Τραπεζάκια έξω

Το καλοκαίρι μας πήρε από τα μούτρα πριν καλά καλά συνηθίσουμε την άνοιξη. Με «θερμοκρασίες μεγαλύτερες για την εποχή», με κλιματιστικά που από τη μια μέρα στην άλλη τα γυρίσαμε από τη θέρμανση στην ψύξη πριν προλάβουμε να καθαρίσουμε τα φίλτρα, με παπλώματα που άλλαξαν κατευθείαν σε σεντόνια παρακάμπτοντας τις μέρες της «πικέ κουβερτούλας», με ξεμπράτσωτα σε μπράτσα που δεν πρόλαβαν έτσι λίγο να μαυρίσουν και με τραπεζάκια έξω.

Πολλά τραπεζάκια, στριμωγμένα τραπεζάκια, παντού τραπεζάκια. Το Κολωνάκι, για παράδειγμα, έχει γίνει η καινούργια «τραπεζούπολη». Οχι, μόνο, με μαγαζιά τύπου «coffeeand more» αλλά, κυρίως, με new age σουβλατζίδικα. New age αλλά σουβλατζίδικα. Στο μεγαλύτερο μέρος της Πατριάρχου Ιωακείμ (όπου τη δεκαετία του 1970 υπήρχε το μόνο σουβλατζίδικο της περιοχής, ονόματι «Λιβαδειά», που έκανε μόνο καλαμάκια) αναδύεται μια τσίκνα που σε ταξιδεύει κατευθείαν στην πρωτεύουσα της Βοιωτίας. Και στην πάλαι ποτέ ήσυχη οδό Καψάλη – όπου, κάποτε, υπήρχε μόνο ένα κατάστημα, το δισκοπωλείο «Κύκλος» της Τόνιας Καράλη και η ταβέρνα «Ρούγα», «κρυμμένη» όμως στο μικρό αδιέξοδό της – πρέπει να περπατάς καταμεσής του δρόμου, αφού τα πεζοδρόμιά της έχουν καταληφθεί από τραπεζοκαθίσματα. Αν περάσεις ανάμεσα (δεν μιλάμε άλλωστε για τις πεζοδρομιάρες των Ηλυσίων Πεδίων) το ‘χεις σίγουρο ότι η άκρη της ζακέτας σου θα χωθεί σε φρέντο καπουτσίνο με στέβια, κανέλα και μοσχοκάρυδο και με τη τσάντα θα παρασύρεις τουλάχιστον ένα μπάο μπαν με γαρίδες και σχοινόπρασσο ή έστω ένα red velvet cake.

Ναι, θα μπορούσε ο δήμος να φροντίσει ώστε να μένουν ανοιχτά περάσματα ανάμεσα στα τραπεζάκια. Ωστόσο, κόντρα σε ένα κύμα γκρίνιας που έχει αναπτυχθεί λόγω αυτής της μετάλλαξης του Κολωνακίου (εδώ στραβομουτσούνιασαν επειδή κόπηκαν κάτι ψωραλέα δένδρα στην πλατεία για την κατασκευή του τοπικού σταθμού του μετρό) ούτε μελαγχολώ ούτε θυμώνω με αυτήν την καθολική αλλαγή τοπίου στη γειτονιά που περπατώ από τα πρώτα μου βήματα. Το παρελθόν υπάρχει και χρησιμεύει ώστε να αφομοιώνεται από το παρόν. Οχι για να στηλώνει τα πόδια του σαν γεροντοκόρη (και σόρι για τη χρήση της μη πολιτικά ορθής λέξης) και να εμποδίζει την ανάδειξη του καινούργιου. Είναι, πάντα, το καινούργιο καλύτερο από το παλιό; Σίγουρα όχι. Είναι, απλώς, καινούργιο.

Κάποιες φορές μάλιστα όχι και τόσο καινούργιο. Πριν το Κολωνάκι αναδειχθεί στο νεοπλούτιστικο (και νεοδιανοουμενίστικο) καρτιέ της δεκαετίας του 1980 και 1970, μπασταρδεύοντας τον αστικό πολιτισμό της περιοχής, ήταν μια γειτονιά. Οχι λαϊκή αλλά γειτονιά. Προσωπικά, θυμάμαι να υπάρχει, στη γωνία της πλατείας με την Αναγνωστοπούλου, γαλακτοπωλείο με μεγαλοπρεπή φιγούρα τσέλιγκα από νέον στην πρόσοψή του και, στην Καψάλη, μαγαζάκι – τρύπα που πουλούσε κάρβουνα.

Σαν να μην πέρασε μια μέρα  

Ειδικά φέτος οφείλω να μην γκρινιάζω για τα τραπεζάκια έξω. Υστερα από δύο χρόνια μοναξιάς, να που ξαναβρισκόμαστε «τόσο γλυκούτσικοι κι αχνοί στη θερινή μας τη στολή» που λέει ο Σαββόπουλος. Χωρίς μάσκες, χωρίς πιστοποιητικά νόσησης ή εμβολιασμού, ο ένας δίπλα στον άλλον και τα απολυμαντικά στα τραπέζια σε εντελώς διακοσμητικό ρόλο. Ναι μωρέ που, στην αρχή της πανδημίας, νομίζαμε ότι θα σκάσει ο κόσμος στα χέρια μας. Και αναρωτιόμασταν πόσο διαφορετική θα είναι η καθημερινότητά μας στο «μετά». Η καθημερινότητα κι ο κόσμος μας. Είδατε να αλλάζει κάτι; Εγώ, τίποτα. Ο,τι κάναμε, κάνουμε. Και ξαναγκαλιαζόμαστε και ξαναφιλιόμαστε και τόσο «στενές» επαφές έχουμε ώστε, λόγω αυτών, να μας απειλεί τώρα η ευλογιά των πιθήκων.

Το έλεγα και τότε, το ξαναλέω και τώρα. Ο κόσμος δεν βγαίνει από την τροχιά του τόσο εύκολα, όσο κι αν, κάποιες φορές, μοιάζει, προς στιγμή, να συμβαίνει αυτό. Διότι ο άνθρωπος είναι πιο δυνατός από τις θεωρίες.