Υπερασπίστηκε το έργο του {CR}

Αυτό μάλιστα! Αυτό ήταν μια ομιλία στην οποία ο Κώστας Καραμανλής ο Ακάματος υπερασπίστηκε το έργο του, έστω και αν περιορίστηκε σε ένα μέρος του μόνον, δηλαδή στη φιλορωσική στροφή της Ελλάδος επί των ημερών του, τη στροφή που ξεκίνησε με την απόρριψη του σχεδίου Ανάν από την Αθήνα_*.

Το έκανε με τη δέουσα κομψότητα, ώστε οι υποδείξεις του να πιάσουν τόπο στο κοινό του, που το αποτελούσε σύσσωμη η λαϊκή Δεξιά. (Κι αν κάποιον δεν τον πρόσεξαν οι φωτογράφοι, ανέβασε ο ίδιος αργότερα τη φωτογραφία του στα social media, για να μη γίνει καμιά παρεξήγηση…) Ο Καραμανλής πήρε αποστάσεις από τη Δύση στον πόλεμο της Ουκρανίας, με βασικό επιχείρημα ότι οι ΗΠΑ είναι μακριά και επηρεάζονται λιγότερο από την έκρυθμη κατάσταση των σχέσεων με τη Ρωσία. Δεδομένων δε των ομοιοτήτων του Κυπριακού με το Ουκρανικό, αλλά και της αδιαφορίας της Δύσης για το Κυπριακό, συνέστησε εμμέσως να μην είμαστε τόσο ένθερμοι υποστηρικτές της Δύσης στην αναμέτρησή της με τη Ρωσία επί ουκρανικού εδάφους.

Οσον αφορά το τελευταίο, είναι αυτό ακριβώς που λένε κατ’ ιδίαν οι Ρώσοι, για να ρίχνουν λάδι στη φωτιά του Κυπριακού και να διατηρούν την πληγή ανοικτή στο νοτιοανατολικό σκέλος της Συμμαχίας. «Γιατί τους στηρίζετε, αφού δεν σας το ανταποδίδουν;». Φαίνεται ότι ο «λέων του Βουκουρεστίου» (έτσι τον βάφτισε διαπρεπής δημοσιογράφος και θαυμαστής του, όταν εμπόδισε με βέτο την ένταξη της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ) συμμερίζεται τον πάντα καλοπροαίρετο προβληματισμό της Μόσχας.

Ωστόσο, η βάση όλου του συλλογισμού του Κ. Καραμανλή είναι εσφαλμένη. Διότι μπορεί πράγματι να μοιάζει το Κυπριακό με το Ουκρανικό, αλλά δεν είναι της ίδιας βαρύτητας θέματα. Το Κυπριακό είναι μεν δικό μας, με τη στενή έννοια του όρου, αλλά η έκβαση του Ουκρανικού μας επηρεάζει πολύ περισσότερο. Αυτό ο πρώην πρωθυπουργός το παραβλέπει, επειδή μάλλον υποτιμά τον αναθεωρητισμό του Πούτιν, έστω και αν τον καταδικάζει με τα λόγια. Επιδίωξη του πουτινικού αναθεωρητισμού είναι η επαναφορά της πολιτικής των Μεγάλων Δυνάμεων στην Ευρώπη. Τυχόν ευρωπαϊκή συναίνεση σε έναν διπλωματικό θρίαμβο για τη Ρωσία, καθώς και σε έναν ατιμωτικό διαμελισμό για την Ουκρανία, θα είναι ένα καθοριστικό βήμα προς μια Ευρώπη των Μεγάλων Δυνάμεων ή, καλύτερα, προς μια Ευρώπη της μίας και μοναδικής Μεγάλης Δύναμης, της Ρωσίας. Σε ένα τέτοιο διεθνές περιβάλλον, να μην ελπίζετε στην εξέλιξη της Ευρωπαϊκής Ενωσης παρά μόνο στην αποσύνθεσή της. Να λοιπόν γιατί η ηγεσία των ΗΠΑ στον αγώνα αυτό είναι απαραίτητη για την Ευρώπη και για εμάς. Διότι το μέλλον μας είναι στη Δύση όπου ανήκoμεν, όπως το έθεσε ένας άλλος Καραμανλής, ο original. Δεν είναι εκεί που θέλει να μας παρασύρει η Τουρκία ή η Ρωσία…

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι ενστάσεις του Κ. Καραμανλή για τον γεωπολιτικό προσανατολισμό της χώρας συμπίπτουν, λίγο ως πολύ, με εκείνες του ΣΥΡΙΖΑ και, επομένως, η ομιλία του είχε και τον χαρακτήρα μιας φιλικής χειρονομίας προς τον Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος περνάει μεγάλα ζόρια. Το έχει πει, άλλωστε, από πολύ νωρίς ότι γουστάρει (sic) τον μικρό. Συμπερασματικά, λοιπόν, ο σκοπός της ομιλίας δεν ήταν μόνο η υπεράσπιση του έργου του στην εξωτερική πολιτική, αλλά και η συντήρηση των ισορροπιών της ακινησίας, ώστε να διατηρηθεί η Entente Cordiale της λαϊκίστικης Δεξιάς με τη ριζοσπαστική Αριστερά. Δικό του έργο ήταν και αυτό…

ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ

Ο Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου  – για να σας βοηθήσω, είναι ο γερούλης με την καλοσυνάτη όψη παππού, που είναι αρχηγός της αντιπολίτευσης στην Τουρκία. Αυτός, λοιπόν, προτρέπει τον Ερτογάν «να κάνει ένα βήμα για τα νησιά τα οποία καταλήφθηκαν» από τους Ελληνες. Μη μας κάνει καμία εντύπωση. Ετσι γίνεται πάντα σε αυτό το είδος του θεάτρου. Χρειάζεται ένα Κολλητήρι ή ένας Χατζηαβάτης για να σιγοντάρει τον πρωταγωνιστή και ύστερα να εισπράττει τις φάπες…

ΑΛΜΑ ΠΙΣΤΕΩΣ

Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας ατενίζει το πεπρωμένο του μέσα στα μάτια της Ολγας Τρέμη και δηλώνει:

«Δεν έχω καμία, μα καμία, αμφιβολία ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα νικήσει στις εκλογές». Δεν θέλω να σχολιάσω. Μόνο να ρωτήσω: Ούτε μία στο εκατομμύριο, πρόεδρε;

_* Η επίκληση εκ μέρους του K. Καραμανλή του σχολίου του λόρδου Hannay (ότι το σχέδιο Ανάν προσέφερε ανέλπιστα πολλά στους Τουρκοκυπρίους) είναι άτοπη. Φυσικό ήταν αυτό, αφού η ελληνοκυπριακή πλευρά, με την κάλυψη της Αθήνας, δεν διαπραγματεύθηκε το σχέδιο για να το βελτιώσει, επειδή εξαρχής ο σκοπός ήταν να μη γίνει δεκτό.