Ο φερετζές μάς έλειπε

Ανακοινώθηκε προ 18 μηνών, μετά βαΐων, κλάδων και τίτλων βαρύγδουπων η ΕΠΑΘΛΑ. Και μη νομίζει κανείς ανοήτως ότι μιλάμε για ιδιαίτερη κατηγορία αγωνιστικών διακρίσεων. Είναι τα ακρωνύμια του νέου μηχανισμού, ο οποίος ανακοινώθηκε απ’ την πολιτική αθλητική ηγεσία και του οποίου το πλήρες όνομα «εθνική πλατφόρμα αθλητικής ακεραιότητας».

Είναι, με λίγα λόγια, η καινούργια φιλοδοξία κυβερνήσεως και αθλητικών ταγών, με τη συμμετοχή διαφόρων εποπτικών αρχών διαφάνειας, εποπτείας, ελέγχου, του αθλητικού εισαγγελέα και της δίωξης ηλεκτρονικού εγκλήματος. Δεν υπάρχει εργαλείο της ηλεκτρονικής τεχνολογίας που δεν συστρατεύεται στον διαχρονικό καημό τού «περιορίζω τη μάστιγα των στημένων αγώνων».

Βεβαίως, καλές οι υπηρεσίες, καλές οι ιστοσελίδες, τα red buttons, δηλαδή οι «κόκκινοι συναγερμοί», αλλά το ζητούμενο είναι αλλού. Δεν μας λείπουν οι τεχνολογίες ούτε οι μηχανισμοί. Μας λείπει ένα και μοναδικό, η διάθεση να κάνουμε πρωτάθλημα καθαρό. Αυτό ακριβώς είναι που δεν πολεμιέται. Αυτό ακριβώς δρομολογεί τα σύνδρομα καχυποψίας, ανασφάλειας και ενδοτικότητας σε κάθε λογής παράνομη συναλλαγή.

Δεν είναι «αρρώστια» που χτυπάει μεγάλες κατηγορίες. Και στα ερασιτεχνικά, και στη Β’ και στην Γ’ κατηγορία η συναλλαγή έχει την πρωτοκαθεδρία. Δεν μιλάμε για ποδόσφαιρο. Μιλάμε για όλα τα αθλήματα. Μιλάμε για εθνική πανδημία. Γνωστή μου, επί μία δεκαετία πρωταθλήτρια σε ολυμπιακή πολεμική τέχνη, προκειμένου να πάρουν μόρια συναθλήτριές της, της ζητούσαν οι προπονητές και οι γονείς έναντι αδράς αμοιβής να χάσει τον αγώνα.

Πας με μηχανισμούς να ξεριζώσεις ένα φαινόμενο που περπατάει σύμφυτο με τον χαρακτήρα μας. Γιατί; Απλό. Δεν θέλουμε να απογοητεύουμε τον εαυτό μας και δεν ανεχόμαστε την αγωνιστική αλήθεια. Μάλιστα στολίζουμε τη βουλιμία μας με έναν κόσμο ενδοτισμού και παραπληροφόρησης. Βολεύει ατέλειωτα τη διάπλαση της ατιμίας η αιτιολογία ότι «αν δεν το κάνουμε εμείς θα το κάνει ο άλλος». Γεγονός προ απομνημονεύτων ετών στη Β’ κατηγορία Αθηνών, τελευταία αγωνιστική. Μόνον με νίκη ο Τρικυμιακός εκτός έδρας, στην καρδιά της Αττικής, ανεβαίνει κατηγορία. Η ταρίφα, κάποια εκατομμύρια, τα οποία απαιτούσαν οι γηπεδούχοι, αλλιώς θα έπαιρναν περισσότερα από τη συνδιεκδικούσα άνοδο ομάδα, αν δεν έχαναν. Τα λεφτά, βεβαίως βεβαίως, δόθηκαν και ουδέναν απασχόλησε το ηθικό μέρος του γεγονότος. «Και τι θέλατε να κάνουμε», εν ενί στόματι απήντησαν οι διοικούντες. «Να τα βάλουμε με το καφενείο. Αφού άμα δεν τα δίναμε εμείς θα τα παίρναν απ’ τους άλλους». Μέσα σ’ αυτή τη λογική του παραλόγου κινείται το ελληνικό ποδόσφαιρο από κτίσεως κόσμου.

Αν μέσα σ’ αυτή την ηθική της… ανηθικότητας προσθέσεις την κοινή γνώμη των φίλων και συμπαθούντων, τον αθλητικό όμιλο Ανω Ποταμιάς, ή την αθλητική ένωση Κάτω Ραχούλας, όπου το αποτέλεσμα αποτελεί το άλφα και το ωμέγα της υπάρξεως όχι του συλλόγου αλλά της σωματειακής ταυτότητας των οπαδών, τότε πλέον αντιλαμβάνεσαι το αδιανόητο της αρνήσεως. Σου δίνουν την άνοδο και δεν την παίρνεις, και την παραχωρείς στον εχθρό – ανταγωνιστή, και πετάς τους κόπους ενός χρόνου στα λύματα. Αυτό είναι η απάντηση του καφενείου ή της πλατείας. Ο συγκεκριμένος παραλογισμός καθορίζει τη φύση και τον χαρακτήρα των εδώδιμων πρωταθλημάτων… Πέραν από τη δανειακή αντίληψη ομόρων καταστάσεων, της μορφής «μη με ρίξεις κατηγορία και θα σε έχω υπόψη όταν χρειαστείς βοήθεια»…

Παραθέτω το πιο πάνω γεγονός ατο οποίο υπήρξα αυτήκοος μάρτυς, για να φωτογραφίσω το μέγεθος του προβλήματος, το οποίο φιλόδοξα η αθλητική πολιτεία προσπαθεί να συρρικνώσει. Στην ολιστική μελέτη της UEFA αναφέρονται 200 υποθέσεις «στημένων» παιχνιδιών, τις οποίες η επιτροπή επαγγελματικού αθλητισμού εξέτασε και εντέλει απήλλαξε τους πάντες, δίνοντας ένα πόρισμα απολύτου αλαλίας. Η επιτροπή επαγγελματικού αθλητισμού δεν είχε εξειδίκευση, ούτε μηχανισμούς, ούτε συνεργασίες. Το σημαντικότερα απ’ όλα, οι συγκεκριμένες «εκθέσεις» περιελάμβαναν «ενδείξεις άνευ αποδεικτικού υλικού». Με λίγα λόγια, ουδείς πήγε να καταθέσει ενόρκως. Αποτέλεσμα: μηδέν εις το πηλίκον.

Για παράδειγμα, στην Ιταλία της μαφίας και της κόζα νόστρα, πρωτοκλασάτες ομάδες υποβιβάστηκαν λόγω αλλοιώσεως αποτελεσμάτων. Σε 230 καταγγελίες την τελευταία εικοσαετία τιμωρήθηκαν ή υποβιβάστηκαν 55 σωματεία όλων των κατηγοριών. Πού; Στην πατρίδα του Ντον Κορλεόνε και του Λάκι Λουτσιάνο. Το κερασάκι στην ιστορία είναι η αξιοποίηση των ανωνύμων καταγγελιών για «στήσιμο» αγώνων. Για χατίρι τους δημιουργείται ιστοσελίδα και ανάλογη εφαρμογή «κόκκινου συναγερμού» για κινητά. Ελα όμως που ο καταγγέλλων δεν μπορεί να μιλάει αέρα-μπανά. Πρέπει να δίνει στοιχεία αξιοπιστίας, τα οποία αποκαλύπτουν και την ταυτότητά του. Γι’ αυτό και θεωρώ την πρόθεση μεν αξιέπαινη, στην εφαρμογή δε, κολλάω και κρατάω το μικρότερο δυνατόν καλάθι. Οχι για να μην απογοητευτώ, αλλά διότι ξέρω φύση και χαρακτήρα διοικήσεων και παρατρεχάμενων του ελληνικού ποδοσφαίρου.