Δυστυχώς από ένα σημείο κι έπειτα τον κέρδισε η θλίψη με τις δύο μεγάλες περιπέτειες που έπρεπε να αντιμετωπίσει. Η πρώτη ήταν όταν πέθανε η νεογέννητη Πολίν (σ.σ.: από σύνδρομο ξαφνικού θανάτου) και η δεύτερη η δολοφονία της Μαρί το 2003, στην ηλικία των 41. Με τη Μαρί είχαν παίξει μαζί, έκαναν θεατρικά και είχαν αποκτήσει πολύ δυνατή σχέση. Από τότε οι φίλοι του βλέπαμε ότι ο Ζαν-Λουί κλεινόταν όλο και περισσότερο στον εαυτό του, ζούσε μια καταστροφή. Γι’ αυτό άλλωστε έφυγε από το Παρίσι επιλέγοντας μια μοναχική ζωή.