Γιατί το κάνεις;

Οταν η ζωή σε πάει πιο πέρα από εκεί που μπορούσε να φτάσει η ματιά σου, τότε είσαι ευλογημένος ή τυχερός, πείτε το όπως θέλετε. Ο Αλέξης Τσίπρας ανήκει σε αυτήν την κατηγορία των ανθρώπων. Ναι βέβαια, είχε την τύχη των αστακών στην κουζίνα του Τιτανικού, αλλά και ο ίδιος πήρε την πάσα και έβαλε καλάθι πίσω από το κέντρο του γηπέδου. Πάρτε τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Στα 20 του θα μπορούσε να περιγράψει το σενάριο της ζωής του περίπου όπως εξελίχθηκε. Ταγμένος, προορισμένος για να φτάσει ψηλά, υποχρεωμένος να αξιοποιήσει το μέγιστο των δυνατοτήτων του. Ο Τσίπρας έζησε πολύ πιο ανέμελη νιότη. Λίγο Πανεπιστήμιο, πολλές παρέες, κόμμα και σφηνάκια. Μια χαρά. Στα τριάντα του δεν μπορούσε να διανοηθεί τι θα έκανε στα σαράντα του. Και ένα πρωί ξύπνησε πρωθυπουργός. Πήρε τη χώρα στα χέρια του, στάθηκε δίπλα στους ισχυρούς του κόσμου. Δεν είναι λίγο τη μία μέρα να είσαι σε ταβέρνα στην Καισαριανή και την επομένη στον Λευκό Οίκο και στο Κρεμλίνο. Κοιτιέσαι στον καθρέφτη και χαστουκίζεις τον εαυτό σου. Τον συγχαίρεις. Και πολύ καλά κάνεις. Του αξίζει.

Και αφού πάτησες κορυφές που δεν μπορούσες να δεις, κάθεσαι πάλι και ασχολείσαι με τα ταπεινά και τα χαμηλά. Εγινες πρωθυπουργός, έκανες όλα όσα μπορούσες και δεν μπορούσες να φανταστείς. Είσαι στην πιο ωραία ηλικία, στις παρυφές της ωριμότητας με ισχυρή ανάμνηση του νεανικού σφρίγους. Και αντί να γυρίζεις τον κόσμο, να χαίρεσαι αυτά που πέτυχες, γυρίζεις την Ελλάδα και αγκαλιάζεσαι με τον κάθε περίεργο. Είναι τρέλα όλο αυτό και κάπου μέσα σου το ξέρεις. Κυριευμένος από την αρρώστια της πολιτικής, προτάσσεις τον εγωισμό σου έναντι της προσωπικής ευτυχίας. Ποιος, αλήθεια, θα τολμούσε να σου πει κάτι αν αποχωρούσες, άραζες στο Σούνιο και έκανες και καμιά ομιλία σε περίεργα φόρουμ, τώρα που βελτίωσες και τα αγγλικά; Ποιος; Ομως προφανώς πιστεύεις (και εσύ) ότι διατηρείς ειδική σχέση με την Ιστορία, διεκδικείς έναν ακόμα θρίαμβο, ρισκάροντας μία ταπείνωση. Κρίμα, νέος άνθρωπος, με όλα τα καλά για μια υπέροχη ζωή.

Τρόπος ζωής
Δεν ξέρω τι έκανε το σαββατόβραδο ο Μαργαρίτης Σχοινάς, αλλά στους καναπέδες της Ευρώπης ήταν ανοιχτό το χαρτοφυλάκιό του, για τον τρόπο ζωής που μοιραζόμαστε οι Ευρωπαίοι. Εκατομμύρια άνθρωποι έβλεπαν το ίδιο πρόγραμμα, συμμετέχοντας σε κοινή διαδικασία λήψης αποφάσεων, επιλέγοντας να στηρίξουν την Ουκρανία. Αλλά επειδή είμαστε Ευρωπαίοι και θέτουμε τον τρόπο ζωής μας πάνω από όλα, η Eurovision είναι ένα από τα όρια. Να ψηφίσουμε Ουκρανία, να στείλουμε βοήθεια σε υλικό και χρήμα, να επιβάλουμε και κυρώσεις στη Ρωσία, αλλά, εννοείται, δεν πάμε ούτε εκατοστό πιο πέρα. Αντε να φωτίσουμε και τα κτίριά μας, θα κάνουμε συναυλίες και θα ξεκινήσουμε τη Eurovision με το «Give peace a chance». Αρκεί να μη ρισκάρουμε τις διακοπές μας και τις ζωές των παιδιών μας στα όπλα. Οχι, δεν είναι εγωιστικό όλο αυτό. Είναι κατάκτηση.

Στο Κογκρέσο
Τα σημερινά είναι σε γενικές γραμμές προβλέψιμα, εκτός από το αστείο που θα κάνουν στις πολυθρόνες. Ο Μπάιντεν θα πει ότι οι ΗΠΑ αναγνωρίζουν την Ελλάδα ως πολύτιμο εταίρο με στρατηγικό ρόλο στη σταθερότητα και στα ενεργειακά της περιοχής, ο Μητσοτάκης θα πει μια κουβέντα παραπάνω για την ασφάλεια και μετά θα γίνουν διαρροές για το εξαιρετικό κλίμα στη συνάντηση. (Αναμενόμενα, αλλά θα δω τα ρεπορτάζ το βράδυ στη «Μεγάλη Εικόνα» της Νίκης Λυμπεράκη.) Αυτό που έχει τεράστια σημασία είναι η ομιλία Μητσοτάκη στο Κογκρέσο. Δεν ξέρω αν μπορούμε να το αντιληφθούμε εδώ, αλλά από τη στιγμή που ανεβαίνεις σε εκείνο το βήμα το μήνυμα που στέλνουν οι ΗΠΑ είναι πιο ισχυρό και από δηλώσεις και από αμυντικές συμφωνίες. Είναι μία τεράστια επιτυχία (αδιανόητη πριν από μερικά χρόνια) και έτσι πρέπει να αναγνωστεί και εδώ. Κυρίως εδώ.