Η σεμνή φωνή {LF}μιας ποπ δεκαετίας

Το 1988 η Λουκίλα Καρρέρ ξεκινούσε τη ραδιοφωνική της διαδρομή στην ελεύθερη ραδιοφωνία. Πρώτος της καλεσμένος ήταν ο εφηβικός της έρωτας. Η γνωριμία τους γέννησε μια «δυνατή, βαθιά και ουσιαστική φιλία που διήρκεσε 35 χρόνια. Από εκείνη την εκπομπή, κάθε μέρα μιλούσαμε στο τηλέφωνο μία ώρα», όπως λέει η ίδια. Η Λουκίλα Καρρέρ ήταν δίπλα στον Δάκη μέχρι την τελευταία του στιγμή. Ο τραγουδιστής ο οποίος με τη φωνή και την τρυφερή του ερμηνεία σημάδεψε μια ολόκληρη εποχή άφησε την τελευταία του πνοή νικημένος από τον καρκίνο. Οπως λέει η ίδια, «από το 2018 πάλευε με την ασθένεια. Τα τρία πρώτα χρόνια όλα πήγαιναν καλά. Οι μάχες που έδινε ήταν νικηφόρες. Τον τελευταίο χρόνο η κατάστασή του επιδεινώθηκε. Δεν ήθελε όμως να δώσει δημοσιότητα στην περιπέτειά του. Σε όλη τη διαδρομή του δεν επιθυμούσε να ασχολούνται με οτιδήποτε άλλο πέρα από τη δουλειά του. Πόσω μάλλον τώρα με την υγεία του. Ηθελε να είναι δραστήριος και δημιουργικός και παρά τη διάγνωσή του καρκίνος στο έντερο δεν σταμάτησε να τραγουδά και να δίνει συναυλίες. Σταμάτησε μόνο το τελευταίο διάστημα που ο καρκίνος επεκτάθηκε. Ηταν ένας έντιμος, ειλικρινής, γλυκός και πολύ σεμνός άνθρωπος».

Αυτή τη σεμνότητά του υπογραμμίζει και ο σπουδαίος συνθέτης Μίμης Πλέσσας, στον οποίο ο Δάκης χρωστά το εντυπωσιακό του ξεκίνημα. «Θυμάμαι ότι το 2019 στη μεγάλη συναυλία του Ηρωδείου όταν βγήκε για να πει το “Τόσα καλοκαίρια” έπεσαν οι κερκίδες. Στο τέλος της βραδιάς μού λέει: “Μα είναι δυνατόν; Τόσο μεγάλο χειροκρότημα για μένα;”». Ηταν το τραγούδι με το οποίο ο Δάκης συστήθηκε στο μεγάλο κοινό. «Ηταν το πρώτο κλιπ, το οποίο προέκυψε τελείως συμπτωματικά» θυμάται ο Μίμης Πλέσσας. «Ηταν το κομμάτι προορισμένο για την ταινία “Γοργόνες και μάγκες”. Τα γυρίσματα γίνονταν στην Υδρα, αλλά ο Δάκης, εξαιτίας μιας ανατροπής που έγινε στο Galaxy όπου εμφανιζόταν τότε, δεν μπορούσε να έρθει. Είχαμε όμως ηχογραφήσει το τραγούδι και ο δαιμόνιος Γιάννης Δαλιανίδης το έβαλε να ακούγεται στην περιβόητη σκηνή της Μαίρης Χρονοπούλου με τον Λάκη Κομνηνό».

ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ. Ο Δάκης, κατά κόσμον Βρασίδας Χαραλαμπίδης, γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου στις 26 Αυγούστου 1943. Ηρθε στην Ελλάδα 20 ετών και άρχισε αμέσως να τραγουδά σε νυχτερινά κέντρα της εποχής. Το 1964 ηχογραφεί τον πρώτο του δίσκο στα αγγλικά, «Deep in the heart of Athens». Μιλούσε έξι γλώσσες και οι δίσκοι που ακολούθησαν και σημείωσαν μεγάλη επιτυχία ήταν ερμηνευμένοι στα γαλλικά, στα ιταλικά και στα αγγλικά. Μεταξύ των επιτυχιών που συνδέθηκαν με τη φωνή του λαμπερού τραγουδιστή ήταν τα «Monsieur Cannibal», «Tu Veux ou tu veux pas», «Mourir ou vivre», «Gaston» κ.ά. Εχει συνεργαστεί με πολλούς έλληνες τραγουδιστές, μεταξύ των οποίων ο Κώστας Χατζής, ο Γιάννης Πάριος, η Μαρινέλλα (συναυλίες στην Αυστραλία), η Χάρις Αλεξίου, η Αννα Βίσση. Διακρίθηκε σε πολλούς διεθνείς διαγωνισμούς και βρέθηκε στο πλευρό πολλών λαμπερών αστεριών, όπως ο Σαρλ Αζναβούρ, η Δαλιδά, η Μίλβα, ο Τζο Ντασσέν, η Σάσα Ντιστέλ, ο Ντέμης Ρούσσος – με τον οποίο ήταν ξαδέλφια. Ιδιαίτερη στιγμή του Δάκη ήταν το άνοιγμα στη συναυλία των Rolling Stones το 1967, για την οποία είχε πει χαρακτηριστικά: «Δεν ήταν το αγαπημένο μου συγκρότημα. Εμένα μου άρεσαν οι Beatles. Είπα τα τραγούδια μου και έφυγα, δεν κάθισα να τους ακούσω». Ο Δάκης έφυγε αφήνοντας τραγούδια γεμάτα από τις ευαίσθητες ερμηνείες του αλλά και ένα ακόμη ανέκδοτο κομμάτι σε στίχους Λουκίλας Καρρέρ και μουσική Μίμη Πλέσσα που θα κυκλοφορήσει σύντομα με τίτλο «Η πυξίδα».