ΠΑΣΟΚ: επανεκκίνηση

Το θετικό είναι ένα: Το ΠΑΣΟΚ έχει επιστρέψει. Είναι εδώ, έχει δυναμική και προσπαθεί να διευρύνει την επιρροή του και να εδραιωθεί εκ νέου στον χώρο της Αριστεράς του Κέντρου. Προφανώς, η ορμή με την οποία εμφανίστηκε να ανεβαίνει μετά την ανάληψη της ευθύνης του από τον Νίκο Ανδρουλάκη ανακόπηκε – αλλά δεν εξανεμίστηκε η δημοσκοπική δυναμική του.

Στο μεταξύ, η νέα ηγεσία είχε την ευκαιρία να επισημάνει λάθη και αδυναμίες. Κοινοβουλευτικά, για παράδειγμα, το κόμμα εμφανίζεται άνισο: Ο ανέξοδος λόγος διαμαρτυρίας πολλών στελεχών (των αρρένων, αλλά όχι των γυναικών) είναι βαρετός και δεν λέει τίποτα στα μεγάλα ακροατήρια, ενώ δεν συμβάλλει στην ουσία των αντιπαραθέσεων στο Βουλευτήριο, που είναι να παράγονται όσο το δυνατόν πιο δίκαιοι και βιώσιμοι νόμοι. Στη δημόσια εκπροσώπηση του κόμματος στα ΜΜΕ, επίσης, είναι συχνή η αμηχανία παλαιών στελεχών – ή νεότερων που μιλάνε όπως οι παλαιοί. Εν πάση περιπτώσει, τα παλαιά συνθήματα έχουν κουράσει. Δεν έχει νόημα οι σημερινοί πασόκοι να μιλάνε όπως ο Τζουμάκας – άλλωστε ο πραγματικός Τζουμάκας βρίσκεται πλέον στην Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ.

Σημαντική ήταν η κίνηση του Νίκου Ανδρουλάκη να συναντήσει τις προσωπικότητες του χώρου που εξωθήθηκαν εκτός – και ιδίως την Αννα Διαμαντοπούλου και τον Ευάγγελο Βενιζέλο. Και οι δύο είναι δρώντες πολιτικοί, με σημαντικό έργο, έστω κι αν δυσκολεύονται να τους απονείμουν τα εύσημα που αξίζουν διάφοροι οι οποίοι απλώς συνθηματολογούν. Για το ΠΑΣΟΚ σε τροχιά ανόδου είναι καθοριστικό πώς τα πρόσωπα αυτά (ενδεχομένως και άλλα, που έχουν να εισφέρουν σε βάθος επεξεργασίες) δεν θα παραμείνουν σύμβολα αλλά θα δραστηριοποιηθούν και στο Κοινοβούλιο. Η επανένταξη προσωπικοτήτων με ευρεία απήχηση και με ειδικό λόγο σημαίνει ότι η ηγεσία του κόμματος αναγνωρίζει εμπράκτως το ειδικό βάρος τους. Για να το πω με ένα κομματικό κλισέ, στην προσπάθεια ανασυγκρότησης και κατάληψης του ζωτικού χώρου που έχει απολέσει το ΠΑΣΟΚ δεν περισσεύει κανείς.

Μετά το συνέδριο, το κόμμα θα έχει μια μεγάλη πρόκληση: Την οριοθέτηση έναντι των αντιπάλων του. Σε αυτή, οι ίσες αποστάσεις δεν είναι πάντα λύση. Αν μη τι άλλο, με τη ΝΔ το ΠΑΣΟΚ συνδέεται στην προσπάθεια σωτηρίας της χώρας, κόντρα στον τοξικό λαϊκισμό και της ριζοσπαστικής Ακροδεξιάς και της ριζοσπαστικής Αριστεράς. Συνδέονται, επίσης, τα δύο κόμματα με τη μεταρρυθμιστική προσπάθεια να γίνει η Ελλάδα ένα σύγχρονο και δυναμικό δυτικό κράτος δικαίου. Οι ουσιώδεις διαφορές επ’ αυτής ακριβώς της μεταρρυθμιστικής προσπάθειας χρειάζεται να επισημαίνονται και να αποτελούν τη βάση της πολιτικής διαφωνίας με τη ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Αντίθετα, απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ υπάρχει ένα βαθύ ρήγμα, που το δημιούργησε ο βίαιος και συκοφαντικός τρόπος με τον οποίο απαξιώθηκαν οι προσπάθειες του κόμματος για τη σωτηρία της χώρας. Το ρήγμα αυτό δεν έπαψε να υπάρχει επειδή βρέθηκαν στον ΣΥΡΙΖΑ παλαιοί πασόκοι – η Ξενογιαννακοπούλου, ο Μωραΐτης, ο Μπίστης ή ο Μαντζουράνης. Κι είναι ζωτικό, όχι μόνο για το ΠΑΣΟΚ αλλά και για τη δημοκρατία, το ΠΑΣΟΚ, ως δύναμη δημοκρατικής ευθύνης, να υπενθυμίζει με κάθε ευκαιρία το λαϊκιστικό ξεχαρβάλωμα που έφερε τον Τσίπρα στην εξουσία και που εξακολουθεί να τον κρατά στο πολιτικό προσκήνιο. Ελπίζω ότι τα μέτωπα αυτά θα ξεκαθαρίσουν στο συνέδριο επανεκκίνησης.