{T16}Περί διαιτησία{T16}ς

Η διαιτησία απασχόλησε και φέτος τις ομάδες της Basket League, όχι για καλό τις περισσότερες φορές. Τα παράπονα ήταν πολλά. Και τώρα που έφτασε η ώρα των τελικών των πλέι οφ, οι τόνοι, ως συνήθως, ανεβαίνουν.

Θα ήταν παράλογο να περιμένει κανείς θεαματική βελτίωση της διαιτησίας μέσα στους λίγους μήνες που η καινούργια διοίκηση της ΕΟΚ ασκεί το έργο της. Το επίπεδο έχει πέσει πολύ τα τελευταία χρόνια και μπορεί εύκολα να το καταλάβει κανείς από την παρουσία των ελλήνων διαιτητών στις μεγάλες διοργανώσεις. Εκεί όπου τους ψάχνουμε με το κιάλι, ενώ παλιότερα δεν έλειπαν όχι μόνο από τα μεγάλα τουρνουά, αλλά και από τους τελικούς τους. Για να ανέβει ξανά το επίπεδο χρειάζεται πολλή και μεθοδική δουλειά και φυσικά χρόνος.

Εκείνο που μπορεί να επιτευχθεί άμεσα και επιβάλλεται να το κάνουν η διοίκηση της ΕΟΚ και η ΚΕΔ είναι η διασφάλιση της έξωθεν καλής μαρτυρίας και της εμπέδωσης κλίματος εμπιστοσύνης όσον αφορά τις αποφάσεις και τις επιλογές τους. Να πείσουν, δηλαδή, ότι ένας διαιτητής δεν ορίζεται για να διευθύνει αγώνες επειδή τα στοιχεία βάσει της απόδοσής του δείχνουν ότι είναι κακός διαιτητής κι όχι επειδή μια ομάδα έχει ζητήσει να μην ορίζεται. Οτι στα πιο δύσκολα και απαιτητικά παιχνίδια ορίζονται οι πραγματικά καλύτεροι διαιτητές και όχι… κάποιοι άλλοι.

Αυτά υποτίθεται ότι γίνονταν με το παλιό καθεστώς και τώρα – πάλι υποτίθεται – έχει ξημερώσει μια νέα μέρα στο ελληνικό μπάσκετ. Αν είναι σήμερα να φωνάζουν όσοι δεν μιλούσαν χθες κι αυτοί που χθες ωρύονταν σήμερα να νιώθουν εντάξει, δεν κάνουμε τίποτα. Μια τρύπα στο νερό έχουμε κάνει.

Το θέμα είναι να μη φωνάζει κανείς όχι επειδή δεν θα υπάρχουν κακές διαιτησίες (αυτό είναι πρακτικά ανέφικτο), αλλά επειδή θα έχουν πειστεί όλοι πως υπάρχει ισονομία και ίση αντιμετώπισή τους από τους μπασκετικούς θεσμούς.

Πρέπει να το προσέξει πολύ αυτό η διοίκηση της ΕΟΚ. Και να μην ξεχνά ότι αν δεν υπήρχε το θέμα της διαιτησίας, ο Βασιλακόπουλος θα ήταν ακόμα πρόεδρος της ομοσπονδίας…