Μια εκκωφαντική σιωπή

Οι επέτειοι λειτουργούν συνήθως αναμνηστικά: Θυμόμαστε ένα ευχάριστο ή δυσάρεστο γεγονός, αναλύουμε τις πτυχές του, το εντάσσουμε σε ένα πλαίσιο, μελετάμε τις συνέπειές του στον χώρο και τον χρόνο. Οι επέτειοι του εμπρησμού της Marfin, όμως, επιτελούν και μια άλλη λειτουργία: Μας θυμίζουν, χρόνια τώρα, ότι το έγκλημα εκείνο παραμένει ατιμώρητο. Οι δράστες, εκείνοι που τους βοήθησαν ή τους κάλυψαν, οι άλλοι που προσπάθησαν να εμποδίσουν τους πυροσβέστες να πλησιάσουν το φλεγόμενο κτίριο, εξακολουθούν να κυκλοφορούν ελεύθεροι ανάμεσά μας. Και τα θύματα, τρεις νέοι άνθρωποι, εκ των οποίων η μία ήταν έγκυος, εξακολουθούν να ζητούν δικαίωση. Τους έλεγαν Αγγελική Παπαθανασοπούλου, Επαμεινώνδα Τσάκαλη και Παρασκευή Ζούλια.

Κάθε χρόνο αυτή την ημέρα θυμόμαστε, βουρκώνουμε, θυμώνουμε, εξεγειρόμαστε, φωνάζουμε, απορούμε, απαιτούμε. Κι ύστερα ξεχνάμε. Ομως η λήθη είναι ο καλύτερος σύμμαχος της ατιμωρησίας.

Για τα ελλιπή μέτρα ασφαλείας στην τράπεζα δικάστηκαν και καταδικάστηκαν κάποιοι υπεύθυνοι. Για τον εμπρησμό του καταστήματος, πάλι, προσήχθησαν με τα πολλά σε δίκη δύο άτομα και το 2016 αθωώθηκαν. Εκτοτε υπάρχει σιωπή, μια σιωπή ύποπτη, νεκρική, εκκωφαντική. Πριν από δύο χρόνια, επί υπουργίας Χρυσοχοΐδη, εξαγγέλθηκε το άνοιγμα του φακέλου καθώς προέκυψαν νέα στοιχεία. Στη συνέχεια όμως ο υπουργός άλλαξε και η τύχη του φακέλου παραμένει άγνωστη. Μόνο μια αναμνηστική πλακέτα εντοιχίστηκε στον χώρο του εγκλήματος, κι εκείνη πέφτει συχνά θύμα βανδαλισμών.

Οι οικογένειες των θυμάτων, αλλά και ολόκληρη η κοινωνία, περιμένουν να μάθουν τι συνέβη εκείνη την αποφράδα ημέρα. Μόνο έτσι θα αφήσουμε πίσω μας το μίσος και τον διχασμό.