Και οι μάσκες αξίζουν διακοπές

Οι κινήσεις είχαν καταντήσει ρουτινιάρικες, όπως συμβαίνει συνήθως σε μια σχέση που έχει πια βαλτώσει. Το ήξερες, το ένιωθες κι εσύ. Το πρωί θα εφάρμοζες στο πρόσωπο, από ανάγκη βέβαια, αλλά όχι πια όπως παλιά. Κανείς δεν θα τσέκαρε αν τα σιδεράκια σου καλύπτουν σωστά τη μύτη – πολλές φορές ντρεπόσουν που την άφηνες εκτεθειμένη, αλλά μην ανησυχείς, όλοι ξέρουμε πως η ευθύνη δεν ήταν δική σου. Ηξερες πως κάθε βράδυ είχες εξασφαλισμένες μερικές ώρες ξεκούρασης πάνω στο τραπεζάκι του χολ, δίπλα στα κλειδιά. Και την επομένη, παρότι δεν ήταν η σειρά σου, θα ξεκινούσες πάλι από την αρχή. Στο λεωφορείο, στο ταξί, στο γραφείο, στη διαδρομή από το τραπέζι στην τουαλέτα του μπαρ. Δεν είχε σημασία αν ήσουν μιας χρήσης, ΚΝ95 ή υφασμάτινη – ήσουν μία και ήσουν για όλους. Και γι’ αυτούς που σε φορούσαν ευλαβικά και για τους άλλους, που δεν ήθελαν να σε βλέπουν. Ειδικά γι’ αυτούς τους τελευταίους, που πανηγυρίζουν αυτές τις μέρες, κι ας γνωρίζουν πως δεν έφυγες για τα καλά.

Το διαισθανόσουν, πάντως, πως όσο ανεβαίνει η θερμοκρασία τίποτα δεν θα είναι το ίδιο. Ολο και περισσότερο έβλεπες τις κινήσεις ρουτίνας να αλλάζουν – καμιά φορά δεν σε περιελάμβαναν καν. Ενδεχομένως να περίμενες πως θα υπήρχε μια μεταβατική περίοδος, όμως, κακά τα ψέματα, τα πράγματα είχαν πάρει πια τον δρόμο τους. Από τη στιγμή που ανακοινώθηκε η ημερομηνία της άδειάς σου ακόμα κι εσύ περίμενες πώς και πώς να μπει ο Ιούνιος. Ακόμα και τα κορδονάκια σου ξεκολλούσαν πια πιο εύκολα, λες και ο κατασκευαστής ήθελε να κάνει σαφές πως τίποτα δεν κρατάει για πάντα. Ούτε καν οι μάσκες.

Ολες οι πλευρές χρειάζονταν ένα διάλειμμα, η τόσο στενή επαφή μαζί σου ήταν ξεκάθαρο πως είχε κουράσει. Οχι πως δεν αναγνώρισαν την αξία σου, έστω και γκρινιάζοντας: δυόμισι χρόνια, κάθε μέρα, χωρίς Σαββατοκύριακα, γιορτές και αργίες, έσωσες όσες ζωές σου επέτρεψαν να σώσεις. Σίγουρα πικράθηκες σε εκείνες τις πρώτες συγκεντρώσεις στο Σύνταγμα, όταν σε ποδοπατούσαν και σε φώναζαν «φίμωτρο». Αλλά μη στενοχωριέσαι, εκείνοι δεν βρήκαν έναν καλό λόγο να πουν ούτε για τα εμβόλια – που σίγουρα τα άκουσαν πολύ χειρότερα από σένα. Φτηνά τη γλίτωσες, μην πεις κουβέντα. Σ’ αυτή τη μικρή χώρα με τον μπόλικο ήλιο και το λίγο μυαλό, ένα ποδοπάτημα είναι από τα λιγότερα που μπορούν να σου τύχουν. Μην τα σκέφτεσαι αυτά, κανείς πια δεν τα θυμάται. Ούτε καν οι ψεκασμένες ομάδες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, που χάλασαν τον κόσμο όταν η χρήση σου έγινε για πρώτη φορά υποχρεωτική.

Ελα, καλοκαίριασε. Είναι η ώρα σου για διακοπές, με τη σύμφωνη γνώμη των επιδημιολόγων. Από χθες ξεπορτίζεις μόνο για τις εξαιρέσεις. Και άσε πια το τραπεζάκι στο χολ: διάλεξε το πιο δροσερό, απόμερο συρτάρι, το πιο άπιαστο ράφι, και απόλαυσε τρεις μήνες χωρίς έγνοια. Χωρίς να νιώθεις παραπεταμένη σε μια τσάντα για εβδομάδες, χωρίς να αγχώνεσαι μήπως ξεχειλώσεις κρεμασμένη σε έναν αγκώνα, χωρίς ανίερες επαφές με κάθε λογής πιγούνια. Και μην έχεις τύψεις, έτσι; Αν σε χρειαστούμε, δεν θα διστάσουμε να σε φωνάξουμε. Να ξέρεις πως το καθήκον σου το έκανες και με το παραπάνω. «Και να ξεσκάσετε, αδερφέ, έπειτα από τόση κούραση».

Ετσι κι αλλιώς, δεν λέμε αντίο. Λέμε απλώς «θα ξαναβρεθούμε».