Τα μαξιλαράκια του Τσίπρα

Ωστε υπάρχει η Ράνια Σβίγκου! Πολύ χαίρομαι, γιατί νόμιζα ότι είχε αποσυρθεί από τη λεγόμενη ενεργό πολιτική και ιδιώτευε. Η απόφαση του Αλέξη Τσίπρα να την επιλέξει για τη θέση της γραμματέως ήταν μια έκπληξη, που δυστυχώς (το επεσήμανε και ο ίδιος ο πρόεδρος) δεν εξετιμήθη δεόντως από εκείνους στους οποίους απευθυνόταν. Τι να  υποθέσω; Περίμεναν, φαίνεται, έναν τετράπαχο, φουντωτό, λεβέντη κούνελο και τους βγήκε χαμστεράκι. Τι να σου κάνει όμως και ο ταχυδακτυλουργός; Ο,τι βρίσκει στο καπέλο του βγάζει. Και έβγαλε Ράνια Σβίγκου…

Η καθολική απορία, όλων των πλευρών και των πολιτικών αποχρώσεων, είναι γιατί η Ράνια Σβίγκου. Αν εξαιρέσεις ότι μπορείς να τη δεις ως μια σύγχρονη εκδοχή της Αλέκας Παπαρήγα (κατά την όψη και μόνο), το μόνο άλλο που μπορείς να σκεφθείς είναι τα γαλλικά και το πιάνο. (Διευκρινίζω ότι δεν γνωρίζω αν έκανε μαθήματα πιάνου μικρή, πάντως της πάει πολύ…) Θέλω να πω ότι, πέραν της αξιοπρεπούς παρουσίας της γενικώς, δεν τη θυμάσαι για άλλο λόγο. Ωστόσο, αυτήν επέλεξε ο Τσίπρας. Περίεργο…

Ισως όχι και τόσο όμως, αν λάβουμε υπ’ όψιν ότι η νέα γραμματέας προέρχεται από την εσωκομματική αντιπολίτευση, είχε μάλιστα ταχθεί ανοικτά εναντίον του τρόπου εκλογής αρχηγού που ήθελε ο αρχηγός. Τη διάλεξε, υποθέτω, για να αποδυναμώσει την εσωκομματική αντιπολίτευση και, δεδομένου ότι είναι ακίνδυνη, ο ίδιος μπορεί να νιώθει ασφαλής. Την πήρε, με άλλα λόγια, για την αξία της στην πολιτική αγορά, όχι για την επάρκειά της. Η απουσία φιλοδοξίας και η ανεπάρκεια είναι τα προσόντα που ήθελε ο Αλέξης από τη νέα γραμματέα του κόμματός του, επειδή κοιτάζει μακριά.

Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ (με σήμα τη βαριοπούλα) μπορεί να χρησιμοποιεί τη γλώσσα της νίκης, αλλά στην πραγματικότητα προετοιμάζεται για την ομαλή διαχείριση της ήττας του στις προσεχείς εκλογές. Είναι αλήθεια ότι οι ατυχίες και τα απροσδόκητα στην πορεία μιας διακυβέρνησης (τα «events» του ΜακΜίλαν) κουράζουν τον κόσμο και φθείρουν τη δημοτικότητα όλων των κυβερνήσεων. Οχι όμως όταν οι «ατυχίες» έρχονται απανωτές και συσσωρευμένες, επειδή ο κόσμος γύρω μας, η τάξη των πραγμάτων, αλλάζει ραγδαία. Αυτή τη διαφορά οι περισσότεροι γύρω μας τη νιώθουν – και μερικοί την καταλαβαίνουν κιόλας. Σε τέτοιες συνθήκες, ο ψηφοφόρος δεν κάνει εκπτώσεις ως προς την επάρκεια των επιλογών του. Καταλαβαίνει, θέλω να πω, πόσο λίγος και πόσο επικίνδυνος είναι ο Τσίπρας.

Επειδή χαζό δεν τον θεωρώ καθόλου τον Αλέξη Τσίπρα (μόνο αγράμματο), πιστεύω ότι αντιλαμβάνεται τις συνθήκες που περιγράφω παραπάνω. Οπότε, προετοιμάζει και αυτός τα μαξιλαράκια, τα τακτοποιεί όμορφα κι ωραία, ώστε να πέσει στα μαλακά όταν έλθει η ώρα, για να σηκωθεί μετά. Ενα τέτοιο μαξιλαράκι είναι η Ράνια Σβίγκου…

ΕΘΝΙΚΗ ΕΥΘΙΞΙΑ
Η εθνική ιδέα, την οποία κουβαλάει ο καθένας μας μέσα στο κεφάλι του, σπανίως εξηγείται με τους κανόνες της λογικής. Εντούτοις, η εθνική ευθιξία που μας διακρίνει για τα σύμβολα του ιστορικού παρελθόντος, ενώ εξηγείται και είναι κατανοητή, δεν παύει να είναι και κωμική συγχρόνως. Γιατί, δηλαδή, είναι προκλητική έναντι ημών ειδικά η φιέστα του Ερντογάν στην Αγία Σοφία για την επέτειο της Αλωσης; Αν κάποιον ή κάτι προκαλεί η βλαχοπανήγυρις του Ερντογάν, είναι, κατ’ αρχάς, το καλό γούστο και, κατά δεύτερον, οι κανόνες σεβασμού και διατήρησης των σπουδαίων ιστορικών μνημείων της ανθρωπότητας. Μέχρι του σημείου αυτού, είναι λογικό το καραγκιοζιλίκι στην Αγία Σοφία να ενοχλεί και εμάς. Από εκεί και πέρα, δικό τους είναι, κτήμα τους είναι, και ο τρόπος που το μεταχειρίζονται χαρακτηρίζει το καθεστώς τους και τον πολιτισμό τους γενικότερα. Αν εμείς θεωρούμε ότι έχουμε κάποιου είδους άρρητα δικαιώματα επί του μνημείου, ώστε να παρεξηγούμεθα όταν ο γείτονας το κακοποιεί, τότε απλώς του προσφέρουμε ένα ακόμη κουδουνάκι για το ντέφι του, που το χτυπάει κι εμείς χορεύουμε…

DE GUSTIBUS
Αυτό μάλιστα! Αυτό είναι είδηση μοναδική. Μια γυναίκα στην Αμαλιάδα νοσηλεύεται στο νοσοκομείο, επειδή έφαγε ταμπλέτες απορρυπαντικού, νομίζοντας ότι είναι γλυκίσματα. Οι ταμπλέτες ήταν σε συσκευασία δώρου, από τα εγκαίνια ενός σουπερμάρκετ. H γυναίκα, διαβάζω, «πήγε στο σπίτι νομίζοντας ότι ήταν κάποιο γλύκισμα, οπότε ξεκίνησε να το τρώει. Λίγη ώρα αργότερα, διακομίστηκε στο Νοσοκομείο του Ρίου» κ.λπ. Από την αφήγηση προκύπτει χωρίς αμφιβολία ότι η γυναίκα δεν έφτυσε αμέσως την ταμπλέτα μόλις την έβαλε στο στόμα της. Φαίνεται ότι είχε ωραία γεύση, κατάπιε την μπουκιά της και ίσως συνέχισε με δεύτερη και τρίτη ταμπλέτα. (Μπορεί οι ταμπλέτες να προσομοίαζαν επικινδύνως με σοκολατάκια…) Η παθούσα, τέλος πάντων, θα γίνει σύντομα τελείως καλά και της εύχομαι περαστικά. Να της ζητήσω μια χάρη μόνο! Οποτε έχει την άνεση – κατανοώ ότι τώρα είναι κάπως… -, μπορεί να μου πει την ονομασία του απορρυπαντικού; Θα ήθελα να δοκιμάσω τις ταμπλέτες…