Συραγώ Τσιάρα

Τα όνειρα που θυμάμαι είναι μετρημένα. Πρέπει ένα όνειρο να με ταράξει, να με ξυπνήσει, για να το συγκρατήσω στη μνήμη μου, έστω και παραποιημένο, κάθε φορά που το επαναφέρω. Σ’ εκείνες τις σπάνιες περιπτώσεις που το όνειρο έχει μεγάλη ένταση, δεν το αντέχω και ξυπνάω. Δεν προσπαθώ να το ερμηνεύσω, αλλά να φανταστώ τη συνέχειά του, ξύπνια αυτή τη φορά.

Ο,τι θυμάμαι από τα όνειρά της ενήλικης ζωής μου είναι πολύ προσωπικό για να το μοιραστώ. Εχει όμως μείνει μέσα μου χαραγμένη η ανάμνηση ενός παιδικού ονείρου που κάποιον ρόλο πρέπει να έπαιξε στη ζωή μου γιατί δεν το ξέχασα ποτέ. Δεν είμαι σίγουρη αν όντως ήταν όνειρο ή είχε και στοιχεία πραγματικότητας.

Ημουν στον Βόλο με τη γιαγιά μου τη Συραγούλα και μία από τις αδελφές μου και πηγαίναμε να επισκεφτούμε μια φίλη της στη γειτονιά της, τη Χιλιαδού. Η γιαγιά μου με κρατούσε σφιχτά από το χέρι, πρέπει να ήταν μια από τις πρώτες μας βόλτες, ήμουν πολύ μικρή. Η ίδια δεν έβγαινε συχνά από το σπίτι, προτιμούσε να συναντά τις γειτόνισσες στο στενάκι τις απογευματινές ώρες, απέφευγε τις επισκέψεις. Ηταν αυστηρός άνθρωπος, λιγομίλητη. Οταν όμως βρέθηκε με τη φίλη της, άρχισαν να μιλάνε συνέχεια, λόγια που δεν έβγαζαν νόημα στο μυαλό μου, παλιές ιστορίες, ειπωμένες με μισόλογα και γελάκια για κοινούς γνωστούς από τη δουλειά και τη γειτονιά. Σκληρά εργαζόμενη γυναίκα η γιαγιά μου, εργάτρια, μαγείρισσα, δεν σταμάτησε να δουλεύει όσο τη θυμάμαι. Δεν συγκράτησα κάτι από τους διαλόγους με τη φίλη της, αλλά μου έχει μείνει εκείνο το ιδιαίτερο αίσθημα της γυναικείας αλληλεγγύης από τις κουβέντες και τα αγκαλιάσματά τους. Σπάνια εκδήλωση συμπάθειας από την πλευρά της γιαγιάς μου. Στον δρόμο του γυρισμού βρέθηκα ξαφνικά μόνη μου, χάθηκα και αναζητούσα με αγωνία το χέρι της, την ασφάλεια που ένιωθα κοντά της. Περπατώντας στα στενά της γειτονιάς, με τα χαμηλά, φτωχά σπίτια και τις λουλουδιασμένες αυλές, βρέθηκα σ’ ένα πάρκο που δεν είχα ξαναδεί. Φόβος ανάμεικτος με περιέργεια και λαχτάρα για τα καινούργια θαύματα που αντίκριζαν τα μάτια μου. Αγόρια μεγαλύτερα να παίζουν μπάλα, κορίτσια στις κούνιες, μια παιδική χαρά, φωνές, γέλια. Απαγορευμένος καρπός, δεν είχαμε πάει ποτέ σ’ εκείνη την παιδική χαρά, αν και πρέπει να ήταν κοντά στο σπίτι της γιαγιάς. Απότομα κόπηκαν όλα, όταν το χέρι της με άρπαξε, κάπως πιο άγρια αυτή τη φορά, για να με νουθετήσει. Δεν έπρεπε να ξαναφύγω από κοντά της, ήταν νόμος.

Προσπάθησα να επιβεβαιώσω το περιστατικό ύστερα από χρόνια μιλώντας με τις αδελφές μου, αν όντως είχε συμβεί ή το ονειρεύτηκα. Δεν έβγαλα άκρη. Για μένα πάντως παραμένει το πρώτο όνειρο ανακάλυψης του κόσμου. Αυτά τα ανάμεικτα αισθήματα του φόβου και της επιθυμίας για το άγνωστο, για τον μεγάλο κόσμο που ανοιγόταν μπροστά μου, δεν μπορώ να τα λησμονήσω. Ενιωθα μια διέγερση, μια αγωνία και μια περίεργη χαρά από εκείνη τη σύντομη περιπέτεια της εξερεύνησης. Είχα ξεφύγει από την προστασία της γιαγιάς μου και ήμουν για λίγο μόνη με τον εαυτό μου, παρατηρούσα τους άλλους. Θυμάμαι και το χέρι της που κρατούσε σφιχτά το δικό μου, δέσμευση το ένιωθα, ασφάλεια, αλλά συγχρόνως και φυλακή. Ηταν και το παράδοξο των αστεϊσμών με τη φιλενάδα της. Περίεργα πράγματα, καινούργια.

Αυτόν τον χώρο της στιγμιαίας απελευθέρωσης ίσως αναζητούμε στα όνειρά μας. Υπερβολή, δεν λέω, αλλά τι άλλο είναι τα όνειρα εκτός από ξέφρενο πανηγύρι της επιθυμίας, ακόμη κι αν ο νους τη διαστρεβλώνει και την εξημερώνει;