Θεσμική {LF}σταθερότητα, {LF}εξέλιξη και κρίσεις

H καταγγελία της βίας, της καταστροφής δημόσιας ή ιδιωτικής περιουσίας, και της βίας των αστυνομικών δυνάμεων ως απάντηση σε δημόσιες συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας ή παράστασης είναι αυτονόητη πλέον σε όλο φάσμα της πολιτικής και κοινωνικής ζωής. Η Δημοκρατία και οι θεσμοί της που όλοι υπηρετούμε και στηρίζουμε καθορίζουν και την αυτονόητη αυτή στάση μας.

Τα δημόσια Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα της χώρας βρίσκονται σήμερα σε μια περίοδο ανάπτυξης και επέκτασης των δράσεών τους σε επίπεδο διδασκαλίας, έρευνας και εξωστρέφειας προς την κοινωνία και την παραγωγική βάση της χώρας. Οπως σε κάθε περίοδο μετασχηματισμών και πύκνωσης των δυναμικών εξέλιξης στον εκπαιδευτικό χώρο, αλλά και αλλού, απαραίτητη προϋπόθεση για την ομαλή ανάπτυξη είναι η θεσμική σταθερότητα. Είναι απαραίτητη η σταθερότητα δηλαδή των θεσμών και του πλαισίου μέσα στο οποίο όλες και όλοι μας λειτουργούμε ως δρώντα υποκείμενα που φέρουμε πάνω μας αλλά και επιτελούμε το έργο ανάπτυξης του δημοσίου πανεπιστημίου.

Η σταθερότητα των θεσμών και του πλαισίου στο πανεπιστήμιο απαιτεί και προϋποθέτει την απρόσκοπτη λειτουργία των συλλογικών οργάνων διοίκησης και κυρίως την προάσπιση της λειτουργίας τους και τη στήριξη των αποφάσεων που αφορούν το παρόν και το μέλλον όλων των ακαδημαϊκών δράσεων. Για παράδειγμα, οι αποφάσεις συλλογικών οργάνων, όπως η σύγκλητος, που αφορούν την κατασκευή μιας βιβλιοθήκης, ή ενός νέου κτιρίου αυτονόητα αλλά και επιτακτικά στηρίζονται από το σύνολο της ακαδημαϊκής κοινότητας – καθηγητών, φοιτητών και προσωπικού – ανεξάρτητα από τις επιμέρους διαφωνίες ή διαφοροποιήσεις, η την κριτική που ασκούμε.

Γιατί αυτό είναι το ιστορικό DNA του δημοσίου πανεπιστημίου: Η άσκηση κριτικής και η αντιπαράθεση απόψεων είναι μέρος της ιδιοσυστασίας μας. Αλλά και η προσήλωση και η προάσπιση του θεσμού και των συλλογικών οργάνων διοίκησης της κοινότητας είναι αναγκαία και ικανή συνθήκη της πορείας των ακαδημαϊκών ιδρυμάτων στον μακρύ χρόνο της ιστορίας μας, της δημοκρατίας και του χρέους μας στην κοινωνία. Πόσο μάλλον σε περιόδους, όπως σήμερα, που η κοινωνία και οι άνθρωποι γύρω μας δοκιμάζονται ασύμμετρα μέσα από πολλαπλές και επικαλυπτόμενες κρίσεις σε ένα περιβάλλον που σταδιακά μοιάζει ολοένα και περισσότερο με μια «τέλεια καταιγίδα».

Η Ιωάννα Λαλιώτου είναι αντιπρύτανης του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας