Μια σπάνια Ελληνίδα της Κύπρου

Είναι από εκείνες τις σπάνιες περιπτώσεις που ακόμη και η υπερβολή χάνει την αξία της. Είναι από εκείνες τις σπάνιες περιπτώσεις προσώπων όπου το κενό που αφήνουν δεν πληρούται.

Διαβάζω από προχθές όλα όσα γράφονται και λέγονται για τη Ζέτα Αιμιλιανίδου χωρίς να εντοπίσω ίχνος υπερβολής, ως συχνά προκύπτει μετά την απώλεια προσώπων.

Είναι σύνηθες φαινόμενο μετά το μοιραίο όλοι να εστιάζουμε στα θετικά, στα όμορφα και σε όλα όσα προσδίδουν καλοσύνη, εντιμότητα, κύρος, ήθος, ηθική, αλτρουισμό, αφοσίωση, αγάπη και ανθρωπιά στο πρόσωπο που αποχαιρετούμε.

Η Ζέτα Αιμιλιανίδου, η Ζέτα μας, ήταν και θα είναι από εκείνες τις μοναδικές προσωπικότητες όπου δεν χρειάζεται επιστράτευση επιείκειας ή συμπάθειας σε αυτόν που έφυγε για να εντοπίσεις τις αρετές και τα χαρίσματά της.

Διετέλεσε αναπληρώτρια διευθύντρια Τμήματος Τελωνείων και έφορος ΦΠΑ για σειρά ετών. Από το 2010 μέχρι τον Απρίλιο του 2013, κατείχε τη θέση της γενικής διευθύντριας του υπουργείου Εμπορίου, Βιομηχανίας και Τουρισμού. Από το 2013 υπηρέτησε την Κυπριακή Δημοκρατία και τους πολίτες της από τη θέση της υπουργού Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων.

Ανθρωπος με όραμα αλλά και μεθοδικότητα για την υλοποίηση του στόχου. Φυσιογνωμία με ανοιχτούς ορίζοντες, αλλά και στοιχεία ορθολογισμού στη διαχείριση των ζητημάτων, όταν και όπου αυτό επιβάλλετο. Βρέθηκε στο πηδάλιο ενός από τα πλέον κρίσιμα υπουργεία σε μια περίοδο όπου η κοινωνία και ο πολίτης αναζητούσε, ανέμενε και δικαιούτο λύσεις σε μεγάλα και κρίσιμα διλήμματα της καθημερινότητας και όχι μόνο. Ορισε και καθόρισε εξελίξεις σε τομείς πολιτικής ιδιαίτερης ευαισθησίας χωρίς ποτέ να διανοηθεί καν διεκδίκηση στιγμών δημοσιότητας και προσωπικής προβολής ειδικότερα από τα λεγόμενα «πιασάρικα» θέματα στο μέτρο και στο πλαίσιο της εποχής μας.

Υπηρέτησε την πολιτική με ύφος και ήθος που υπερβαίνει τον μέσο πήχη προσδοκιών αφήνοντας παρακαταθήκη ευθύνης σε και για όσους κατέχουν δημόσιο αξίωμα ή ασκούν δημόσιο λειτούργημα. Πολύ όμως δε πιο σημαντικά έθεσε τον πήχη αξιώσεων για τους πολίτες εκεί που αρμόζει και οφείλει να ευρίσκεται όταν και όπου αφορά δημόσια πρόσωπα και λειτουργούς.

Η συνεισφορά και ο ρόλος της στις μεταρρυθμίσεις για εργασιακά θέματα καταλυτικός. Στο επίκεντρο πάντα ο άνθρωπος.

Το έργο και ο ρόλος της κατά τη διαχείριση της πανδημίας και των επιπτώσεών και συνεπειών της, στις επιχειρήσεις και εργαζομένους, κρίσιμος και πολυδιάστατος.

Υιοθέτησε, εργάστηκε αποτελεσματικά και υλοποίησε την εθνική στρατηγική για την καταπολέμηση της σεξουαλικής κακοποίησης παιδιών.

Πρωτοστάτησε και υλοποίησε πολιτικές κοινωνικής ευθύνης με βασικό μέλημα τις πλέον ευάλωτες ομάδες του πληθυσμού με κοινωνικές μεταρρυθμίσεις όπως το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα (ΕΕΕ), την αναδιοργάνωση των Υπηρεσιών Κοινωνικής Ευημερίας, απο-ιδρυματοποίηση των ΑΜΕΑ, στοχευμένη επιδοματική πολιτική, τη στήριξη της τρίτης ηλικίας και αναρίθμητα έργα, προτάσεις και πολιτικές πάντα εμποτισμένα με τη βαθιά κοινωνική ευαισθησία της.

Στην περίπτωση της Ζέτας Αιμιλιανίδου δεν χρησιμεύει η ρήση «ο νεκρός δεδικαίωται», γιατί η Ζέτα μπορεί να ήταν μία από εμάς αλλά, πρέπει να είμαστε ειλικρινείς, ήταν ξεχωριστή.

Υπηρέτησε τον άνθρωπο ως στάση ζωής κι όχι ως θεσμική υποχρέωση. Αγάπησε και υπηρέτησε τον τόπο της όχι μόνο κατά συνθήκη αλλά κατ’ επιλογή και κατά συνείδηση.

Αγαπούσε αυτό που έκανε αλλά δεν το έκανε αβίαστα και άνευ όρων και προϋποθέσεων. Και οι όροι και οι προϋποθέσεις αυτές ήταν όλα όσα θα έπρεπε και πρέπει όλοι να έχουμε ως αξίες και αξιώματα κατά την άσκηση του καθήκοντος, αλλά και ευρύτερα στον βίο μας.

Μπορούσες την ίδια στιγμή να δεις στο βλέμμα και στο ύφος της την αυστηρότητα που προκύπτει από την ευθύνη υπηρέτησης του καθήκοντος να συνυπάρχει με την αγωνία και την αγάπη για τον άνθρωπο, και δη τον άνθρωπο που προσδοκούσε στη θεσμική αγκαλιά της υπουργού του.

Αγαπήθηκε, εκτιμήθηκε και έτυχε σεβασμού από το σύνολο των θεσμικών οργάνων, αξιωματούχων και φορέων αλλά, πολύ πιο σημαντικά, από αυτή την ίδια την κοινωνία, τον ανώνυμο πολίτη.

Η Ζέτα Αιμιλιανίδου καταξιώθηκε στις καρδιές και στη συνείδηση όλων μας όχι επειδή ήταν υπουργός ή δημόσια αξιωματούχος αλλά επειδή υπηρέτησε τη θέση ως άνθρωπος και ως αφοσιωμένη λειτουργός.

Θα λείψει, και δυστυχώς πολύ, χωρίς να μπορούμε, όσοι είχαμε το προνόμιο, την απέραντη χαρά και τιμή να τη γνωρίζουμε, να συνεργαστούμε και να συνδεθούμε μαζί της, να πούμε με ασφάλεια ότι χωρίς αυτήν θα είναι όλα τα ίδια.

Το κενό που αφήνει μάλλον δεν δύναται να πληρωθεί. Γιατί η Ζέτα ήταν ξεχωριστή.

Λυπάμαι που η απώλειά της στέκεται η αφορμή να γίνει πιο γνωστή και στους Ελλαδίτες Αδελφούς μας. Γιατί εκτός από τα πιο πάνω χαρίσματα η Ζέτα ήταν και μία μοναδική Ελληνίδα της Κύπρου.

Ηταν μία σπάνια Ελληνίδα.

Ο Κυριάκος Κενεβέζος είναι πρεσβευτής της Κυπριακής Δημοκρατίας στην Αθήνα.