Δημιούργησε ένα προσωπικό σύμπαν

Για μένα ο Βαγγέλης Παπαθανασίου είναι ο ήχος της νεότητάς μου, αυτός που ακούγαμε στη δεκαετία του 1960. Τον πρωτοάκουσα στους Forminx και μέχρι τους Aphrodite’s Child η εξέλιξη ήταν τεράστια. Το πρώτο σινγκλ τους, το «Rain and tears», έγινε η μουσική υπόκρουση του Μάη του ’68, το έπαιζαν οι σταθμοί ανάμεσα στα γεγονότα των ημερών. Το κομμάτι και οι δημιουργοί ταυτίστηκαν με τα ακούσματα των νέων και έδειξαν τη μεγάλη συνέχεια. Κάπως έτσι φτάσαμε στο άλμπουμ «666», που μπαίνει πάντα στις λίστες με την καλύτερη progressive μουσική όλων των εποχών – τουλάχιστον για τα σημαντικά ξένα περιοδικά μουσικής. Θυμάμαι τον Μπράιαν Μόλκο των Placebo όταν είχαν έρθει σε μια συναυλία τους προ 15ετίας να μου λέει ότι δεν μπορούσε να βρει με τίποτα το συγκεκριμένο άλμπουμ – όπου, παρεμπιπτόντως σε ένα κομμάτι ακούγεται η Ειρήνη Παπά σαν να προσποιείται οργασμό. Του το πήγα την επόμενη ημέρα και θυμάμαι ακόμη τον ενθουσιασμό αυτού του νέου ανθρώπου για τη μουσική που ανακάλυπτε.

Ο Vangelis ήταν ένας πρωτοπόρος της ηλεκτρονικής μουσικής και είναι ευτύχημα ότι τη στιγμή που ο ίδιος ξεκινούσε την προσωπική του διαδρομή είχε ήδη προετοιμάσει τον χώρο για την άνοδο του είδους. Μέσα στη δεκαετία του 1970 οι παραγωγοί διαφόρων άλμπουμ προσκαλούν ακριβώς τους οργανίστες της ηλεκτρονικής για να αλλάξουν τον ήχο. Αλλωστε τον Β. Παπαθανασίου ήθελαν να τον πάρουν ως οργανίστα οι σπουδαίοι Yes. Ο ίδιος βέβαια αποφάσισε να μην πάει μαζί τους, επειδή δεν ήθελε να κάνει περιοδείες, αλλά συνεργάστηκε αργότερα με τον τραγουδιστή τους, τον σπουδαίο Τζον Αντερσον στη σειρά άλμπουμ «Jon and Vangelis».

Ηταν ένας διεθνής μουσικός που κουβαλούσε απολύτως την Ελλάδα. Είχε στο μυαλό του μονίμως τη δημοτική μουσική και, φυσικά, την αρχαία ελληνική. Το έκανε, όμως, επειδή ήταν μοντέρνος και αυτό δεν μπορούν να καταλάβουν πολλοί. Είχε δημιουργήσει ένα προσωπικό σύμπαν, με δική του αισθητική, μακριά από τις ετικέτες που θα ήθελε κανείς να του χρεώσει μόνο και μόνο επειδή δήλωνε θαυμαστής της αρχαιότητας ή επειδή διακοσμούσε το λονδρέζικο σπίτι του με κίονες. Ολα ήταν ενσωματωμένα σε έναν τρόπο ζωής.

Για μένα ο Vangelis είναι κυρίως η πρώτη περίοδός του. Ακόμη και σήμερα μπορεί κανείς να ανακαλύψει αυτό που θα γινόταν αργότερα σε δημιουργίες, όπως το «L’ apocalypse des animaux», το «Opéra sauvage», το «Earth». Το αποκορύφωμα θα έρθει φυσικά με το «Chariots of fire» και το «Blade runner».

Ο Γιάννης Πετρίδης είναι ραδιοφωνικός παραγωγός.