Μια αχτίδα ελπίδας

Tην ώρα που το ζεύγος Μακρόν έμπαινε θριαμβευτικά προχθές το βράδυ στο Πεδίον του Αρεως υπό τους ήχους του ύμνου της Ευρώπης, γινόταν γνωστό ότι δεκάδες άμαχοι στην Μπούτσα της Ουκρανίας έχασαν τη ζωή τους από μικρά μεταλλικά «βελάκια» (flechettes) που εκτοξεύουν οι ρωσικές οβίδες, ένα όπλο που χρησιμοποιήθηκε εκτενώς στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Την ώρα που χιλιάδες Γάλλοι συνόδευαν την αλεξανδρινή μέτζο-σοπράνο Φάραχ ελ-Ντιμπάνι στη Μασσαλιώτιδα ανεμίζοντας γαλλικές και ευρωπαϊκές σημαίες, η Οδησσός θρηνούσε για τη Βαλέρια και την ηλικίας τριών μηνών κόρη της, την Κίρα, που σκοτώθηκαν από ρωσικούς πυραύλους.

Ρώτησε πρόσφατα η Repubblica τον γνωστό σλοβένο φιλόσοφο Σλάβοϊ Ζίζεκ αν είναι αισιόδοξος ή απαισιόδοξος. Κι εκείνος απάντησε ότι η απαισιοδοξία είναι ο καλύτερος τρόπος να διατηρείται μια νότα αισιοδοξίας. «Αν είσαι αισιόδοξος και τα πράγματα πάνε στραβά, χάνεις κάθε πίστη για το μέλλον», είπε. «Αν είσαι απαισιόδοξος και κάτι πάει καλά, σου μένει μια αχτίδα ελπίδας».

Ακολουθώντας αυτή τη συνταγή, παρακολούθησα την προεκλογική εκστρατεία της Γαλλίας με τον ενδόμυχο φόβο ότι θα εκλεγόταν πρόεδρος η Μαρίν Λεπέν. Οταν λοιπόν μεταδόθηκαν οι πρώτες εκτιμήσεις στις 9 το βράδυ της Κυριακής, και οι αισιόδοξοι είδαν απλώς το αναμενόμενο να επιβεβαιώνεται, εγώ πετάχτηκα πάνω και πανηγύρισα. Θα συνεχίσω έτσι λοιπόν. Θα πείσω τον εαυτό μου ότι ο Μακρόν θα χάσει τις βουλευτικές εκλογές του Ιουνίου και θα αναγκαστεί να συγκατοικήσει με τον επικεφαλής του ενός από τα δύο άκρα. Είναι ένα είδος μαζοχισμού, το παραδέχομαι. Αλλά το ίδιο συμβαίνει και με το 63% των Γάλλων. Εδωσαν τη νίκη στον Μακρόν, αλλά δεν θέλουν, λέει, να του δώσουν και το δικαίωμα να εφαρμόσει το πρόγραμμά του. Θέλουν δηλαδή να παραλύσει η χώρα.

Με βάση την ίδια λογική, θεωρώ βέβαιο ότι, αν δεν πάσχει από μια καλπάζουσα ασθένεια, ο Πούτιν θα κερδίσει τον πόλεμο. Θα χρειαστεί λίγο περισσότερο χρόνο, θα σφάξει πολύ περισσότερους Ουκρανούς, αλλά στο τέλος θα μπορέσει να διεκδικήσει κάποιου είδους νίκη. Και οι συνέπειες θα είναι τρομακτικές: θα οξυνθούν ταυτόχρονα η φτώχεια, η αστάθεια, η τρομοκρατία, ο αυταρχισμός, η προσφυγιά.

Μπορούν να κάνoυν κάτι ο Μακρόν, ο Μπάιντεν ή η Δύση γενικότερα για να με διαψεύσουν; Η απάντηση συναρτάται δυστυχώς με την ωμή απειλή του Πούτιν ότι ανά πάσα στιγμή μπορεί να πατήσει το κουμπί των πυρηνικών. Ο Ζίζεκ πάντως, προκλητικός όπως πάντα, προτείνει στους δυτικούς ηγέτες να λάβουν τα οικονομικά και κοινωνικά μέτρα που έλαβε ο Λένιν μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση. Οχι για να φέρουν τον κομμουνισμό φυσικά, αλλά για να αναδιαρθρώσουν τη δημοκρατία, που έχει ανάγκη από περισσότερες κοινωνικοποιήσεις, περισσότερο σχεδιασμό, περισσότερη διεθνή συνεργασία, περισσότερες παγκόσμιες προσπάθειες για την υγεία, τη μετανάστευση, την κλιματική αλλαγή.

Η Βαλέρια και η Κίρα πάντως δεν θα γυρίσουν πίσω.