Τι θα φορεθεί φέτος το καλοκαίρι;

Σανδάλια ή εσπαντρίγιες; Φλοράλ ή πουά; Boho ή sporty chic; Οποια κι αν είναι η επιλογή, η βασική τάση γι’ αυτό το καλοκαίρι, έτσι όπως καταγράφηκε τουλάχιστον στις πασαρέλες της ειδησεογραφίας, είναι να έχει κάτι το κομμουνιστικό, μια πινελιά σοβιετικής αισθητικής. Διότι όταν ο Μαρξ έλεγε ότι η Ιστορία επαναλαμβάνεται την πρώτη φορά ως τραγωδία και τη δεύτερη ως φάρσα, δεν φανταζόταν ίσως ότι την πολλοστή φορά επαναλαμβάνεται ως μόδα. Και όταν λέμε μόδα, εννοούμε μόδα. Ναι, μωρέ, αυτή την τρισκατάρατη δυτική συνθήκη που εκμαυλίζει τις αγνές, λαϊκές ψυχές.

Ας σοβαρευτούμε λίγο, όσο γίνεται δηλαδή μέσα σε αυτή την πραγματικότητα όπου μια διάχυτη φαιδρότητα κυκλοφορεί μεταμφιεσμένη σε ιδεολογία. Μέσα σε αυτό το κλίμα, λοιπόν, η σοβιετίλα επανέρχεται με τα χαρακτηριστικά όμως μιας τάσης της μόδας.

Ξέρουμε πώς προκύπτουν αυτές οι τάσεις; Γιατί, για παράδειγμα, πέρυσι ήταν της μόδας τα μπλε και φέτος τα πράσινα; Πριν από τρία χρόνια τα λούρεξ και πριν από τέσσερα τα λινά; Δεν υπάρχει, φαντάζομαι, κάποιος αφελής που πιστεύει ότι μια κοινή έμπνευση συνδέει ως εκ θαύματος όλους τους σχεδιαστές και ξεκινούν, την ίδια εποχή, να σχεδιάζουν τα ίδια ρούχα. Τα πάντα εξαρτώνται από το στοκ στις αποθήκες των υφασματοπαραγωγικών μονάδων. Πολλά πράσινα ή, τέλος πάντων, χρώματα που εύκολα βάφονται πράσινα; Dream the green. Πολλά βελούδα; Velvet is the new leather. Στοκ να υπάρχει και στυλιστικά τσιτάτα βρίσκουμε.

Υπήρχε μεγάλο στοκ σοβιετίλας λοιπόν. Τη μάζευε ο Πούτιν χρόνια στις αποθήκες του. Και τη λάνσαρε την κατάλληλη γι’ αυτόν στιγμή (διότι δικτάτορας είναι, όχι ηλίθιος). Την περασμένη εβδομάδα, παράλληλα με τον πόλεμο στην Ουκρανία, προβλήθηκε από τη ρωσική τηλεόραση ένα σόου που το ονόμασαν «Alina Festival». Το παρουσίασε δε η «μνηστή» (μα πόση αστική ευγένεια!) του Πούτιν, Αλίνα Καμπάεβα.

Τι είχε το σόου; Μεγάλη στρατιωτική χορωδία στο φόντο που τραγουδούσε κάτι σαν εμβατήρια. Ενώ στο πρώτο πλάνο εναλλάσσονταν παιδικές χορωδίες και δρώμενα με παιδάκια, κορίτσια της ρυθμικής γυμναστικής που ανέμιζαν κόκκινες κορδέλες και γενικώς κόκκινα πανιά, γυναίκες ντυμένες εργάτριες που τραγουδούσαν και χόρευαν – «Πώς δενότανε τ’ ατσάλι;». Ε, κάπως έτσι, για να μην πω έτσι ακριβώς.

Με τα ξένα brands – μαζικά ή πολυτελείας – να έχουν φύγει άρον άρον από τη Ρωσία, με τη χώρα απομονωμένη οικονομικά, πολιτικά και επικοινωνιακά, με τις ρωσίδες ινφλουένσερ να πρέπει να βγουν στην παρανομία για λίγο Instagram και με ένα απολυταρχικό καθεστώς, η Ρωσία επιστρέφει, επέστρεψε ήδη, στο σοβιετικό παρελθόν της. Σιγά μη δεν επαναλανσάρει ο Πούτιν το μεγαλύτερο best seller του 20ού αιώνα. Και, για να επιστρέψω στη μόδα, η σοβιετίλα είναι για τις ιδεολογίες ό,τι το little black dress της Σανέλ για τις γκαρνταρόμπες. Ραμμένο όμως σε βιοτεχνία στον Περισσό.

Στις ελληνικές πασαρέλες

Βέβαια, στη χώρα μας, η συγκεκριμένη μόδα ήταν, λόγω ειδικών συνθηκών, σε ένα συνεχές επαναλανσάρισμα. Τελευταία έχει πάθει και έναν κοσμοπολιτισμό, οφείλω να ομολογήσω, αφού μέχρι και το ΚΚΕ, που θεωρούσε τον παραθερισμό αστική εμμονή, απαιτεί «διακοπές για τον λαό».

Τέλος πάντων, αυτό που παρατηρώ είναι ότι η μόδα της σοβιετίλας υιοθετείται εσχάτως και από διάφορες κυρίες της σόουμπιζ (μια γκάμα που περιλαμβάνει από δημοσιογράφους μέχρι τραγουδίστριες) που αναρωτιέμαι τι αναζητούν σε αυτό το ρετρό που δεν έχει καν, ως άλλοθι, τη γοητεία του vintage. Μια εξήγηση είναι η προώθηση καριέρας – η ηγερία της συγκεκριμένης τάσης Νατάσσα Μποφίλιου συζητείται περισσότερο για τις δηλώσεις περί βουνών και εργατών χωρίς αφεντικά παρά για τα πανάκριβα (για να τα ακούσεις live) τραγούδια της. Μια άλλη είναι ότι κάποιες νομίζουν πως τις κάνει να φαίνονται πιο… νέες. Τι να πω; Μπορεί να είναι πιο αποτελεσματική από μπότοξ και υαλουρονικά.