Βαρεμάρα

Έβαλα να δω βίντεο της ομιλίας του Ταγίπ Ερντογάν για τα 569 χρόνια από την εκπόρθηση της Κωνσταντινούπολης, να δω πώς θα εκτυλισσόταν η πολεμοχαρής γιορτή για την επέτειο στην οποία  τόσα συμβολικά επενδύει ο  Τούρκος πρόεδρος.

Με εντυπωσίασε η απλότητα στην εκφορά και στις κινήσεις του ανθρώπου που μιλούσε χωρίς χειρονομίες, χωρίς στόμφο, χωρίς  χειρόγραφο, σαν δάσκαλος και όχι σαν πολιτικός,  επί μία σχεδόν ώρα βαδίζοντας πάνω-κάτω  – αν κάποιοι περιμένουν να λύσει η βιολογία τα προβλήματα της περιοχής, μάλλον έχουν λάθος.

Με εντυπωσίασε το μεγαλοπρεπές σκηνικό που είχε στηθεί με  εξέδρες, γιγαντοοθόνες, οθωμανούς πολεμιστές της προεδρικής φρουράς και πολύ μεγάλο πλήθος με τουρκικές σημαίες. Έμοιαζαν όλα αυτά με τις παλιές προεκλογικές συγκεντρώσεις στο Σύνταγμα, όταν ΠαΣοΚ και Νέα Δημοκρατία αναμετρούνταν για τον αριθμό των συμμετεχόντων, πριν μετρηθούν τα ψηφοδέλτια στις κάλπες.

Με εντυπωσίασε η στάση των πιτσιρικιών, αγοριών και κοριτσιών, που ήσαν καθισμένα πίσω από το βάθρο του δάσκαλου· κανένας σεβασμός: όταν δεν χασμουριόνταν έβγαζαν σέλφι, μιλούσαν συνεχώς, μεταξύ τους ή στα κινητά τους· χειροκροτούσαν και πανηγύριζαν μόνο όταν καταλάβαιναν ότι η κάμερα εστίαζε πάνω τους. Η ανευλάβεια προς τον ομιλητή και η αδιαφορία για την ηρωική Εκπόρθηση, με έκανε πιο αισιόδοξο για το μέλλον της Τουρκίας και το δικό μας.

Υπήρχε κάποια δασκάλα ανάμεσά τους, καθόλου δεν ενδιαφερόταν να επιβάλλει την τάξη· θετικό και αυτό, σκέφθηκα. Αλλά και το πλήθος που απλωνόταν μπροστά στον Ηγέτη δεν άκουγε. Σε άσχετες στιγμές κάποιες σημαίες κινούνταν και μετά άλλες, αλλού. Κανένας συντονισμός, κανείς δεν άκουγε παρά τα γιγάντια μεγάφωνα που υψώνονταν σε στήλες – μόνο ο σκηνοθέτης αγωνιζόταν να δώσει πολεμικό κλίμα στην παράσταση ζουμάροντας στους αγαλματένιους απειλητικούς πολεμιστές.

Έβλεπες άνθρωπο που εκτόξευε απειλές ήρεμα, σαν να βαριόταν,  σαν κάτι καθημερινό. Και αν ακόμα ένιωθε ότι είχε ιστορικό προορισμό να φθάσει ή να ξεπεράσει τον Πορθητή, τα παιδιά πίσω του ένιωθαν σαν να τα είχαν πάει σε βαρετή παράσταση. Το ίδιο και οι μεγάλοι, νομίζω.

Μετά, τελειώνουν αυτά· οι μεγάλοι πάνε στα σπίτια τους και στις δουλειές τους, τα παιδιά  στα σχολεία τους, ο Ερντογάν κλείνεται στο γραφείο του με υπουργούς και στρατηγούς και οργανώνουν εκστρατείες. Μπορούν όμως να κάνουν την παιδική χαρά, στρατόπεδο; Δύσκολο: ο Ερντογάν και  το πολιτικό προσωπικό ζουν σε άλλη εποχή από τους πολίτες της Τουρκίας, έτσι μου φάνηκε.  Αλλά τις αποφάσεις ο φαινομενικά ήρεμος δάσκαλος θα τις πάρει.