Προπαγάνδα

Τις προηγούμενες μέρες ερχόταν σε τακτά διαστήματα στο κινητό μου ένα μήνυμα, να πάω να ψηφίσω στις εκλογές του ΣΥΡΙΖΑ. Με δεδομένο ότι ο μόνος υποψήφιος είναι ο Αλέξης Τσίπρας, δυσκολεύτηκα να καταλάβω γιατί καλούν σχετικούς και ασχέτους αδιακρίτως. Το βέβαιο είναι ότι ο πρόεδρος θα λάβει σοβιετικό ποσοστό.

Από εκεί και μετά αρχίζουν τα δύσκολα. Ο αριθμός των ψηφισάντων στην αντίστοιχη διαδικασία του ΠΑΣΟΚ, έστω και αν δεν υπήρχε ηλεκτρονικό σύστημα ελέγχου και καταγραφής των ψηφισάντων, έβαλε ψηλά τον πήχη. Το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, που περιθωριοποιεί τους παραδοσιακούς ανανεωτικούς και επιδιώκει να ανοιχτεί στην πελατειακή δεξαμενή του ΠΑΣΟΚ και ιδίως του αυριανισμού (γιατί νομίζετε έχει προκριθεί το μοντέλο του Ραγκούση που ωρύεται, πλάι στον μονίμως τσαμπουκαλεμένο Πολάκη;), θέλει πολλές ψήφους για να δείξει ότι έχει ρεύμα και για να αποδείξει στον Νίκο Ανδρουλάκη ότι ο χώρος του ανήκει. Πλέον ο ανταγωνισμός είναι μεγάλος. Κι ίσως, επειδή ακριβώς έχουν πειστεί στον ΣΥΡΙΖΑ ότι το όνειρο να απορροφήσουν το ΠΑΣΟΚ παρήλθε, άρχισαν τις εχθροπραξίες – με μπροστάρη, φυσικά, τον Μεγάλο Δάσκαλο της Δημοσιογραφίας που, ως γνωστόν, «τα όπλα του ρίχνουν λουλούδια».

Οσο για τον Αλέξη Τσίπρα, επιδιώκει να μαζέψει ψηφαλάκια γυρνώντας την Ελλάδα. Καταφέροντας, ως συνήθως, στις συναντήσεις του με πολίτες που τυγχάνει να μην είναι κομματικοί, να εμφανίζεται ως συνήθως, υποδειγματικός εκπρόσωπος της κουλτούρας της αγένειας. Οπως συνέβη στη Θεσσαλονίκη, που μιλώντας για την ακρίβεια σε μια κυρία, τη ρωτούσε επίμονα αν επί ΣΥΡΙΖΑ αυξήθηκε έστω ένα ευρώ η τιμή του ηλεκτρικού, προφανώς μην περιμένοντας να του απαντήσει ότι επί ΣΥΡΙΖΑ ζήσαμε τις εφιαλτικές ημέρες των capital control, όταν είχαμε δικαίωμα να κάνουμε ανάληψη έως 60 ευρώ την ημέρα και σκεπτόμασταν ότι μπορούσε να έλθει μια μέρα που δεν θα τα ‘χαμε ούτε κι αυτά. Ούτε ότι επί ΣΥΡΙΖΑ η ΔΕΗ βρέθηκε στα όρια της χρεοκοπίας.

Αυτό είναι το άλλο χαρακτηριστικό του Αλέξη Τσίπρα. Οτι ο πολιτικός λόγος του δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα. Είναι μια προπαγανδιστική κατασκευή, στημένη με ψέματα και μισές αλήθειες, στο επίκεντρο της οποίας υπάρχει μια ηθικιστική αντίληψη για την Αριστερά και το κόμμα. Η αντίληψη αυτή είχε οδηγήσει τον τότε πρωθυπουργό να παίξει το θέατρο, μετά το δυστύχημα στο Μάτι, ελπίζοντας ότι την επομένη θα βρει κάτι πιο προπαγανδιστικά στερεό για να σερβίρει τη δύσκολη πραγματικότητα.

Η ίδια αντίληψη οδηγεί στον τρόπο που χειρίζεται τα Μνημόνια, και ειδικά το τρίτο Μνημόνιο, που αναίτια και μόνο λόγω των χειρισμών του ο ίδιος υπέγραψε. Παραλείπει ότι θα έσκιζε τα Μνημόνια, παραλείπει τη «διαπραγμάτευση» του πρώτου εξαμήνου του 2015, το δημοψήφισμα και τις συνέπειές του, παραλείπει και την κωλοτούμπα, και φτάνει κατευθείαν στην ημέρα που κάνανε χαβαλέ με τον  Καμμένο, ο Τσίπρας φορώντας πρώτη φορά στη ζωή του γραβάτα, λέγοντας ότι μας έβγαλαν από τα Μνημόνια. Εκτοτε επαναλαμβάνει αυτή την προπαγανδιστική παρόλα.

Αλλά αυτός είναι ο Αλέξης Τσίπρας. Κουρδισμένος να επαναλαμβάνει προπαγανδιστικές παρόλες, γαντζωμένος στην όποια κάθε φορά εξουσία του.