Σκωτσέζικο ντους απέναντι στο ΚΙΝΑΛ

Στους πέντε μήνες από την εγκατάσταση του Νίκου Ανδρουλάκη στο αρχηγικό γραφείο του 6ου ορόφου στη Χαριλάου Τρικούπη έως και σήμερα, ο Κυριάκος Μητσοτάκης εφαρμόζει τακτική σκωτσέζικου ντους απέναντι στο ΚΙΝΑΛ – με το κυβερνητικό… ψύχος σταθερό μόνο στον ΣΥΡΙΖΑ. Ανάμεσα σε κρύο και ζέστη, το πρωθυπουργικό γραφείο καταγράφει κεντροαριστερές αντιδράσεις, δείχνοντας να έχει κάθε φορά τις ίδιες στοχεύσεις: την ένταση στην πίεση προσωπικά του Ανδρουλάκη («να φανερωθεί», όπως λέγεται σε γενικές γραμμές) και την αύξηση στα μηνύματα του Μητσοτάκη προς τη δεξαμενή ψηφοφόρων του τρίτου κόμματος (σε όσους θεωρείται ότι θα έχει απήχηση το διακύβευμα της πολιτικής σταθερότητας).

Στο πέρασμα των μηνών έχουν υπάρξει γκάλοπ που αναλύονται στο Μαξίμου, ενδοκυβερνητικές εκτιμήσεις για το αν, πώς, πόσο κινείται το πολιτικό εκκρεμές, συζητήσεις για νέους όρους και καινούργια διλήμματα στο πλαίσιο της πολιτικής αντιπαράθεσης λόγω των ανατροπών-επιπτώσεων από τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, με αποτέλεσμα μια δυναμική τακτική – υπό την έννοια της πιθανής αναπροσαρμογής μέχρι την πρώτη Κυριακή των εκλογών – εκ μέρους όχι μόνο της κυβέρνησης, αλλά και των δύο μεγαλύτερων κομμάτων της αντιπολίτευσης. Τη σχετική θέρμη της ΝΔ με εκείνη την πρώτη πρόσκληση Μητσοτάκη προς τον Ανδρουλάκη να τα πουν από κοντά (που ούτε βρήκε ανταπόκριση, ούτε και επαναλήφθηκε, μαρτυρώντας πρωθυπουργικό εκνευρισμό) διαδέχθηκαν τελικά κυρίως «παγωμένες» στιγμές. Και σήμερα μένουν… συννεφιασμένες οι σχέσεις, έναν μήνα έπειτα από το παράθυρο περί κυβέρνησης συνεργασίας που αιφνιδίως άνοιξε ο Μητσοτάκης αποκλειστικά στην πλευρά Ανδρουλάκη. Η τότε αποστροφή του ότι η αυτοδυναμία δεν είναι αυτοσκοπός έγινε άλλωστε με κύριο στόχο να μεταφερθεί για πρώτη φορά το μπαλάκι στο ΚΙΝΑΛ.

Σενάριο συγκυβέρνησης. Κι ενώ ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ μιλούν για «άβυσσο» μεταξύ τους, είναι σαφές ότι για τον Μητσοτάκη το ΚΙΝΑΛ εντάσσεται δυνητικά σε σενάριο συγκυβέρνησης. Προς το παρόν ωστόσο Μαξίμου και Πειραιώς επιλέγουν τις αιχμές και έναντι του Ανδρουλάκη, συχνά «σπρώχνοντάς» τον προς τα αριστερά με κατηγορία για σύμπλευση με τον ΣΥΡΙΖΑ. Η προσοχή άρα εστιάζει τόσο στους δεξιούς όσο και στους πασοκογενείς ψηφοφόρους. «Μας είπε τι δεν θέλει, θα ήταν προτιμότερο κάποια στιγμή να αποσαφηνίσει και τι θέλει» απάντησε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Γιάννης Οικονόμου στις αιχμές Ανδρουλάκη για κυβέρνηση συνεργασίας αλλά με τρίτο πρόσωπο («ούτε ο κ. Μητσοτάκης ούτε ο κ. Τσίπρας δεν θα δουν από εμάς πρωθυπουργική καρέκλα», όπως είπε). Και κομματικά στελέχη δεν έκρυβαν τον εκνευρισμό τους για τους «όρους Ανδρουλάκη», εκτιμώντας ότι η διαρκής πίεση από κυβέρνηση και αξιωματική αντιπολίτευση θα τον φθείρει. Τα ίδια στελέχη έφερναν εκ νέου στο προσκήνιο τον στόχο της γαλάζιας αυτοδυναμίας, θεωρώντας «ήδη αποδυναμωμένα» τα αφηγήματα της «προοδευτικής» ή της «σοσιαλδημοκρατικής» διακυβέρνησης.

Η στρατηγική Μητσοτάκη απέναντι στον Ανδρουλάκη έχει ως βασικό στόχο τους μετριοπαθείς – μετακινούμενους ή και αναποφάσιστους σήμερα – ψηφοφόρους, εξού και παράλληλα με την απαραίτητη γαλάζια συσπείρωση ο ίδιος διεκδικεί νέους διαύλους με το κεντρώο ακροατήριο καθώς και με τις νεότερες γενιές, οι οποίες δεν κινούνται τόσο σε παραδοσιακές γραμμές και κομματικά όρια Δεξιάς – Κέντρου – Αριστεράς. Αυτά αναμένεται να αποτυπωθούν και στα πολιτικά μηνύματα του Πρωθυπουργού από το βήμα του νεοδημοκρατικού συνεδρίου. Στο πλαίσιο αυτό, στην κυβέρνηση εκτιμούν ότι όσο θα αποφεύγει το ΚΙΝΑΛ την πίεση να παίρνει θέση στα περί σταθερότητας, κυβερνησιμότητας και «απειλής» – κατά τους νεοδημοκράτες – επιστροφής του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία, τόσο θα αυξάνονται οι πιθανότητες του Μητσοτάκη να βρει τελικά τους ψηφοφόρους που χρειάζεται όταν το ζητούμενο πλέον θα είναι το «ποιος θα κυβερνήσει».