«Ανανοηματοδοτήσεις» και τρέχα γύρευε

Με αφορμή την επέτειο της 29ης Μαΐου 1453, ο υπουργός Εθνικής Αμυνας, Νίκος Παναγιωτόπουλος, έκρινε ότι έπρεπε να κάνει μία δήλωση. Να κάνουμε μία πρώτη στάση εδώ, προτείνω, και ας αναρωτηθούμε για ποιον λόγο ο υπουργός όφειλε να κάνει δήλωση. Μα, επειδή είναι η επέτειος της πτώσης της Κωνσταντινούπολης στους Οθωμανούς! Το ξέρω, αλλά και πάλι τι σημαίνει αυτό; Είναι η Ελληνική Δημοκρατία η κληρονόμος της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας; Κοροϊδευόμαστε; Η επέτειος αφορά την ιστορική μνήμη, είναι η υπόμνηση ενός σταθμού στην πορεία του ελληνικού έθνους. Είναι όμως επικίνδυνο και εντελώς άσκοπο, νομίζω, να συνδέεται με την τρέχουσα πολιτική επικαιρότητα και τις ελληνοτουρκικές σχέσεις.

Ομως, αυτό ακριβώς έκανε ο υπουργός με τη δήλωσή του: «Με την Αλωση της Πόλης πριν από 569 έτη, “η Ρωμανία πάρθεν”. Η μνήμη μένει ζωντανή κι ανανοηματοδοτεί τις αποφάσεις μας, όποτε το επιβάλλουν οι περιστάσεις», έγραψε. Επειδή με τις «ανανοηματοδοτήσεις» εγώ δεν τα πηγαίνω καθόλου καλά, να το θέσω με τη μορφή ερώτησης: Αντιλαμβάνομαι σωστά ότι ο υπουργός προϊδεάζει το ακροατήριό του για αναβίωση της Μεγάλης Ιδέας; Αν περί αυτού πρόκειται, τότε είναι ατυχέστατο, ιδίως φέτος που συμπληρώνεται εκατονταετηρίδα από το τραγικό τέλος της Μεγάλης Ιδέας, την Καταστροφή του 1922.

Η κριτική μου δεν στρέφεται προσωπικώς στον Ν. Παναγιωτόπουλο, τον οποίον εκτιμώ. Προσπαθώ, όμως, καλοπροαίρετα να καταλάβω σε τι μπορεί να χρησιμεύουν σήμερα αναφορές στη Μεγάλη Ιδέα. Αν σώνει και καλά έπρεπε μία υπουργός της κυβέρνησης να πει κάτι δημοσίως για την επέτειο της Αλωσης, ίσως να ήταν η υπουργός Πολιτισμού, που θα μπορούσε να αναφερθεί στις εύλογες ανησυχίες για τη μεταχείριση του μνημείου της Αγίας Σοφίας. Αλλά ο υπουργός Εθνικής Αμυνας γιατί;

Υπάρχει, ωστόσο, μία απάντηση και μπορώ να την προβλέψω: ότι, ναι, τέτοια πράγματα δεν έχουν πια σχέση με την πραγματικότητα, αλλά, βλέπετε, αυτές είναι οι παραδόσεις του στρατεύματος, το ηθικό του κ.ο.κ. Τι να κάνουμε όμως; Οταν η ηγεσία του στρατεύματος μαθαίνει Γεωπολιτική από τον αξιοσέβαστο καθηγητή Ιωάννη Μάζη, όλα να τα περιμένουμε…

ΠΩΣ ΕΤΣΙ;
Μου έκανε εντύπωση ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έσπευσε να καταδικάσει απερίφραστα, με μακροσκελή ανακοίνωσή του, την πειρατεία των Ιρανών εις βάρος των δύο ελληνικής ιδιοκτησίας πετρελαιοφόρων στα στενά του Ορμούζ. Εννοώ θετική εντύπωση, κάτι που δεν περίμενα, διότι η παρωδία της λεγόμενης ανανεωτικής Αριστεράς ανέπτυξε άριστες σχέσεις με την Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν, μετά την πτώση του κομμουνισμού στη Ρουμανία. Και νομίζω ότι ο ΣΥΡΙΖΑ τις διατήρησε. Οπωσδήποτε δεν είναι τυχαίο ότι, επί ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, τις σχέσεις με το Ιράν είχε αναλάβει (ως σύμβουλος του υπουργείου Εξωτερικών αρχικά και, αργότερα, ως γενικός γραμματέας) ο προεδρικός εξάδελφος Γιώργος Τσίπρας…

ΚΡΥΦΟ ΤΑΛΕΝΤΟ
Ηξερα ότι είναι ένας αισιόδοξος άνθρωπος και, γι’ αυτό, τον θαυμάζω. Αγνοούσα, το ομολογώ, τις επιδόσεις του στο χιούμορ και, γι’ αυτό, ο θαυμασμός μου για το πρόσωπό του ενισχύεται ακόμη περισσότερο! Σε συνέντευξή του σε μεγάλη ολλανδική εφημερίδα, ο Μαργαρίτης Σχοινάς ρωτήθηκε αν η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν είναι η κατάλληλη πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στη δεδομένη στιγμή. Ιδού η αυθόρμητη απάντησή του: «Σίγουρα! Δεν είναι αξιοσημείωτο ότι το 2019 οι αρχηγοί κυβερνήσεων εξέλεξαν μία γιατρό, η οποία ήταν και υπουργός Αμυνας, ως νέο πρόεδρο της Επιτροπής; Σαν να ήξεραν τι ερχόταν! Κατά τη διάρκεια της πανδημίας του κορωνοϊού δεν χρειάστηκε να εξηγηθεί στην Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν πώς λειτουργούν τα εμβόλια και γιατί είναι σημαντική η διεθνής συνεργασία. Το έκανε περίφημα. Και με τη ρωσική εισβολή: ξέρει για τι μιλάει, γνωρίζει τους σωστούς ανθρώπους, έχει πρόσβαση στον Λευκό Οίκο και μια εξαιρετική αίσθηση του πολιτικού timing».

Προφανώς κάνει χιούμορ, διότι είναι αστείο το επιχείρημα ότι η επιστημονική ιδιότητα της κυρίας Ούρσουλας συνέβαλε στην καλύτερη αντιμετώπιση της πανδημίας εκ μέρους της ΕΕ. Τη σημασία των εμβολίων μπορεί να τη συλλάβει αμέσως οποιοσδήποτε μορφωμένος και λογικός άνθρωπος, δεν χρειάζεται να είναι απαραιτήτως γιατρός. Ξεχάσαμε πόσο καθυστέρησε η Επιτροπή της κυρίας Ούρσουλας, ώσπου να αντιληφθεί ότι χρειάζεται συλλογική δράση για την πανδημία; Η «task-force» που είχε συσταθεί επί τούτου από την Επιτροπή συνεδρίαζε μία φορά την εβδομάδα και έπρεπε να κινηθούν πρώτα οι μεγάλες χώρες μεμονωμένα, για να ξυπνήσει η Επιτροπή. Και ενώ συνέβαιναν αυτά, όχι μόνον η πρόεδρος της Επιτροπής, αλλά και η αρμόδια επίτροπος (Κυπρία) ήσαν γιατροί. Είπαμε, όμως. Ενα αστείο είπε ο άνθρωπος. Για να γελάσουμε. Ας μην τον σταυρώσουμε κιόλας…