Προφάσεις

Ομολογώ ότι δυσκολεύομαι να κατανοήσω όσους αρνούνται να κατανοήσουν τα προφανή.

Οτι δηλαδή η Τουρκία δεν κάνει «προκλήσεις» και «υπερπτήσεις» επειδή ψάχνει να περάσει την ώρα της.

Ούτε στο ΝΑΤΟ κάνει καπρίτσια με τη Φινλανδία και τη Σουηδία για να μαζέψει τουρίστες ή να πάρει αεροπλάνα.

Οτι «δεν πήγε κάτι λάθος» στην Ουάσιγκτον και κατέρρευσαν οι ελληνοτουρκικές σχέσεις επειδή ο Μητσοτάκης δεν πρόβλεψε τις «μη επιδιωκόμενες συνέπειες» της επίσκεψης.

Ούτε ότι ο Ερντογάν άκουσε τον Κούλογλου, ξύπνησε στην ψυχή του ο «διασώστης Ιάσονας» κι άρχισε να κακολογεί την Ελλάδα για τους πρόσφυγες που εκείνος μας στέλνει.

Ούτε θυμήθηκε ξαφνικά πως πρέπει να «αποστρατιωτικοποιηθούν» τα νησιά του Αιγαίου επειδή φέτος το καλοκαίρι δεν έχει Μουντιάλ.

Και φυσικά ο Ερντογάν δεν πασχίζει να ρίξει τον Μητσοτάκη επειδή προτιμάει τον Βαρουφάκη και ψηφίζει δαγκωτό «προοδευτική διακυβέρνηση».

Ολα αυτά είναι προφάσεις σε αμαρτίες.

Διότι η Τουρκία δεν παίζει τις κουμπάρες, κάνει πολιτική. Και πολιτική της είναι να κάνει τόση φασαρία ώστε να της αναγνωριστεί το δικαίωμα να κάνει φασαρία.

Αλλά πολιτική κάνουμε κι εμείς.

Οχι φυσικά ψοφοδεείς απέναντι στην τουρκική ισχύ επειδή η Τουρκία «είναι μια τεράστια χώρα κι ο Ερντογάν ένας αρκετά έμπειρος πολιτικός» (ναύαρχος Αποστολάκης, Open, 20/6).

Αλλά με την αυτοπεποίθηση της χώρας που δεν γουστάρει να κάνει κανείς φασαρία, ούτε κουμάντο στη γειτονιά της.

Διότι εκεί είναι όλο το ζουμί.

Η Τουρκία θέλει να της αναγνωριστεί ο ρόλος που η ίδια έχει απονείμει στον εαυτό της και ένα μέγεθος που η ίδια έχει μετρήσει.

Αυτό προφανώς ουδείς το επιθυμεί. Αλλά ούτε υπάρχει και μια συγκροτημένη πολιτική για να αποτραπεί η επιθετικότητα που προκύπτει από την απόρριψη.

Αν δεν βρεθεί δηλαδή ένας τρόπος να περιοριστεί η Τουρκία στα κυβικά της, τότε έχουμε μπλέξει πολύ και για πολύ.

Αλλά τέτοιον τρόπο δεν βλέπω στον ορίζοντα.

Τι κάνουμε λοιπόν; Διασκεδάζουμε το κακό. Και απαντάμε στις προφάσεις με προσχήματα.

Προσποιούμαστε ότι η Τουρκία είναι ένας σημαντικός σύμμαχος, που δεν είναι. Με τον οποίο μπορείς να συνεννοηθείς, που δεν μπορείς. Και ότι με διάλογο και διπλωματία θα λυθούν οι διαφορές μας, που δεν θα λυθούν.

Μερικοί προσποιούνται ακόμη ότι η Τουρκία είναι ευρωπαϊκή χώρα. Μέχρι πρόσφατα ήθελαν να τη βάλουν και στην Ευρωπαϊκή Ενωση, κάτι σαν επίτιμο Ευρωπαίο!

Διότι η Τουρκία έχει πολιτική. Ισως πρωτόγονη και μπουνταλάδικη, αλλά πάντως έχει.

Οι άλλοι δεν έχουν. Και μένουν στις προφάσεις.