NON PAPER

Στα σύνορα της φαντασίας

Να θες ν’ αγιάσεις και να μη σε αφήνουν. Να λες «ασ’ τους κι αυτούς με κάτι να ασχοληθούν που προσπαθούν να βγάλουν από τη μύγα αντιπολιτευτικό ξίγκι» και να μη σου δίνουν άλλοθι στοιχειώδους μεγαλοψυχίας. Προσπαθώ από κάπου να πιαστώ – διότι είμαι και μεγαλόθυμος άνθρωπος -, να βρω μια αιτία που να δικαιολογεί το «ξεφάντωμα, κέφι, χορός, τραγούδι» από αυτή την εκλογική διαδικασία με τον έναν υποψήφιο που από τον ΣΥΡΙΖΑ επικοινώνησαν ως «γιορτή δημοκρατίας» και σπάω τα μούτρα μου. Ενα τόσο δα στοιχείο πραγματικότητας και μαθηματικού ρεαλισμού αλλά τίποτα. Νάδα.

Δεν ξέρω πώς μετρούν τους αριθμούς εκεί στην Κουμουνδούρου, αν ξέρουν τι αντιπροσωπεύουν ή αν νομίζουν ότι πρόκειται, απλώς, για χαριτωμένα σχηματάκια αλλά, από ‘δω τα φέρνω, από ‘κει τα πάω, οι πράξεις δεν μου βγαίνουν. Ας πούμε, πανηγυρίζουν τη μεγάλη, την πρωτοφανή, την τιτανοτεράστια συμμετοχή των 172.000 μελών – ψηφοφόρων που, υποτίθεται ότι, δίνει λαϊκή βάση στο κόμμα και, μοιραία, κάνω κάποιες συγκρίσεις. Στην ψηφοφορία για την ανάδειξη αρχηγού στη Νέα Δημοκρατία ψήφισαν, περίπου, 400.000 άτομα. Στην ψηφοφορία του περασμένου Δεκεμβρίου από την οποία προκρίθηκε στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ ο Νίκος Ανδρουλάκης μέτρησαν, συνολικά 280.000 ψήφους. Και μόλις την προπερασμένη Κυριακή, μόνο και μόνο για τα «βαφτίσια» του κόμματος της Κουμουνδούρου, προσήλθαν στις κάλπες 180.000 άτομα (χωρίς 15χρονα). Από τη σκληρή γλώσσα των αριθμών λοιπόν προκύπτει ότι σε αυτές τις διαδικασίες ψηφοφορίας του κοινού, ο ΣΥΡΙΖΑ έρχεται τελευταίος και καταϊδρωμένος. Ξεχνάω όμως εκείνη τη μνημειώδη δήλωση της Αλεξάντρια Οκάσιο Κορτέζ. Οτι δεν την ενδιαφέρει η ακρίβεια των στοιχείων αλλά το συναίσθημα που προκαλούν. Ε, αυτό ακριβώς.

Η περίπλοκη μέθοδος των τριών

Από το Δημοτικό, αν θυμάμαι καλά διότι έχουν περάσει και τριάμισι χιλιάδες χρόνια, την είχαμε μάθει. Με τρεις δραχμές αγοράζω μια τυρόπιτα (ναι, τόσο έκανε τότε η τυρόπιτα), με εννιά δραχμές πόσες τυρόπιτες αγοράζω; Απλή μέθοδος των τριών λέγεται. Οχι όμως και τόσο απλή όσο τη φαντάζεται ο κύριος Τσίπρας και κυρίως όχι τόσο πασπαρτού. Αλλά, σου λέει ο άνθρωπος, εγώ αυτήν έμαθα, αυτήν ξέρω, αυτήν εμπιστεύομαι. Είπε λοιπόν ότι αφού, το 2015, όταν το κόμμα είχε 30.000 εγγεγραμμένα μέλη κέρδισε τρεις εκλογικές αναμετρήσεις, βάρδα τι θα γίνει στις επόμενες εκλογές με τα 172.000 μέλη μας.

Ας γίνω λοιπόν, για λίγο, κι εγώ ο Θανάσης Βέγγος στο «Θα σε κάνω Βασίλισσα» («Είκοσι δραχμές για δουλειά είκοσι λεπτών, 60 δραχμές την ώρα, 480 στο οκτάωρο, ούτε καθηγητής πανεπιστημίου δεν παίρνει τόσα λεφτά). Με 30.000 μέλη, λοιπόν, ο ΣΥΡΙΖΑ πήρε 36% στις εκλογές του Ιανουαρίου 2015. Με 172.000 μέλη τώρα, στις επόμενες εκλογές θα προσεγγίσει το 215%, σύμφωνα με τον «νεοεκλεγέντα» αρχηγό του. Κακό ποσοστό δεν το λες αυτό. Και σίγουρα το λες απόλυτα ρεαλιστικό.

Ακούω φωνές   

Δεν είναι μόνο οι αριθμοί, είναι και οι φωνές. Τύπου Ζαν ντ’ Αρκ. Ή «μαμάς Μίτσης» του Λαζόπουλου. Τις ακούει το «σοφό παιδί» της Κουμουνδούρου, ο Νάσος Ηλιόπουλος. Σε συνομιλία του με δημοσιογράφο εξέφρασε τη βεβαιότητά του για σαρωτική νίκη του κόμματός του στις επόμενες εκλογές, ύστερα μάλιστα και από τον θρίαμβο (επί ποιου δεν έχω καταλάβει ακόμη) της προηγούμενης Κυριακής. Και όταν ο δημοσιογράφος του επεσήμανε ότι επί έξι συναπτά έτη, σε όλες τις δημοσκοπήσεις, έρχεται σταθερά στη δεύτερη θέση με διαφορά τουλάχιστον εφτά μονάδες, ο Νάσος ήταν, για άλλη μια φορά, αποστομωτικός. Δήλωσε ότι δεν έχουν ανάγκη από δημοσκοπήσεις. Εκείνοι αφουγκράζονται τον κόσμο.

Πώς είπαμε ότι το έλεγε η «μαμά Μίτση»; «Παράλογο; Με ακούς;».