Σενάριο

Να ξεκινήσουμε από τα απλά. Σενάριο «προοδευτικής διακυβέρνησης» (δηλαδή συριζοκατάστασης…) δεν υπάρχει στον ορίζοντα.

Το ανακίνησε επιπόλαια το φθινόπωρο ο Παπανδρέου. Εχασε με σαράντα μονάδες διαφορά από τον Ανδρουλάκη.  Στη συνέχεια το πάτησε και το βυτιοφόρο του Κακλαμάνη. Να ζούμε να το θυμόμαστε.

Γιατί έπεσε τέτοια μούντζα; Νομίζω για τρεις λόγους.

Πρώτον, διότι δεν βγαίνουν οι αριθμοί.  Καμία δημοσκόπηση δεν έχει έως τώρα υπονοήσει ότι θα βγει πρώτο κόμμα άλλο από τη ΝΔ, ούτε ότι μπορεί να σχηματιστεί κυβέρνηση απλής αναλογικής χωρίς το πρώτο κόμμα.

Δεύτερον, επειδή δεν υπάρχει κανένα ρεύμα ή έστω κάποια ισχυρή μειοψηφία στην κοινωνία που να προσβλέπει σε τέτοιου είδους διακυβέρνηση. Οι πολλοί τη φοβούνται και οι λίγοι δεν την εμπιστεύονται. Η κοινωνία είναι καταφανώς αλλού.

Τρίτον, επειδή (καλώς ή κακώς) ο ΣΥΡΙΖΑ παραμένει μια απωθητική επιλογή για το σύνολο σχεδόν των πολιτικών δυνάμεων. Αντε να εξαιρέσω λίγο τον Βαρουφάκη…

Ο Ανδρουλάκης απέσπασε το μεγαλύτερο χειροκρότημα στο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ όταν προέτρεψε τον ΣΥΡΙΖΑ να πάει να τα βρει με τον… Βελόπουλο!

Ο αντίλογος από την πλευρά ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι εκείνος που ξέραμε. Οτι έκανε προσπάθειες προσαρμογής και ωρίμασης. Οτι έχει καταστεί μέρος μιας «κανονικότητας» κι ας μην το φωνάζει.

Με άλλα λόγια, ότι η συλλήβδην απόρριψή του είναι πολιτικά αβάσιμη και ο κάθετος αποκλεισμός του δημοκρατικά προβληματικός.

«Είμαστε ένα κανονικό κόμμα αλλά δεν μας αντιμετωπίζουν σαν κανονικό κόμμα» παρατηρούσε ηγετικό στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ.

Μπορεί. Θα δείξει άλλωστε ο χρόνος.

Αλλά προς το παρόν και λίγο πριν τις από εκλογές, το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης παραμένει ένα προβληματικό κομμάτι της πολιτικής σκηνής.

Και σε αυτό φυσικά δεν φταίει η κακοπιστία των άλλων. Ούτε ο «ακροδεξιός» Μητσοτάκης, ούτε ο «χρήσιμος ηλίθιος» Ανδρουλάκης, ούτε οι ολιγάρχες κι οι καναλάρχες, ούτε η λίστα Πέτσα.

Μάλλον φταίνε οι ίδιοι. Οταν τσακώνεσαι με όλους, τότε και όλοι θα τσακωθούν μαζί σου.

Από το 2019 άλλωστε που βρέθηκε στην αντιπολίτευση, ο ΣΥΡΙΖΑ δραστηριοποιείται σχεδόν αποκλειστικά σε μειοψηφικά και ιδεοληπτικά μέτωπα. Σε βαθμό ακατανόητα πεισματικό.

Αποτέλεσμα; Κλείνει ο τρίτος χρόνος της διακυβέρνησης Μητσοτάκη με την αντιπολίτευση να απέχει δημοσκοπικά παρασάγγας από την κυβέρνηση. Δεν έχει ξανασυμβεί τα τελευταία τριάντα χρόνια.

Σε σημείο που το ουσιαστικό ερώτημα μάλλον βρίσκεται αλλού. Είναι άραγε προβληματική μια δημοκρατία χωρίς ουσιαστικό αντίλογο στην κυβέρνηση και χωρίς εναλλακτική πρόταση εξουσίας;

Είναι. Και γι’ αυτό στις επόμενες εκλογές δεν θα ψηφίσουμε μόνο κυβέρνηση.

Αλλά και αντιπολίτευση.