Αρης Σερβετάλης

Δέντρα καταπράσινα γεμάτα καρπούς. Πλατάνια. Καρυδιές. Αμυγδαλιές. Πεύκα ψηλά όλο ζωντάνια. Κατεβαίνω το μονοπάτι, αρχίζει ένα δάσος από καλαμιές. Το νερό του ποταμού μουγκρίζει με ορμή. Μπροστά μου πετάνε δύο γεράκια. Ενας κόνδορας πιο μακριά κοιτάζει τον μεγάλο βράχο. Το ψηλό κυπαρίσσι βουίζει από κελαηδίσματα πουλιών. Μία δεντρογαλιά ακουμπισμένη πάνω στην πέτρα απολαμβάνει τον ήλιο. Ενα άλογο τρίβεται πεσμένο στο χώμα και χλιμιντρίζει χαρούμενο. Βατράχια κράζουν κατά διαστήματα και πηδάνε από την πέτρα στο νερό και από το νερό στην πέτρα. Τα κορατσίνια με μικρά κλαδιά στο ράμφος τους πετάνε προς τις μικρές σπηλιές του απόκρημνου βράχου. Γύρω-γύρω μικροί ανάγλυφοι λοφίσκοι. Ουρανός γαλάζιος. Χώμα νωπό από την πρωινή υγρασία. Χαμηλή βλάστηση και βοτάνια λαμπυρίζουν από τις άθικτες σταγόνες νερού που αναπαύονται πάνω στα μικρά τους φύλλα. Ενας γλυκός αέρας ακουμπά την κτήση και την αναγεννά. Μέλισσες σε κάθε λουλούδι. Λιβελούλες σε κάθε πέτρα. Ενας μεγαλόσωμος σκύλος κάτω από τον ίσκιο της βελανιδιάς ξαπλωμένος κοιτάζει τα μυρμήγκια που κουβαλάνε στη σειρά μικρά φιλαράκια. Η γάτα δίπλα του πάνω σε έναν πεσμένο βράχο γλύφει το τεντωμένο πόδι της. Μία κατσίκα τεντωμένη ψηλά τρώει καρπούς από πουρνάρια. Στο καταπράσινο ξέφωτο τα πρόβατα βόσκουν, ανά ομάδες. Οι χήνες κολυμπάνε στη μεγάλη γούρνα που δημιουργεί μία εκβολή του ποταμού, λίγο πιο κάτω. Οι πέστροφες κυνηγιούνται ανέμελες κάτω από τα πόδια τους. Οι χελώνες μασάνε τον Υάκινθο αφήνοντας στα φύλλα του το αποτύπωμα της πείνας τους.

Αξαφνα δονείται το αριστερό μου χέρι. Είναι πεσμένη η μπαταρία του ρολογιού μου. Το ρολόι κλείνει. Ανοίγω την τσάντα να δω την ώρα από το κινητό μου. Είναι ήδη αποφορτισμένο. Κλειστό. Μαύρη οθόνη. Βγάζω από τη θήκη το τάμπλετ. Είναι κι αυτό κλειστό. Βγάζω τον φορητό υπολογιστή. Δεν ανταποκρίνεται. Κλειστός. Δεν ξέρω τι ώρα είναι. Πρέπει να πάω στη δουλειά. Εχω προγραμματισμένα ραντεβού. Ψάχνω για πρίζες στις κουφάλες των δέντρων. Χώνομαι στους θάμνους και τα βάτα να βρω κάτι για να φορτίσω το κινητό μου. Τις μπαταρίες. Πρέπει να στείλω ένα SMS, ένα e-mail να ενημερώσω. Ανεβαίνω στα βράχια, κοιτάζω στις σπηλιές. Μία πρίζα, ρε παιδιά. Μία πρίζα Σούκο ψάχνω. Να φορτίσω τα πράγματά μου. Κατεβαίνω στο ποτάμι. Ανασηκώνω πέτρες, πεσμένα ξύλα. Φωνάζω για μία πρίζα, με ακούει κανείς; Θέλω μία πρίζα Σούκο!!! Κοιτάζω αριστερά – δεξιά. Κανείς. Μόνο πουλιά, ζαρκάδια, ζέβρες, ελάφια με κοιτάζουν στα μάτια με απορία. Δεν με φοβούνται. Χρειάζομαι μία πρίζα Σούκο! Εστω λίγο, μέχρι να ανοίξει η οθόνη, να δείξει 1%. Κάνεις γύρω μου. Μόνο αγριογούρουνα, κοκόρια, αγελάδες, βόδια, καμηλοπαρδάλεις, στρουθοκάμηλοι. Τρέχω ανάμεσά τους, σκάβω με τα χέρια μου τα χώματα. Μία πρίζα, ρε παιδιά! Μία πρίζα Σούκο ζητάω! Με ακούει κανείς; Θέλω τώρα μία πρίζα Σούκο!

Ξαφνικά ακούω από μακριά: Καλημέρα, η θερμοκρασία είναι στους 37 °C, υγρασία της ατμόσφαιρας 61%, άνεμος 3BF, ορατότητα 10000 μ., πίεση 1010,0 mb. Λίγα σύννεφα στα 550 m, αρκετά σύννεφα στα 760 m, αρκετά σύννεφα στα 2100 m. Σηκώνομαι απ’ το κρεβάτι. Ρίχνω λίγο νερό στο πρόσωπό μου. Προσπαθώ να συνέλθω από αυτό το περίεργο όνειρο. Ντύνομαι. Κατεβαίνω στο έβδομο υπόγειο. Παίρνω το μετρό και κατευθύνομαι προς τη δουλειά. Μέσα στο βαγόνι ακούγεται η ανακοίνωση πως για λίγες ημέρες θα βρίσκεται σε έκθεση μουσείου ένα μικρό κομμάτι βουνοπλαγιάς, τρία πεύκα, δύο πουρνάρια και κάποια αποτυπώματα ζώων που διαφυλάσσονται σε ειδικές συνθήκες. Θα υπάρχει δυνατότητα για 20 δευτερόλεπτα στον επισκέπτη να εισπνεύσει τον πραγματικό αέρα της φύσης που υπήρχε κάποτε.

Ο Αρης Σερβετάλης είναι ηθοποιός και πρωταγωνιστεί στην παράσταση «Το όνειρο ενός γελοίου» του Φιόντορ Ντοστογέφσκι σε σκηνοθεσία της Εφης Μπίρμπα. Κάνει πρεμιέρα στις 27 Ιουνίου στο Θέατρο Βράχων και θα περιοδεύσει στην Ελλάδα.