NON PAPER

Γυναίκες, ντίβες και είδωλα

Οι γυναίκες συζητάμε για γυναίκες. Και μάλιστα, με έναν ιδιαίτερο τρόπο που δεν μπορούν να το κάνουν οι άνδρες. Τις τελευταίες μέρες, λοιπόν, μιλάμε με τις φίλες μου για γυναίκες. Για γυναίκες που υπήρξαν είδωλα της νιότης μας. Οπως η Μαντόνα τις δεκαετίες του 1980 και του 1990. Σε αυτήν δικαιώθηκε το «the it girl», κάτι που πολλές, η κάθε μία με τον τρόπο της και όπως το αντιλαμβανόταν τότε, θέλαμε να γίνουμε. Τα κορίτσια που θα σπάζαμε τις νόρμες και τις φόρμες και θα επιβάλαμε τους δικούς μας όρους. Στην αισθητική, στη δουλειά, στον έρωτα. Τους κατάδικούς μας, όχι αυτούς που θα μας υπέβαλαν τα πολιτικά και κοινωνικά «σχολεία». Ονειρο ήταν και πάει…

Και βλέπουμε τη Μαντόνα τώρα. Στα 64 της, όχι απλώς παραμορφωμένη αλλά με μια μορφή που απέχει από την ανθρώπινη. Μια 64άρα, παραδομένη στα πιο συντηρητικά κλισέ περί γυναικείας ομορφιάς, αυτά που τη θέλουν απόλυτα ταυτισμένη με τη νεότητα. Μια απελπισμένη γυναίκα που, στην ηλικία της ωριμότητας, θα μπορούσε να είναι και σέξι και εξοντωτικά γοητευτική, να μοιάζει με εκτόπλασμα 16άρας. Μα ποτέ δεν άκουσε αυτό που έχει πει η Κοκό Σανέλ; Οτι κανείς δεν μπορεί να είναι νέος μετά τα σαράντα, όλοι όμως μπορεί να είναι ακαταμάχητοι σε όλες τις ηλικίες.

Και μετά βλέπουμε την Ιωάννα Παλιοσπύρου. Μια γυναίκα που, απ’ όσο είδαμε από τις «πριν» φωτογραφίες της, ήταν απόλυτα δέσμια στα τρέχοντα πρότυπα ομορφιάς. Μετά τη φρικώδη επίθεση με βιτριόλι, δεν είναι όπως ήταν και δεν θα ξαναγίνει ποτέ. Ομως το ότι τολμά να δείξει – και να δει η ίδια – το παραμορφωμένο πρόσωπό της προσδίδει γοητεία και ελκυστικότητα που, ίσως, δεν είχε όταν ήταν «κουκλάκι ζωγραφιστό». Και που, σίγουρα, δεν έχει αυτό το matrix που θυμίζει τη Μαντόνα. Η Ιωάννα έχει κερδίσει δια παντός εκείνο το «ακαταμάχητο» στο οποίο αναφερόταν η μαντεμουαζέλ Κοκό.

Να μπροστά στα μάτια μας και η Κιμ Καρντάσιαν, στο Met Gala. Με ένα από τα πιο διάσημα φορέματα στην ιστορία της μόδας, εκείνο που φορούσε η Μέριλιν Μονρόε όταν τραγούδησε στον Τζον Κένεντι το «Happy Birthday Mr President». Δεκαέξι κιλά, σου λέει, έχασε για να χωρέσει. Για να χωρέσει πού δηλαδή; Σε ένα αδειανό φόρεμα, χωρίς καν «Ελένη»; Διότι και αυτό το έχει πει η Σανέλ. «Ψάξε για τη γυναίκα μέσα στο φόρεμα. Αν δεν υπάρχει γυναίκα, δεν υπάρχει ούτε φόρεμα». Η Κιμ και οι συμβουλάτορές της δεν κατάλαβαν ότι δεν ανέδειξε το φόρεμα τη Μέριλιν αλλά η Μέριλιν το φόρεμα. Και σε ένα φόρεμα που έχει χωρέσει η απόλυτη ντίβα του 20ου αιώνα δεν μπορεί να χωρέσει κανένα είδωλο του Instagram, όσα κιλά και να χάσει. Τζάμπα κόπος.

Ωπα, ποια είναι αυτή; Η Αντζελίνα Τζολί στο Λβιβ της Ουκρανίας. Ακαταμάχητη έτσι όπως τη βλέπω, χωρίς μακιγιάζ, με λευκό Τ – σερτ και μαύρο παντελόνι. Εκεί, δίπλα στο θύμα και όχι, γενικά και αόριστα, δίπλα στον άνθρωπο. Σκέφτομαι τους δικούς μας καλλιτέχνες. Αυτούς που, ενώ πράττουν από ελάχιστα έως καθόλου, λένε πολλά προς δημιουργία εντυπώσεων. «Ναι καλά» λέει η φίλη από δίπλα. «Κι εκείνη για τις εντυπώσεις πήγε. Για τη φωτογραφία». Ισως. Σε κάποιες όμως περιπτώσεις, οι εντυπώσεις ισοδυναμούν με την ουσία. Σε άλλες πάλι, όχι.

Δώδεκα χρόνια μοναξιά

Το παιδί της Αγγελικής Παπαθανασοπούλου θα πλησίαζε τώρα τα δώδεκα, θα προετοιμαζόταν για την εφηβεία, τον Σεπτέμβριο θα πήγαινε στην Α’ Γυμνασίου. Ο Επαμεινώνδας Τσάκαλης και η Παρασκευή Ζούλα θα καμάρωναν κι αυτοί τα δικά τους παιδιά. Ή θα απολάμβαναν τα «δώρα» της ωριμότητας.

Δώδεκα χρόνια μετά, το έγκλημα στη Μαρφίν παραμένει ατιμώρητο. Και οι άνθρωποι που κάηκαν ζωντανοί αδικαίωτοι. Διότι σε αυτόν τον τόπο που τον στοιχειώνουν οι ιδεοληψίες, τα θύματα της βίας χωρίζονται σε πρώτης και δεύτερης κατηγορίας. Πρόκειται περί κατάντιας.