Διαδερμική εμφύτευση βαλβίδας και για ασθενείς με αορτική ανεπάρκεια

Σήμερα η στένωση της αορτικής βαλβίδας είναι η συχνότερη βαλβιδοπάθεια για την οποία αναζητείται όλο και συχνότερα λύση λόγω της εξαιρετικά επιτυχούς εφαρμογής της διαδερμικής αντικατάστασης της βαλβίδας μέσω συνήθως της μηριαίας οδού (TAVI). Σε αρκετές περιπτώσεις η στένωση της αορτικής βαλβίδας συνυπάρχει και με άλλοτε άλλο βαθμό ανεπάρκειας αυτής ή σε άλλες περιπτώσεις προεξάρχει η ανεπάρκεια με ελαχίστη στένωση. Με τον όρο αορτική ανεπάρκεια εννοούμε ότι η αορτική βαλβίδα δεν κλείνει σωστά, με αποτέλεσμα παλινδρόμηση του αίματος πίσω στην καρδιά αντί να προωθηθεί στους περιφερικούς ιστούς. Ως συνέπεια η καρδιά πρέπει να εργαστεί σκληρότερα και να αυξάνει το μέγεθός της. Συχνά, με την κατάλληλη φαρμακευτική αγωγή μπορούμε να μειώσουμε την ένταση των συνοδών συμπτωμάτων (δύσπνοια, αίσθημα παλμών), ωστόσο το πρόβλημα παραμένει, καθιστώντας απαραίτητη την αντικατάσταση αορτικής βαλβίδας, προκειμένου να αποφευχθούν αρρυθμίες, καρδιακή ανεπάρκεια και μη αναστρέψιμη βλάβη στον καρδιακό μυ.

Μέχρι πρότινος, η αντιμετώπιση των περιστατικών γινόταν κατά αποκλειστικότητα με χειρουργική επέμβαση, η οποία όμως ήταν απαγορευτική για ασθενείς υψηλού κινδύνου και ηλικιωμένους. Σύμφωνα με στοιχεία της Ευρωπαϊκής Καρδιολογικής Εταιρείας, περίπου 33% των ασθενών ηλικίας άνω των 75 ετών με σοβαρή ανεπάρκεια αορτικής βαλβίδας δεν υποβάλλονταν σε χειρουργική αντικατάσταση της βαλβίδας λόγω των συννοσηροτήτων τους. Πλέον, έχουμε στη διάθεσή μας νέες διαδερμικές μεθόδους και τεχνικές που επιτρέπουν την αντικατάσταση της αορτικής βαλβίδας χωρίς τη στερνοτομή με ποσοστά επιτυχίας που φτάνουν το 97% παγκοσμίως. Τα πλεονεκτήματα της μεθόδου αυτής είναι ο σαφώς μικρότερος επεμβατικός κίνδυνος, η ταχεία ανάρρωση, η μη λήψη αντιπηκτικής αγωγής και η βελτίωση στην ποιότητα ζωής του ασθενούς.

Από το 2002 που εμφυτεύθηκε διαδερμικά η πρώτη βιοπροσθετική αορτική βαλβίδα μέχρι και σήμερα έχουν πραγματοποιηθεί περισσότερες από 200.000 επεμβάσεις σε περισσότερες από 40 χώρες και ο αριθμός αυτός φαίνεται να αυξάνεται συνεχώς, καθώς, πλέον, χάρη στα ευρήματα μεγάλων τυχαιοποιημένων ελεγχόμενων δοκιμών και μεταναλύσεων η δεδομένη επέμβαση δεν προορίζεται μόνο για τους ανεγχείρητους ή τους ασθενείς υψηλού χειρουργικού κινδύνου, αλλά και για ασθενείς ενδιάμεσου χειρουργικού κινδύνου. Σε κάθε περίπτωση, βέβαια, η επιλογή ως προς το είδος της επέμβασης πρέπει να βασίζεται σε λεπτομερή εξατομικευμένη εκτίμηση της τεχνικής – ανατομικής καταλληλότητας λαμβάνοντας υπόψη τους κινδύνους και τα οφέλη της κάθε επέμβασης αλλά και την προτίμηση και τις ανάγκες του κάθε ασθενούς ανάλογα με την πάθησή του και τη σχεδιαζόμενη επέμβαση.

Ο Κώστας Τσιούφης είναι καθηγητής Καρδιολογίας ΕΚΠΑ – Α’ Πανεπιστημιακή Καρδιολογική Κλινική στο Ιπποκράτειο Αθηνών