«Κάθε μέρα μου διαπνέεται από όσα οφείλω στην Ελλάδα»

Ο Sylvain Tesson είναι από τους πιο περιζήτητους γάλλους συγγραφείς και ταξιδιώτες. Εχει πραγματοποιήσει μια σειρά από μακρά και ασυνήθιστα ταξίδια και αποστολές που αποτελούν τη βάση για τα πολύ πετυχημένα βιβλία του. Εζησε μόνος σε μια καμπίνα στη Σιβηρία για έξι μήνες, για ένα βιβλίο, και για ένα άλλο αναζήτησε τις λεοπαρδάλεις του χιονιού στο Θιβέτ, και μάλιστα τιμήθηκε με το βραβείο Renaudot. Λατρεύει την Ελλάδα, την ιστορία της αλλά και τα τοπία της. Εζησε δύο μήνες σε ένα βενετσιάνικο περιστερώνα στην Τήνο και ταξίδεψε πολύ στο Ιόνιο και το Αιγαίο. Γι’ αυτόν τον λόγο δέχτηκε αμέσως την πρόταση συμμετοχής από τη γαλλική εφημερίδα «Le Figaro» για να συμμετάσχει στις «Ημέρες της Αθήνας», ταξίδι για τους αναγνώστες. Μιλάει στα «ΝΕΑ» για τη συμμετοχή του.

Πώς συμμετέχετε στις «Ημέρες της Αθήνας»;

Θα παίξω για πρώτη φορά στην Πνύκα της Αθήνας ένα θεατρικό έργο που έγραψα για τη στρατιωτική δράση του λόρδου Βύρωνα ως εθελοντή στην Ελληνική Επανάσταση του 1821. Ο Βύρωνας έφτασε το 1824 για να βοηθήσει την Ελληνική Επανάσταση, βέβαια οι Ελληνες το ξέρουν, αλλά οι Γάλλοι όχι. Σκέφτηκα λοιπόν ότι αν κάνω μια παράσταση θα μπορέσω να δείξω αυτή τη δέσμευση και τι σημαίνει, είναι πιο πειστικό.

Στη σκηνή είμαι ο αφηγητής και έχω έναν ηθοποιό που υποδύεται τον Βύρωνα και απαγγέλλει γράμματα, αποσπάσματα από τον «Μάνφρεντ» και τον «Δον Ζουάν».

Γιατί εκτιμάτε ότι είναι σημαντικό για τους Γάλλους να μάθουν για τη δράση του λόρδου Βύρωνα;

Ξέρετε τι πιστεύω; Οτι τίποτα δεν είναι σημαντικό πια για τους Γάλλους. Δεν ενδιαφέρονται για τίποτα. Μόνο η αγοραστική δύναμη τους ενδιαφέρει, οπότε δεν το κάνω αυτό για τους Γάλλους αλλά γιατί θαυμάζω τον Βύρωνα και μου αρέσει η ιδέα ότι ένας ποιητής εμπλέκεται σε μια πολιτικοστρατιωτική δράση. Το βρίσκω όμορφο να δουλεύει η ποίηση για λογαριασμό της ελευθερίας.

Το θέμα της παράστασης είναι ο φιλελληνισμός;

Ακριβώς, ο λόρδος Βύρωνας βοήθησε πολύ στο να διαμορφωθεί το φιλελληνικό κίνημα, που οφείλει πολλά στη δράση του, και αυτή είναι η καρδιά της παράστασής μου: να δείξω ότι υπήρχε αυτή η ανάταση των καρδιών, των μυαλών και των γονιών για την Ελλάδα και ήταν υπέροχο που ακολούθησαν ζωγράφοι, ποιητές ή συνθέτες, όπως στη Γαλλία με τους Βίκτωρα Ουγκώ, Εκτόρ Μπερλιόζ, Ευγένιο Ντελακρουά. Τότε, η φωνή των καλλιτεχνών μπορούσε να έχει αντίκτυπο στις κυβερνητικές αποφάσεις, φανταστείτε για μια στιγμή το μεγαλείο εκείνης της εποχής.

Αυτό δεν ισχύει πλέον σήμερα;

Ναι, διότι σήμερα υπάρχουν μοχλοί επιρροής, αλλά δεν είναι πλέον οι καλλιτέχνες. Σήμερα ένας ποιητής μπορεί να γράψει ένα όμορφο ποίημα, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θα πάει να πολεμήσει. Σήμερα όλα τα μονοπωλεί το Διαδίκτυο. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Αυτή είναι μια άλλη επιρροή. Για μένα τα δίκτυα είναι η χειρότερη είδηση στην ιστορία της ανθρωπότητας, είναι το βδέλυγμα. Δεν έχω καμία επιθυμία να αφήσω την ποίηση για την αποστροφή αυτής της μηχανής. Το Διαδίκτυο είναι μια μετατόπιση της σκέψης, μια άρνηση του ανθρώπου, προτιμώ να μιλάω για την ποίηση και τον Βύρωνα ή το «Ελληνόπουλο» του Ουγκώ.

Είστε φιλέλληνας;

Εντελώς. Δηλαδή ξέρω τι χρωστάω στην Ελλάδα. Και αυτό που οφείλω είναι αυτό που είμαι: ένας Ευρωπαίος που αγαπά την ελευθερία της ποίησης, της ομορφιάς. Ξέρω ότι κάθε μέρα μου, χωρίς να το συνειδητοποιώ, διαπνέεται από όσα οφείλω στην Ελλάδα. Δηλαδή την ποίηση, το διάβασμα, την ομορφιά, αυτό που μου αρέσει. Ξέρω όμως επίσης ότι είμαστε πολύ αχάριστοι οφειλέτες. Εμείς οι σύγχρονοι Ευρωπαίοι ξεχνάμε ότι μέρος του λίκνου μας βρίσκεται στην Ελλάδα, εξού και η ανάγκη να διαβάζουμε ποιητές. Αλλωστε, ο λόρδος Βύρωνας είναι μόλις 200 ετών.