Ιστορίες που γράφει η ζωή

Εξαρτάται από ποια δημοσιογραφική «εκπαίδευση» έτυχε να περάσει κανείς. Μιλώντας για μένα και ορισμένους συνομηλίκους μου, ο number one απαράβατος κανόνας ήταν κάτι που σήμερα θεωρείται μεγάλη επιτυχία, γκραν σουξέ: «Δεν γράφουμε ποτέ για δικαστικές υποθέσεις που βρίσκονται εν εξελίξει», εκτός αν υπηρετούμε το αρμόδιο δικαστικό ρεπορτάζ που ξέρει τις κακοτοπιές. Και πράγματι δεν ήταν λίγες οι φορές που διακόψαμε προσφορά από γραφεία με πρώτης γραμμής δικηγόρους και πρώτης γραμμής κακουργήματα, με τους φερόμενους ως κακούργους ή τα φερόμενα ως θύματα στο πιάτο, έτοιμα να μας εξιστορήσουν διά μακρών και σε ρυθμό υπαγορεύσεως τα επιχειρήματά τους, σε αποκλειστικότητα. Με σημερινούς όρους κάτι τέτοιο μοιάζει σαν να κλωτσάς μια καριέρα που ακόμα δεν έχει αρχίσει κι ούτε πρόκειται, άπαξ και κουβαλάς τέτοια μυαλά. Να σε διαλέγουν τα θέματα αντί να τα διαλέγεις εσύ, είναι επίσης κι αυτό ένα προβληματάκι που κανονικά πρέπει να σε ψυλλιάσει για την ουρανοκατέβατη παντοδυναμία σου. Ψιλά γράμματα, συμφωνώ.

Είναι πολλά και αντικρουόμενα τα δόγματα που μπορεί να σε κάνουν δημοσιογράφο, προκαλώντας σου μια διασταυρούμενη ανοσία που δεν παρατηρείται σε κανένα άλλο επάγγελμα. Μπορείς να τη σκαπουλάρεις από όλα επειδή για όλα υπάρχει επιχείρημα. Δεν έχεις παρά να κοιτάξεις καλά την πιατέλα και να τσιμπήσεις με την οδοντογλυφίδα σου το κατάλληλο. Τι κάνεις π.χ. όταν σκάσει ένα παγκόσμιο θέμα σαν τον ιό της μακρινής Κίνας ή το διαγαλαξιακό κραχ της Lehman Brothers αρκετά παλιότερα; Το προσπερνάς και συγκεντρώνεσαι στο local το καλό, το σιγουράκι, μέχρι να απλωθεί και να γίνει κι εκείνο local για να μας πάρει και να μας σηκώσει όλους ο διάολος;

Δεν θέλω απάντηση. Την ξέρω. Καλό θα ήταν να την ήξερα τότε που έπρεπε, στην ώρα της, κι εγώ και η πολιτεία.

Παρακολουθώντας εκ των υστέρων τη διένεξη του Τζόνι Ντεπ με την Αμπερ πώς τη λένε, κρίνω ότι πολύ καλά έκανα και κρατήθηκα μακριά από ένα τζετ σετ διαζύγιο που λάμβανε χώρα στην κομητεία Φέρφαξ της Βιρτζίνια των ΗΠΑ, εγώ που η μοναδική δικαστική μου εμπειρία είναι στο Πρωτοδικείο Καλαμάτας για τροχαίο με φθορά δημόσιας περιουσίας (κολόνα της ΔΕΗ). Ενας λόγος παραπάνω που τον Τζόνι με το αραβικό κολ στο κάτω βλέφαρο τον είχα στην μπούκα του κανονιού από πολύ παλιά, από τότε που είχε παντρευτεί τη Βανέσα Παραντί και την είχε κάνει νοικοκυρούλα στη Νότια Γαλλία. Ο Θεός με φύλαξε που δεν ήταν η Παραντί εκείνη που του άφηνε ανθρώπινα περιττώματα στα σεντόνια του, γιατί θα αισθανόμουν υποχρεωμένη να το πιστέψω και να τη δικαιολογήσω κι από πάνω. Λένε πολλά γι’ αυτή τη δίκη, αλλά το πιο ενδιαφέρον είναι η ελαφρά «επανόρθωση» που λένε ότι θα φέρει στο #MeToo. Μα κι εσύ, την Παραντί νοικοκυρούλα, ρε αθεόφοβε; Φτηνά μου τη γλίτωσες, να ξέρεις.