Η Βουλή των μυστηρίων

Οποτε και αν γίνουν οι επόμενες εκλογές είναι βέβαιο ότι θα διεξαχθούν σε περιβάλλον ακραίας οικονομικής πίεσης για τους πολίτες, σκληρής πίεσης για τα δημοσιονομικά από Βρυξέλλες και Βερολίνο και ιδιαίτερα αυξημένης αβεβαιότητας (και πίεσης) στις σχέσεις με την Τουρκία. Εκμεταλλευόμενος αυτή την αδήριτη πραγματικότητα, όσο πλησιάζουμε στις κάλπες, ο ΣΥΡΙΖΑ επιχειρεί να παρουσιάζει ως δεδομένη την πρωτιά του στις εκλογές. Κάτι που, όμως, γνωρίζει ότι δεν αναμένεται να συμβεί. Δεν υπήρχε τέτοιο ενδεχόμενο ούτε πριν από την επανεκκίνηση του ΠΑΣΟΚ, ούτε, πολύ περισσότερο, σήμερα. Βέβαια, ο Αλέξης Τσίπρας είναι πλέον ο πρώτος έλληνας αρχηγός του… 99% – πλην των διαφόρων εκτροπών. Ομως, αυτό το… βαθιά δημοκρατικό 99% της κάλπης του μοναδικού υποψηφίου, ουδεμία έχει σχέση με το εκλογικό σώμα.

Η σειρά των ποσοστών είναι λογικά δεδομένη: ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ, ΚΚΕ. Από εκεί και πέρα βλέπουμε. Εκείνο που δεν είναι δεδομένο, είναι τα ποσοστά, οι διαφορές και, φυσικά, οι έδρες: το μόνο που θα μετρήσει για τον σχηματισμό της επόμενης κυβέρνησης. Γιατί σε αντίθεση με ό,τι συνέβαινε μέχρι τώρα, στις επόμενες εκλογές της απλής αναλογικής, η σειρά δεν εξασφαλίζει το παλαιό θηριώδες μπόνους στο πρώτο κόμμα. Ετσι, το βράδυ τον εκλογών θα έχει αγωνιώδες ξενύχτι. Και τις επόμενες ημέρες θα βράζουν οι διακομματικές διεργασίες σχηματισμού κυβέρνησης στη «Βουλή των μυστηρίων». Γιατί εκτός της εξωπραγματικής «βεβαιότητας» του ΣΥΡΙΖΑ ότι θα είναι πρώτος, περίπου αδύνατον είναι και η ΝΔ να έχει αυτοδυναμία, με ανασχηματισμούς ή όχι (αν βέβαια ο Ερντογάν συνεχίσει τις παιδαριώδεις, ακραίες επιθέσεις στον Μητσοτάκη ποτέ δεν ξέρεις…). Λογικά, πάντως, η εξίσωση θα είναι λίαν δυσεπίλυτη.

Εκτός των συνθηκών, υπάρχει όμως μία ακόμη βεβαιότητα: ότι πλην της ΝΔ, που θα θέλει να διαλυθεί η Βουλή για να γίνουν δεύτερες εκλογές με το ενισχυμένο σύστημα που θα εφαρμοστεί από τις μεθεπόμενες εκλογές, όλα τα άλλα κόμματα θα παλέψουν η Βουλή της απλής να παραμείνει ζωντανή με κάθε κόστος. Καθώς, αν διαλυθεί, θα δουν αυτόματα τις δυνάμεις τους να μειώνονται εκ νέου και μέρος αυτών να βγαίνει αμέσως από τη Βουλή. Παράλληλα, θα δουν και τις πιθανότητες συμμετοχής τους σε έναν κυβερνητικό συνασπισμό να περιορίζονται δραματικά. Ετσι, θα κάνουν ό,τι μπορούν για να σχηματιστεί κυβέρνηση. Και, φυσικά, οι πιθανότητες να προκύψουν πολιτικά «τέρατα» είναι σημαντικές, αν και μετά τη συγκυβέρνηση Τσίπρα – Καμμένου, τι τέρατα…

Οταν ο Μητσοτάκης πάρει την πρώτη εντολή, πιθανότατα δεν θα διαθέτει την απαιτούμενη δύναμη ούτε να σχηματίσει μονοκομματική κυβέρνηση, ούτε και να διαλύσει τη Βουλή. Αντίθετα, θα έχει μία δύσκολη επιλογή: ή να επιχειρήσει να σχηματίσει κυβέρνηση που ουδείς γνωρίζει ποιους θα πρέπει να περιλάβει, ή, αν επιμείνει στη δεύτερη κάλπη, να την καταθέσει και να πάρει το ρίσκο αυτή να περάσει στον ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί ο Τσίπρας πρώτος δεν θα είναι, αλλά θα είναι δεύτερος. Και αν κάτι ξέρει να κάνει καλά, είναι να συμμαχεί χωρίς την παραμικρή ιδεολογική και πολιτική αναστολή. Είναι ήδη αρκετά κόκκινος και δεν θα κοκκινίσει περισσότερο αν στήσει μια κυβέρνηση που να έχει μέσα μαζί από την Ακρα Δεξιά, μέχρι ό,τι μπορεί να φανταστεί κανείς τάζοντας τα πάντα σε όλους. Μόνο το ΚΚΕ είναι βέβαιο ότι δεν θα πάει. Επιπλέον, όλα αυτά, ίσως εξελιχθούν σε περιβάλλον έντονης, πολλαπλής εξωτερικής εμπλοκής. Και επίκλησης για «εθνική ανάγκη» αποφυγής νέων εκλογών και διαμόρφωσης «κυβέρνησης σωτηρίας», ασχέτως του τέλους της προηγουμένης ενισχυμένης εποπτείας. Ακόμα περισσότερο, σε συνδυασμό με τα ελληνοτουρκικά, που είναι ακόμα οξύτερο ζήτημα και που φουντώνει διαρκώς και απρόβλεπτα, καθιστώντας ουσιωδώς πιθανή και μια «μεγάλη συγκυβέρνηση», με ατζέντα όλα τα παραπάνω…