Για τον εαυτό του

Στο ερώτημα, γιατί έπειτα από τόσο μακρά σιωπή ο Καραμανλής μίλησε, η απάντηση είναι προφανής: Μα, επειδή τον κάλεσε η «Παναθηναϊκή»! Και, ως γνωστόν, όταν σε καλεί η «Παναθηναϊκή», παρατάς ό,τι έχεις προγραμματίσει να κάνεις και τρέχεις. Ακόμη και αν σε έχουν καλέσει να μιλήσεις στο Κογκρέσο των ΗΠΑ, που λέει ο λόγος, εσύ τους λες «sorry» και πας «Παναθηναϊκή»…

Για να σοβαρευτώ όμως, οπωσδήποτε πρέπει να υπάρχει κάτι παραπάνω από την ούτως ή άλλως τιμητική πρόσκληση ενός φιλανθρωπικού συλλόγου κυριών. Η πρωτοβουλία ήταν δική του χωρίς αμφιβολία – η πρόσκληση ήταν το πρόσχημα. Ο ίδιος διάλεξε τον χρόνο και το θέμα της παρέμβασης, επειδή έκρινε ότι ήταν απολύτως αναγκαίο να το πράξει. Δεν ξεκουνιέται ο Βούδας της Ραφήνας από την παγόδα του, αν δεν συντρέχουν σοβαροί λόγοι και ο σοβαρότερος όλων είναι ένας και μόνον: η προστασία της υστεροφημίας του. Μη τυχόν και σκάσει η φούσκα της «mystique» του Καραμανλή και αποκαλυφθούν οι πραγματικές ευθύνες του στη χρεοκοπία του 2011.

Αυτή τη σκοπιμότητα υπηρετούσε ο Καραμανλής τόσα χρόνια με την επίμονη σιωπή του. Οσο ο ίδιος δεν ανταποκρινόταν στις αιτιάσεις και την κριτική για τα πεπραγμένα του (αλλά και την παροιμιώδη απραξία του), συζήτηση δεν υπήρχε – υπήρχε μόνον θόρυβος που ερχόταν από την απέναντι πλευρά. Σοφή στρατηγική, από την οποία μακροπρόθεσμα ο ίδιος βγήκε κερδισμένος. Κανείς δεν τον στρίμωξε σοβαρά για να μας εξηγήσει τι ήταν εκείνο το πακέτο με το αναμμένο φιτίλι, που παρέδωσε μαζί με την πρωθυπουργία στον μικρό Γιώργο. Ο Καραμανλής παραμένει στο απυρόβλητο, τόσο για τη λαϊκίστικη Δεξιά όσο και την Αριστερά. Γιατί, ας μη μας διαφεύγει ότι, εκτός από τη στρατηγική της σιωπής, στην προστασία του Καραμανλή συνέδραμε αποφασιστικά και ο ΣΥΡΙΖΑ, με τον οποίον η νεοκαραμανλική συνιστώσα της ΝΔ ή, αλλιώς, «γαλάζια πασοκαρία» είχε άριστες σχέσεις και τις διατηρεί ακόμη.

Πόσο μακροπρόθεσμο, όμως, μπορεί να είναι το μακροπρόθεσμο, σε έναν κόσμο που αλλάζει τόσο δραματικά; Για τα οικονομικά του οδυνηρού παρελθόντος, σχεδόν περιττεύει πια να μας πει οτιδήποτε ο Καραμανλής. Αλλα είναι εκείνα που μας απασχολούν τώρα, εκείνα που επηρεάζουν την οικονομία και απειλούν την κοινωνική συνοχή και τη σταθερότητα. Το Ουκρανικό εξωθεί τη Δύση σε μία αναμέτρηση με τη Ρωσία, προς το παρόν άγνωστου χαρακτήρα και έκτασης. Στην αναμέτρηση αυτή η Ελλάδα έχει πάρει αμέσως και σαφώς θέση με την Ουκρανία, δηλαδή με τη Δύση. (Παρεμπιπτόντως, την Ουκρανία, για την οποία ο Μπρεζίνσκι έχει γράψει ότι, αν η Ρωσία χάσει τον έλεγχό της, μειώνεται δραματικά η αξίωσή της να είναι ευρωπαϊκή, κατά τη γεωγραφική έννοια, χώρα).

Η καθαρή στάση της χώρας στο ζήτημα της Ουκρανίας και η αναπόφευκτη αντιπαράθεση με τη Ρωσία ανοίγουν νέες πληγές στην υστεροφημία του Καραμανλή. Η προσαρμογή της χώρας στη διεθνή πραγματικότητα τον αφήνει εκτεθειμένο στην κριτική και για την εξωτερική πολιτική του. Ειδικά δε για το Κυπριακό, που εκείνος εμπόδισε τη λύση του το 2004, και το οποίο τώρα εξαφανίζεται κάτω από τον οδοστρωτήρα του Ουκρανικού. (Είναι ευσεβής πόθος ότι δήθεν αναδεικνύεται το Κυπριακό λόγω Ουκρανικού, ο οποίος εκφράζεται κυρίως από τη σχολή της ακινησίας, που βλέπει τώρα το κόστος της επιλογής τους…) Νούλα, λοιπόν, η οικονομική πολιτική Καραμανλή, νούλα και η εξωτερική πολιτική, τέλος η περίφημη «mystique» του Καραμανλή. Εξαερώνεται. Να, λοιπόν, τι τον έκανε να μιλήσει χωρίς να του το έχει ζητήσει κανείς – εκτός, βεβαίως, των εκλεκτών κυριών της «Παναθηναϊκής».

Κραυγή αγωνίας, ίσως και φόβου, θα έλεγα ότι ήταν η ομιλία του Καραμανλή, με την οποία ζήτησε αποστάσεις από τις ΗΠΑ στο Ουκρανικό, επειδή δεν βοηθούν στο Κυπριακό. Μια κραυγή που είχε σκοπό να επαναφέρει στη δική του πραγματικότητα τη λεγόμενη λαϊκή Δεξιά, που την κρατάει υπνωτισμένη στο Κέντρο ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Ο Καραμανλής αισθάνεται τον εαυτό του ιδιοκτήτη και θεωρεί τον Μητσοτάκη νοικάρη. Καθώς μάλιστα βλέπει την πορεία της χώρας υπό τον Μητσοτάκη να εγκαταλείπει τις δικές του ισορροπίες και επιλογές στην εξωτερική πολιτική (επιλογές στις οποίες, εκτός των άλλων, βασίζεται και η συμμαχία του με τον ΣΥΡΙΖΑ), ο Καραμανλής βάζει τις φωνές. Μην ξεγελιέστε, όμως. Δεν φωνάζει για τη χώρα. Για τον εαυτό του φωνάζει…