Στο σπίτι {LF}του κρεμασμένου

Η επίσκεψη Μητσοτάκη στις ΗΠΑ αντιμετωπίστηκε από τον Τσίπρα με τη συνηθισμένη ανεύθυνη φτηνή του ελαφρότητα. Αλλά σε ένα ασυνήθιστα σοβαρό για την Ελλάδα ζήτημα: τις ελληνοαμερικανικές σχέσεις. Ποια ήταν η κύρια «κριτική»; Οτι η Ελλάδα είναι «προβλέψιμη σύμμαχος». Ενώ υποτίθεται ότι δεν θα έπρεπε να είναι. Και με τον Τσίπρα δήθεν δεν θα ήταν… Τι ακριβώς εννοούν και φαντάζονται εκεί στην Κουμουνδούρου για την έννοια «σύμμαχος» και για την εφαρμογή της στις ελληνοαμερικανικές σχέσεις, το γνωρίζουν (αν το γνωρίζουν…) εκείνοι. Πάντως καλό θα ήταν να αντιμετωπίζουν με κάποια στοιχειώδη σοβαρότητα τέτοια θέματα, ιδίως σε τέτοιες εποχές. Επίσης καλό θα ήταν να άνοιγαν και κανένα λεξικό να διαβάσουν τι σημαίνει η λέξη σύμμαχος. Α, ας ψάξουν και τι σημαίνει το «στο σπίτι του κρεμασμένου δεν μιλάνε για σκοινί»…

Πρέπει βέβαια να αναγνωρίσει κανείς ότι ο ΣΥΡΙΖΑ μέσα σ’ όλα αυτά λέει και μία αλήθεια, αν και εντελώς διαστρεβλωμένη. Πράγματι, ο ίδιος ο Τσίπρας δεν υπήρξε προβλέψιμος. Τουλάχιστον για όσους τον πήραν στα σοβαρά. Σ’ αυτό έχουν δίκιο. Τα παραδείγματα είναι ουκ ολίγα:

– Ο Τσίπρας πήγε κι εκείνος στον Λευκό Οίκο. Επί Τραμπ. Πήγε όμως με την ουρά στα σκέλια. Μόνον που δεν… έκλαψε όταν του έκαναν την ερώτηση για όσα έλεγε πριν, ως αντιπολίτευση, για τον τότε αμερικανό πρόεδρο και για τις σχέσεις με τις ΗΠΑ. Γι’ αυτό και όταν πήγε το έκανε λιγότερο ως σύμμαχος και περισσότερο ως… προσκυνητής. Οντως, δεν υπήρξε προβλέψιμος.

– Αμέσως μετά, επί Τσίπρα, άρχισε να δρομολογείται η νέα συμφωνία με τις ΗΠΑ, την οποία τελικά ο ίδιος, ως αντιπολίτευση, στη συνέχεια τη βρήκε… επαχθή, προκαλώντας ακόμα και τη δημόσια απορία του προηγούμενου αμερικανού πρεσβευτή. Οντως, δεν υπήρξε προβλέψιμος.

– Επίσης, ο Τσίπρας έκανε ένα δημοψήφισμα και ζήτησε από τον ελληνικό λαό να στηρίξει το «Οχι». Εκείνος τον άκουσε και το στήριξε. Και την επομένη ο Τσίπρας πήρε το «Οχι» και το έκανε «Ναι». Οντως, δεν υπήρξε προβλέψιμος.

– Ο Τσίπρας έγινε πρωθυπουργός γυρνώντας ανά την Ελλάδα και τάζοντας ότι θα σκίσει τα μνημόνια και θα τα καταργήσει με έναν νόμο και με ένα άρθρο. Οχι απλώς δεν τα κατάργησε, αλλά τα επέκτεινε σε χρόνο και βάθος. Και πολλαπλασίασε το εξ αυτών εθνικό χρέος και την αντίστοιχη φτωχοποίηση. Αφού πρώτα οργάνωσε μηχανισμούς, όπως το υπερταμείο, να ελέγχουν τα πάντα για λογαριασμό των δανειστών της χώρας. Οντως, δεν υπήρξε προβλέψιμος.

– Ο Τσίπρας έμεινε στην ιστορία με το «Μάνταμ Μέρκελ γκόου χομ». Οταν όμως έγινε πρωθυπουργός και έβαλε την ουρά στα σκέλια, έγινε ο πιο φανατικός κολαούζος της τότε γερμανίδας καγκελαρίου. Εφτασε να την υμνεί δημοσίως. Και όχι μία, αλλά πολλές φορές. Αλήθεια, παρεμπιπτόντως, πού βρίσκεται τώρα αυτή η καλή κυρία στην οποία άπαντες επί δεκαπενταετία ορκιζόντουσαν πίστη, για να φανεί σήμερα πόση ζημιά είχε κάνει στην Ευρώπη; Πάντως η ουσία είναι ότι ο Τσίπρας όντως, δεν υπήρξε προβλέψιμος.

Αυτά τα λίγα, απλώς ενδεικτικά. Και, ασφαλώς, δεν είναι τα μόνα που αποδεικνύουν τον απρόβλεπτο Τσίπρα. Αποδεικνύουν όμως και κάτι άλλο: ότι κάθε φορά που υπήρξε απρόβλεπτος, αυτό ήταν αποκλειστικά και μόνο για να κοροϊδεύει κατάμουτρα τον ελληνικό λαό. Να του υφαρπάξει με χοντρά ψέματα την ψήφο. Και, στη συνέχεια, να κυβερνήσει κάνοντας τα ακριβώς αντίθετα απ’ όσα συνεχώς πριν έλεγε. Και αυτό επιχειρεί να κάνει ξανά.

Τελικά, όμως, έχει πετύχει το ακριβώς αντίθετο: είναι πια απόλυτα προβλέψιμος…