Ανυπακοή και αξιοπρέπεια

Οποιος είδε τον πρώην επικεφαλής οικονομολόγο του ΔΝΤ Ολιβιέ Μπλανσάρ να σπεύδει να πάρει θέση διαψεύδοντας αυτούς που τον επικαλούνταν παραμονές των εκλογών στη Γαλλία κατάλαβε ότι τα πράγματα είναι πολύ σοβαρά στη δεύτερη οικονομία της ευρωζώνης. Αυτός σπάνια παρεμβαίνει στα πολιτικά δρώμενα. Λίγες ώρες μετά επιβεβαιώθηκε, καθώς ο ακροαριστερός συνασπισμός υπό τον Μελανσόν με μια …ουτοπική ακόμα και για τον ΣΥΡΙΖΑ του 2015 ατζέντα οικονομικών πολιτικών πέτυχε να τερματίσει σχεδόν ισόπαλος του υποψηφίου που υποστηρίχτηκε από τον γάλλο πρόεδρο Μακρόν. Σε απλά ελληνικά υποσχέθηκε στους Γάλλους ένα διευρυμένο πρόγραμμα Θεσσαλονίκης του 2014, με όλα τα βασικά χαρακτηριστικά παρόντα… Το μενού είχε πολλή από «αξιοπρέπεια» και «ανυπακοή», απευθυνόμενο κυρίως στους ευρωπαϊκούς θεσμούς. Ακόμα περισσότερη αλόγιστη μοιρασιά κρατικών δαπανών, χωρίς ακριβή κοστολόγηση και σταθερή την άποψη ότι «λεφτά υπάρχουν» αλλά για κάποιο λόγο δεν μοιράζονται στον λαό… Επίσης κορόνες περί δήθεν φορολόγησης των πλουσίων και των ισχυρών, ξανά χωρίς κοστολόγηση, περισσότερο ως τιμωρία και όχι ως πηγή εσόδων. Και … πολύ από θεωρίες συνωμοσίας, από αυτές που πιάνουν σε συγκεκριμένα στρώματα του πληθυσμού όταν αυτά αντιμετωπίζουν οικονομικά προβλήματα και ψάχνουν από κάπου να πιαστούν, διανθισμένα, εκτός του αντιευρωπαϊσμού με ψήγματα φιλοπουτινισμού.

Σε όλο αυτό το κράμα λαϊκισμού, οι γάλλοι ψηφοφόροι ανταποκρίθηκαν, με την ελληνική ξεγνοιασιά του 2015. Ο υποστηριζόμενος και από τους σοσιαλιστές γάλλος πολιτικός, αποφάνθηκε ότι η καρδιά του πληθωρισμού είναι η κερδοσκοπία και για να αντιμετωπιστεί πρέπει να πέσουν πολλά λεφτά στην ενίσχυση των εισοδημάτων. Με αυτή την παραδοχή, έταξε στους Γάλλους ένα πρόγραμμα ύψους 250 δισ. ευρώ, τα οποία χωρίς να λέει με σαφήνεια πού θα τα βρει, έχει αποφασίσει πώς θα τα ξοδέψει. Προτείνει αρχικά αύξηση του κατώτατου μισθού στα 1.500 ευρώ καθαρά. Στη συνέχεια αύξηση 10% των μισθών για τους δημοσίους υπαλλήλους. Αύξηση των συντάξεων γήρατος και εφαρμογή της εγγύησης «αξιοπρέπειας» ώστε κανένας Γάλλος να μη μένει κάτω από το όριο της φτώχειας (1.063 ευρώ για έναν άγαμο). Με αυτά και με αυτά ως καλός λαϊκιστής έβαλε και 75 δισ. για να διορίσει 1 εκατομμύριο Γάλλους στο Δημόσιο και 125 δισ. για επιδόματα, αυξήσεις και «αναδιανομή πλούτου» και μίλησε για ενεργειακή μετάβαση με άλλα 50 δισ., παρά το γεγονός ότι τα πυρηνικά εργοστάσια θέλει να παραμείνουν. Ξέχασα τα σημαντικά. Προτείνει σύνταξη στα 60! Πάγωμα αυξήσεων στα είδη πρώτης ανάγκης χωρίς να προσδιορίσει ποιος θα καλύψει το κόστος. Ειδικό μισθό για όλους τους νέους, και εντελώς δωρεάν παιδεία (φαγητό, μεταφορά, βιβλία, εξωσχολικές δραστηριότητες, σχολικό υλικό), με κόστος 6,9 δισ. ευρώ τον χρόνο.

Ως πηγή εσόδων για όλα αυτά αναφέρει έναν φόρο στις επιχειρήσεις και έναν φόρο στις μεγάλες περιουσίες. Προφανώς χωρίς κοστολόγηση. Κάπου εκεί προέκυψε και η «σοφιστεία». Εφηύρε… το αξίωμα ότι όταν οι δημοσιονομικοί πολλαπλασιαστές είναι μεγαλύτεροι του 1, τότε οι δαπάνες πληρώνονται από τα έσοδα που δημιουργούν. Αυτό διέψευσε ο οικονομολόγος Μπλανσάρ, καθώς μια παλιά του θεωρία έλεγε ότι πράγματι μειώνουν τον φορολογικό λογαριασμό, αλλά διευκρίνισε ότι δεν τον καταργούν. Αντίθετα ο Μπλανσάρ επισήμανε ότι οι αυξημένες δημοσιονομικές δαπάνες ενισχύουν τη ζήτηση δημιουργώντας πληθωρισμό. Δηλαδή η πολιτική Μελανσόν, θα έδινε από τη μια χρήματα, χωρίς από την άλλη η αγοραστική δυνατότητα των νοικοκυριών να αυξάνεται, λόγω του πληθωρισμού. Μια τρύπα στο νερό δηλαδή, αλλά ποιος δίνει σημασία μπροστά στην «ανυπακοή» και την «αξιοπρέπεια»…