Οι νέοι επανακάμπτουν

Διαβάζω απ’ το εξαίρετο Λεξικό της Δεκαετίας του ’80 (Επίκεντρο) σε επιμέλεια των Π. Παναγιωτόπουλου – Β. Βαμβακά: «Παράλληλα άρχισε μια νέα πορεία στο ακαδημαϊκό σκηνικό με τη ΔΑΠ-ΝΔΦΚ να αναδύεται στο προσκήνιο. Η αύξηση της απήχησης της ΔΑΠ υπήρξε σταθερή και συνεχής…». Και παραθέτει στοιχεία – στο λήμμα του Λεξικού που αφορά την ΟΝΝΕΔ βέβαια και διά χειρός της Μεταξίας Τριανταφύλλου – πως η ΔΑΠ ξεκίνησε με το 10% των φοιτητών το 1980 και έφτασε το 46,8% το 1990. Η συνέχεια ήταν επίσης δυναμική για την παράταξη που προέκυψε όταν το μακρινό 1976 συνενώθηκαν η ΔΑΠ (Δημοκρατική Ανανεωτική Πρωτοπορία της Αθήνας) με τη ΝΔΦΚ (Νέα Δημοκρατική Φοιτητική Κίνηση της Θεσσαλονίκης).

Είναι εκπληκτικό πως η ηγεμονία της ΔΑΠ στα πανεπιστήμια για περίπου 35 χρόνια συνέπεσε με τη μεταβολή στα ιδεολογικά πρότυπα της νεολαίας και την υποχώρηση των γεμάτων ένταση πρώτων χρόνων της Μεταπολίτευσης. Ηταν εκεί περίπου στα μέσα του ’80 που αυτό άρχισε να διαφαίνεται. Και που πλάι στον «Οδηγητή» ή τον «Σχολιαστή» έβλεπες και το «Κλικ» ή τον Μπρετ Ιστον Ελις. Κι όμως η ΔΑΠ δεν ήταν ο φορέας κάποιου απολιτίκ ρεύματος. Και κάτι τέτοιο αν το λέγαμε σήμερα θα την αδικούσε. Η υποχώρηση της μεταπολιτευτικής πολιτικοποίησης μετέβαλε τους όρους, δεν τους εξαφάνισε. Συχνά οι ΔΑΠίτες των σχολών ήταν και συγκροτημένοι και ένα μέρος τους και διαβαστεροί. Στελέχωσαν το κράτος και κυβερνήσεις. Και το ακόμη πιο αξιοσημείωτο ήταν πως η ηγεμονία της ΔΑΠ στα ΑΕΙ και κάποτε ΤΕΙ εξελισσόταν ανοδικά, παρότι είχαμε πολλά χρόνια και κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ.

Μπορεί στα βαθιά χρόνια του εκσυγχρονισμού του κ. Σημίτη εξίσου η ΠΑΣΠ να διεκδικούσε πρωτιές, τίποτε όμως δεν απειλούσε τη ΔΑΠ που εν τω μεταξύ ακολουθούσε το ρεύμα και γινόταν δομή μέσα στη δομή του πανεπιστημίου. Η ΔΑΠ δεν κλονίστηκε ούτε στα Μνημόνια και παρότι οι αριστερές δυνάμεις καταγράφονταν δυναμικά ή συνέβαλαν στο εκπαιδευτικό κίνημα ήδη του 2006 – 2007 που προλόγισε μια νέα εποχή, έστω ισχνού, ριζοσπαστισμού.

Κι όμως τι συνέβη το βράδυ της Τετάρτης; Τι έγινε και η ΚΝΕ και το ΚΚΕ ξεχύθηκαν στον δρόμο; Πώς συνέβη η μεγάλη επιστροφή της Πανσπουδαστικής, της φοιτητικής παράταξης που υποστηρίζεται από τις δυνάμεις του ΚΚΕ; Κάποιος θα έλεγε πως όταν έχουν μεσολαβήσει δύο χρόνια πανδημίας και ακύρωσης φοιτητικών εκλογών, τα απολιτίκ ρεύματα θα ενισχύονταν. Πως επειδή ακριβώς η όλη συνθήκη ενίσχυε την ιδιώτευση ή την ανάθεση, κάτι τέτοιο θα εκφραζόταν και στις φοιτητικές εκλογές. Η νίκη της ΠΚΣ δείχνει κάτι αντίθετο. Και στέλνει ένα σήμα που όποιος το υποτιμήσει θα εκπλαγεί. Ενα σήμα ενός υπόγειου ριζοσπαστισμού, αλλά και μιας δυσαρέσκειας για την κυβέρνηση και τη Νίκη Κεραμέως.

Ολες οι έρευνες εξάλλου δείχνουν πως οι νέοι 17-25 επανακάμπτουν πολιτικά. Τα δύο αυτά χρόνια, η ΠΚΣ έφτιαξε ένα άτυπο δίκτυο αλληλεγγύης για φοιτητές μακριά από πελατειακά ήθη. Αξιοποίησε την πείρα δεκαετιών. Προώθησε τις θέσεις της σε ένα πανεπιστήμιο που βραβεύεται στο εξωτερικό και συκοφαντείται στο εσωτερικό. Υπερασπίστηκε, με άλλες δυνάμεις, τον δημόσιο χαρακτήρα του. Θα πει κάποιος: Μα γιατί τη δυσαρέσκεια των νέων δεν την έλαβε η παράταξη του ΣΥΡΙΖΑ (Μπλόκο) ή ακόμη και η ΠΑΣΠ; Μα γιατί οι φοιτητικές δεν είναι εθνικές εκλογές. Η ΠΚΣ είχε τα χαρακτηριστικά ταμιευτήρα της αποδοκιμασίας (της όποιας τέλος πάντων). Η ΔΑΠ πλήρωσε τα σπασμένα της κυβέρνησης.