Κατάληψη

H φράση-κλειδί ανήκει στον πρόεδρο του σωματείου των καταστηματαρχών (BARECA), τον Ηρακλή Ζησιμόπουλο, ο οποίος με άρθρο του που δημοσιεύτηκε χθες στα «ΝΕΑ» καλεί «όλους να βάλουν λίγο νερό στο κρασί τους». Κι όταν λέει «όλους», εννοεί τους επιχειρηματίες και τους δημάρχους που έχουν εμπλακεί σε αντιπαραθέσεις σε διάφορες περιοχές για την ηχορύπανση και τα βεγγαλικά.

Είναι στ’ αλήθεια λίγο περίεργη αυτή η φράση. Διότι αν συμβουλευτεί κανείς την ιστοσελίδα της Ελληνικής Αστυνομίας, διαπιστώνει πολύ εύκολα ότι οι ώρες νυκτερινής ησυχίας είναι κατά τη χειμερινή περίοδο (1/10 ως 31/3) από 22.00 έως 07.30 και κατά τη θερινή περίοδο (1/4 ως 30/9) από 23.00 ένας 07.00. Αυτό σημαίνει ότι, αν έχω την ατυχία να μένω κοντά σε ένα κλαμπ της παραλιακής, είμαι υποχρεωμένος να ανεχθώ τη μουσική μέχρι τις έντεκα το βράδυ, αλλά μετά έχω κάθε δικαίωμα να καλέσω την αστυνομία και να απαιτήσω να γίνει ησυχία ώστε να μπορέσω να κοιμηθώ και την άλλη μέρα να πάω για δουλειά. Μπορεί να είμαι ξενέρωτος. Μπορεί να είμαι κυρ Παντελής. Αλλά αυτό λέει ο νόμος.

Φυσικά ο νόμος δεν τηρείται – όχι μόνο για τη μουσική, αλλά και για πολλά άλλα πράγματα όπως το κάπνισμα, το οποίο έχει επιστρέψει κανονικότατα στα μαγαζιά. Μια σειρά από δημάρχους αποφάσισαν λοιπόν ότι, από τη στιγμή που δεν λαμβάνονται μέτρα ηχομόνωσης, η μουσική θα σταματάει στις 11. Ο πρόεδρος της BARECA τούς κατηγορεί για μικροπολιτικές σκοπιμότητες ενόψει δημοτικών εκλογών, προειδοποιεί ότι ένα τέτοιο μέτρο θα οδηγήσει σε εκατοντάδες απολύσεις και κλείσιμο μαγαζιών και καταλήγει ότι η απαγόρευση της μουσικής θα έχει κακή επίπτωση στο τουριστικό προϊόν της Αθηναϊκής Ριβιέρας.

Εδώ χρειάζεται λοιπόν μια ιεράρχηση και μια διευκρίνιση. Ανάμεσα στους καταστηματάρχες που νομίζουν ότι είναι ανεξέλεγκτοι, στους τουρίστες που νομίζουν ότι η Ελλάδα είναι μια απέραντη Ιμπιθα και στους πολίτες που νομίζουν ότι δικαιούνται να κοιμούνται τη νύχτα, προτεραιότητα έχουν οι τελευταίοι. Και οι δήμοι δεν έχουν απλώς δικαίωμα, αλλά και υποχρέωση, να εξασφαλίζουν την τήρηση των νόμων και να προστατεύουν τους κατοίκους τους από εκείνους που παρανομούν. Οσο για το επιχείρημα ότι, αν η διασκέδαση σταματήσει στα μαγαζιά, θα μεταφερθεί στα διαμερίσματα και τις βίλες, η απάντηση είναι και πάλι η ίδια: Ο,τι λέει ο νόμος.

Υπάρχει όμως κι ένα άλλο, κάπως πιο φιλοσοφικό ερώτημα: Ποια είναι αυτή η πόλη, ποια είναι αυτή η χώρα, όπου, κατά τα λεγόμενα του δημάρχου Αλίμου Ανδρέα Κονδύλη, «βαράνε» ανελέητα και πετάνε βεγγαλικά μερικά καταστήματα από το βράδυ μέχρι τα ξημερώματα εξαγριώνοντας τον κόσμο σε απόσταση τριών χιλιομέτρων; Ποια κυβέρνηση ανέχεται αυτή την ηχητική κατάληψη; Λύσαμε όλα μας τα προβλήματα και το ρίχνουμε έξω; Ή έχουμε τόσο πολλά, που διανύουμε ξέφρενα τις τελευταίες ημέρες της Πομπηίας;