Για την Πατρίδα

Να ‘ναι αυτά που μας δίδασκαν στο σχoλείο; Η βαριά κληρονομιά της Αρχαίας Ελλάδας – κυρίως της Αθήνας και του Μεγάλου Αλεξάνδρου; Και μετά με ένα χρονικό πήδημα και επιλεκτικά στο Βυζάντιο; Και – έντονα – το 1821; Και με πόνο για το 1922;

Να ‘ναι που προλάβαμε να εισπράξουμε από τους γονείς μας την περηφάνια για τον ελληνοϊταλικό πόλεμο και τη δυστυχία της γερμανικής κατοχής;

Μήπως όταν διαδηλώναμε ενάντια στον αμερικανικό ιμπεριαλισμό για την πατρίδα των Βιετκόνγκ δεν νοιαζόμασταν;

Οταν αντιδρούσαμε στη Χούντα για τη δημοκρατία νοιαζόμασταν αλλά όχι αόριστα και γενικά. Πολύ συγκεκριμένα για τη δημοκρατία στην πατρίδα.

Και όταν έκαναν οι χουντικοί το πραξικόπημα στην Κύπρο και έγινε η τουρκική εισβολή, για την προδοσία της πατρίδας πολλαπλασιάστηκε το μίσος μας για τη Χούντα και πονέσαμε για την Κύπρο μας.

Ισως γι’ αυτό τώρα πονάμε για τους Ουκρανούς, γι’ αυτό εναντιωνόμαστε έντονα στη ρωσική εισβολή. Και γι’ αυτό δεν κοιτάμε τα πολιτικά πιστεύω (πραγματικά ή συκοφαντικά) του κάθε Ουκρανού που πολεμάει, μας αρκεί που πολεμάει για την πατρίδα του.

Γιατί αυτό που μας συγκινεί είναι ο αγώνας για την πατρίδα. Ισως το πρωτομάθαμε κι έμεινε κυρίαρχο μέσα μας όταν, μικρά παιδιά, διαβάσαμε και συγκινηθήκαμε από το βιβλίο της Πηνελόπης Δέλτα «Για την Πατρίδα». Της συγγραφέως που αυτοκτόνησε στις 27 Απριλίου 1941 μην μπορώντας να αντέξει να δει τα γερμανικά στρατεύματα να μπαίνουν στην Αθήνα, στην πρωτεύουσα της Πατρίδας.

Ο Σπύρος Καβουνίδης είναι δρ πολιτικός μηχανικός