Με όλους καλά!

Το ΕΚΠΑ ανακήρυξε επίτιμο διδάκτορα τον αμερικανό γερουσιαστή Ρόμπερτ Μενέντεζ, τον δημοφιλέστατο στη χώρα μας λόγω των φιλελληνικών θέσεών του. Στη σχετική ανακοίνωση αναφέρεται ότι η απονομή του τίτλου θα πραγματοποιηθεί, σε χρόνο που δεν έχει ορισθεί ακόμη, στη Μεγάλη Αίθουσα Τελετών στα Προπύλαια και πρόκειται να συμμετάχουν πρόεδροι τμημάτων, κοσμήτορες σχολών, αντιπρυτάνεις, καθηγητές κ.ά. Για τον ίδιο τον τιμώμενο, δεν βλέπω να γίνεται λόγος στα δημοσιεύματα, προφανώς επειδή προεξοφλείται ότι δεν θα έλθει για να παραλάβει αυτοπροσώπως τον υψηλό τίτλο.

Και είναι λογικό, αν σκεφθούμε τη θέση του. Ο Μενέντεζ είναι ο πρόεδρος της Επιτροπής Εξωτερικών Σχέσεων της Γερουσίας, είναι ένα από τα ισχυρότερα πρόσωπα του πολιτικού συστήματος στις ΗΠΑ. Οσο και αν θέλει, δεν αφήνει τη θέση του για να κάνει υπερατλαντικό ταξίδι ως την άλλη άκρη της Ευρώπης, προκειμένου να τον ανακηρύξουν επίτιμο διδάκτορα! Ακόμη και αν πρόκειται, που λέει ο λόγος, να παραλάβει την περγαμηνή από τον ίδιο τον Προκόπιο Παυλόπουλο – που είναι ό,τι πιο κοντινό διαθέτει ο Υπαρκτός Ελληνισμός σε Αριστοτέλη, Πλάτωνα και Χρήστο Σαρτζετάκη μαζί. Τι λέω; Ούτε καν αν σου δίνει τον τίτλο ο Πελεγρίνης, τυλιγμένος σε μια κόκκινη κουρτίνα…

Αλλωστε, η απονομή του τίτλου ως πράξη δεν αποσκοπεί τόσο να τιμήσει τον Μενέντεζ όσο το ίδιο το πανεπιστήμιο που του προσφέρει τον τιμητικό τίτλο. Μία άσκηση δημοσίων σχέσεων είναι, δηλαδή, η απονομή και γίνεται για τη βελτίωση της εικόνας του ίδιου του πανεπιστημίου και μάλιστα στο εσωτερικό της χώρας. Καλά κάνουν, δεν τους μέμφομαι καθόλου. Αυτός είναι ο κόσμος.

Ομως, η συνέπεια στις υψηλές αξίες που πρεσβεύει η Σύγκλητος δεν απαιτεί να αφαιρεθεί και ο αντίστοιχος τίτλος που έχει απονεμηθεί στον Πούτιν; Κατά τη γνώμη μου επιβάλλεται, όταν μάλιστα ο Μενέντεζ τιμάται ως «σταθερός και αδιαπραγμάτευτος πυλώνας αντίθεσης στις αναθεωρητικές τάσεις που εκδηλώνονται σε όλο τον πλανήτη και στη γειτονιά μας», όπως αναφέρεται στην ομόφωνη απόφαση της Συγκλήτου. Δεν μπορείς να τιμάς και εκείνον που αντιστέκεται στον αναθεωρητισμό και τον άλλον που τον εφαρμόζει με τα τανκς. Οπως δεν γίνεται να είσαι και με τους Ρώσους και με τους Ουκρανούς. Τόσο απλό είναι. Δεν χρειάζεσαι διδακτορικό για να το καταλάβεις.

Ως και χθες, πάντως, στην επίσημη ιστοσελίδα του ΕΚΠΑ, το όνομα του Πούτιν εξακολουθούσε να βρίσκεται στην πέμπτη θέση στον κατάλογο των επιτίμων διδακτόρων του Τμήματος Οικονομικών Επιστημών. Και μόνο το τελευταίο, ότι δηλαδή έχει τίτλο διδάκτορα Οικονομικών Επιστημών, είναι όνειδος και δυσφήμηση για το πανεπιστήμιο. Τι σχέση έχει με τις οικονομικές επιστήμες ο Πούτιν, που ύστερα από είκοσι χρόνια αυταρχικής διακυβέρνησης δεν έχει ακόμη καταφέρει να αυξήσει το ΑΕΠ της χώρας του, το οποίο είναι κατά τι μικρότερο από της Ισπανίας; Αυτός και αν είναι ο σοβαρότερος λόγος για του πάρουν πίσω τον τίτλο!

Καταλαβαίνω, ωστόσο, πόσο δύσκολο είναι, για εκείνους που θέλουν να τα έχουν καλά με όλους, να γίνονται κακοί όταν επιβάλλεται από τις συνθήκες. Να δεχθώ, λοιπόν, ότι δεν έχουν το στομάχι να το κάνουν. Εστω. Τουλάχιστον όμως ας κάνουν κάτι για τα προσχήματα. Θα μπορούσαν, ας πούμε, να διευκρινίσουν ότι το επί τιμή διδακτορικό του Βλαδίμηρου στις Οικονομικές Επιστήμες είναι για τις εξαιρετικές επιδόσεις του στην κλεπτοκρατία. (Μια οικονομική επιστήμη δεν είναι και αυτή; Παρεξηγημένη μάλιστα…) Με τον τρόπο αυτόν θα εξισορροπούσαν την κατάσταση, ώστε και συνεπείς να είναι με την πραγματικότητα και το πανεπιστήμιο να μη δυσφημείται. Κάτι τέτοιο, ναι, ίσως θα μπορούσε να γίνει διεθνής είδηση, για λίγο. Η βράβευση του Μενέντεζ με τίποτα…

Η ΠΑΛΗ ΤΩΝ ΛΑΩΝ

Μου έστειλε φίλος μια φωτογραφία από το κέντρο της Αθήνας την Πρωτομαγιά. Ενας σωρός σκουπίδια, τα υπολείμματα κάποιας αγωνιστικής κινητοποίησης προφανώς, στη βάση ενός στύλου, στον οποίον είχαν κολλήσει την αφίσα του ΚΚΕ με το σύνθημα «Ελπίδα η πάλη των λαών». Εκείνη τη στιγμή εγώ διαβάζα το βιβλίο της αμερικανίδας ιστορικού Αν Απλμπομ «Gulag: A History» (έχει εκδοθεί και στα ελληνικά από τις εκδόσεις «Ιωλκός» το 2009). Ηταν η τέλεια σύμπτωση, διότι η «πάλη των λαών», όπως την εννοεί το ΚΚΕ, στο Γκουλάγκ καταλήγει. Συνιστώ ανεπιφύλακτα το σημαντικό αυτό βιβλίο στους ενδιαφερόμενους. Είναι πολύ ευχάριστο να το διαβάζεις (διότι συνεχώς σκέφτεσαι από τι γλιτώσαμε εμείς…) και έχει happy ending, διότι στο τέλος το σύστημα καταργήθηκε.