Θα τον μεθύσουμε τον ήλιο

Εχω από προχθές χανγκόβερ και τα βλέπω όλα διπλά. Με πέντε χιλιάδες υποψήφιους στην επικράτεια συν οι συγγενείς τους, οι φίλοι, οι κουμπάροι, οι συνάδελφοι, οι συμπέθεροι και οι κοντοχωριανοί, το «170.000» της συμμετοχής δεν μου φαίνεται και πολύ αλλά δεν φαντάζει και λίγο. Θα φτιάξω έναν πικρό καφέ μήπως ξελαμπικάρω και δω το κλάσμα ανεστραμμένο. Κι εγώ θα προτιμούσα νέτο σκέτο το όνομα ΠΑΣΟΚ αλλά η ρυμούλκα «ΚΙΝΑΛ» είναι ακόμη εδώ για να μου θυμίζει τα χρόνια του μεγάλου σουρσίματος. Το πρώτο συνθετικό είναι καταχρεωμένο πλην θρυλικό, το δεύτερο είναι ελεύθερο χρεών αλλά και ελεύθερο κάθε πολιτικού βάρους, σαν κάτι που μετεωρίζεται σαν το φτερό στον άνεμο. Η βαρύτητα, αυτό ήταν πάντοτε το βασικό έλλειμμα της πολιτικής ζωής εν Ελλάδι αλλά -πλην της επάρατης Δεξιάς και του βαλσαμωμένου ΚΚΕ – ποιος κατάλαβε την ανάγκη για σοβαρούς κομματικούς οργανισμούς που λειτουργούν μέσα σε κάθε συνθήκη, με την οργανική υποχρέωση συν τω χρόνω να εξελίσσονται όχι εις βάρος της φυσιογνωμίας τους αλλά υπέρ της;

Η τελευταία ιστορική χειρονομία του ΠΑΣΟΚ ήταν η συγκυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου και η εναρκτήρια μπουρμπουλήθρα του ΚΙΝΑΛ ήταν οι απανωτές εσωκομματικές εκλογές ώσπου να ξεκαθαρίσει τίνος είν’ τ’ απάνω χέρι, να φύγουν τα χλωρά και να μείνουν τα ξερά ώστε να πάμε όλοι μαζί για βρούβες, αφού προηγουμένως τα λαχίδια θα έχουν οριοθετηθεί με ξερολιθιά, πράγμα που αναγνωρίζεται και από το κτηματολόγιο. Μια υπαρξιακή αγωνία πολύ συγκινητική, είναι η αλήθεια, «να μη χαθεί ο χώρος», την οποία όμως εγώ τη βλέπω ανεστραμμένη και για να εξηγηθώ θα αποτολμήσω να καταχεριάσω τη μνημειώδη ρήση του Τζων Φ. Κένεντυ στην ορκωμοσία του της 20ής Ιανουαρίου 1961, και να την αναστρέψω ως εξής: «Ετσι λοιπόν, συμπολίτες μου, μη ρωτάτε τι μπορείτε να κάνετε εσείς για το κόμμα αλλά τι μπορεί να κάνει το κόμμα για σας». Να κάτι που παρέλειψε να μας πει ο κύριος Ανδρουλάκης π.χ., στη βιάση του απάνω να αντλήσει κι άλλο από τις καλές προθέσεις των κεντροαριστερών πολιτών.

Βρίσκομαι μέσα στη στυμμένη λεμονόκουπα και από τα βάθη της εκπέμπω SOS. Να μη γίνει το νεοφώτιστο βούτυρο στο ψωμί των σκιτσογράφων που τόσα χρόνια έχουν στερηθεί τα βασικά του μοτίβα. Να μη γίνει εργαλείο χειραφέτησης των μιλένιαλς που δεν χάνουν ευκαιρία να κριντζάρουν με ό,τι τους θυμίζει το ραδιοκασετόφωνο του μπαμπά τους. Μαθαίνω ότι το επίσημο κόμμα έχει κάνει ασφαλιστικά μέτρα σε κάτι πανάκριβες ελβιέλες με σήμα τον ήλιο του «ΜΠΑΣΟΚ» που τις φορούν οι τράπερς, και κριντζάρω κι εγώ. Βλέπω και ότι το ΠΑΣΟΚ λογαριάζεται ως «cult» από τις σταρούμπες του MasteChef και κριντζάρω ακόμα περισσότερο. Κι επειδή το παραελαφρύναμε, μία ειναι η απάντηση σε κάθε ερώτηση, φίλοι μου: Gravitas, βαρύτητα. Αλλως αξιοπιστία, παρουσία, επιρροή.