Ευχαριστούμε κύριε Καθηγητά

Αν ζούσε σήμερα θα πονούσε η καρδιά του με την εισβολή που έχει δεχτεί τους τελευταίους μήνες η αγαπημένη του Ουκρανία από τη Ρωσία.

Ο Βαλερί Λομπανόφσκι, που έφυγε από τη ζωή σαν σήμερα στις 14 Μαΐου του 2002, με διαφορά ο κορυφαίος προπονητής που ανέδειξε ποτέ η Σοβιετική Ενωση (και κατ’ επέκταση η Ουκρανία) και εκ των κορυφαίων όλων των εποχών στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο, δεν ήταν απλά ένας θεωρητικός της μπάλας, αλλά ένας καθηγητής που άφησε το στίγμα του στο πιο λαοφιλές άθλημα.

Σίγουρα δεν είναι τυχαίο ότι και πάλι ήταν 14 Μαΐου του 1975 όταν ο ουκρανός τεχνικός έδινε μια ανεπανάληπτη παράσταση στον πάγκο της αγαπημένης του Ντιναμό Κιέβου.

Η οποία αν και έπαιρνε ενίοτε το πρωτάθλημα της Σοβιετικής Ενωσης, το σύστημα της χώρας δεν της επέτρεπε να συμμετέχει στο Κύπελλο Πρωταθλητριών.

Τότε, ως κάτοχος και του Κυπέλλου, έπαιξε στο Κυπελλούχων και έφτασε μέχρι την κατάκτηση του τροπαίου σαρώνοντας στον τελικό της Βασιλείας τη μεγάλη Φερεντσβάρος (που είχε αποκλείσει τη Λίβερπουλ και τον Ερυθρό Αστέρα στον δρόμο προς το φινάλε) με 3-0.

Με δύο γκολ του δαιμόνιου επιθετικού, Βολοντίμιρ Ονιστσένκο και άλλο ένα του κορυφαίου παίκτη της ομάδας και του ουκρανικού ποδοσφαίρου, Ολεγκ Μπλάχιν, που είχε το παρατσούκλι ο «Κρόιφ της Στέπας».

Η Ντιναμό επικράτησε και της Μπάγερν Μονάχου αργότερα στο ευρωπαϊκό σούπερ καπ και θα είχε ενδιαφέρον εάν έπαιζε τότε στο Πρωταθλητριών.

Χρόνια αργότερα, πάντως, έγινε με τον Λομπανόφσκι να συστήνει στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο έναν ακόμα τεράστιο ποδοσφαιριστή και δικό του παιδί τον Αντρέι Σεφτσένκο με εμφατικές νίκες όπως το 4-0 επί της Μπαρτσελόνα στην Ισπανία.

Με τον φίλο και συνεργάτη του, αθλητικό επιστήμονα Ανατόλι Ζελέντσοφ εφάρμοσε επίσης το ολοκληρωτικό ποδόσφαιρο (παίζοντας όλη η ομάδα παράλληλα στο 4-4-2 σαρώνοντας το γήπεδο με τους επιθετικούς να μαρκάρουν και τους αμυντικούς να επιτίθενται).

Ο ίδιος το είχε βαφτίσει «καθολικότητα» (universality) και ίσως ο τελικός επιτομή των δύο μεγαλύτερων τεχνικών σε τέτοιο επίπεδο ήταν αυτός του Euro 1988 στη Γερμανία όπου η Ολλανδία του Ρίνους Μίχελς επικράτησε με 2-0 της Σοβιετικής Ενωσης του Βαλερί Λομπανόφσκι με το γκολ-ποίημα του Φαν Μπάστεν και άλλο ένα του Γκούλιτ. Εκεί ο ουκρανός τεχνικός είχε χρησιμοποιήσει (έχοντας το ελεύθερο) σχεδόν αυτούσια την Ντιναμό Κιέβου.

Οπως και το 1986 στο Μουντιάλ του Μεξικού που έπαιξε με εννιά παίκτες στην 11άδα της Ντιναμό στη «σφαγή» της Λεόν στον προημιτελικό με το Βέλγιο που αποκλείστηκε στην παράταση και πολύ σοβαρά διαιτητικά σφάλματα.

Ο Σεφτσένκο ένα χρόνο μετά τον θάνατο του Βαλερί Λομπανόφσκι πήρε το Τσάμπιονς Λιγκ με τη Μίλαν και το βραβείο του καλύτερου παίκτη το πήγε στο μνημείο του προπονητή που τον είχε σαν πατέρα.