Ο βάτραχος

Χρειάζομαι έναν από σας. Οποιος έρθει πρώτος, δεν έχω πρόβλημα. Μάλλον καλύτερα να είναι κυρία, θα καταλάβατε γιατί. Θέλω να σώσω ένα σπάνιο είδος βατράχου που, εξ όσων γνωρίζω, ζει κάπου στο Ελληνικό ή στον Βοτανικό – βάτραχος είναι, πηδάει και πηγαίνει όπου θέλει. Ωραία, ήρθε η κυρία. Είμαστε δυο, δεν χρειάζεται, προς το παρόν, να γίνουμε ούτε τρεις, ούτε χίλιοι δεκατρείς. Δύο αρκούν για να φτιάξουμε «κίνηση». Βέβαια κίνηση θα μπορούσα να φτιάξω και μόνος μου, όμως χρειάζομαι ακόμα ένα άτομο για να κρατάει το πανό. Τώρα, με την έλευση της κυρίας, δύναμαι να παρουσιάσω μία κίνηση οικολογικού ενδιαφέροντος με ισόποση εκπροσώπηση και των δύο φύλων αν και, θα μου επιτρέψετε αγαπητή, κρατώ την ηγεσία με την ιδιότητα του ιστορικού στελέχους.

Μέχρι να τελειώσει το κομμάτι ελπίζω να προσέλθει και τρίτο άτομο προκειμένου να αναβαθμιστούμε σε συλλογικότητα, αλλά ας πούμε ότι είμαι εγώ και η αναγνώστρια που συμμετέχουμε, ως κίνηση, στο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία . Και την ώρα που εγώ κάνω γνωριμίες στο κυλικείο, έρχεται η σειρά της κυρίας να ανέβει στο βήμα για να εκφράσει τη δίκαιη οργή. Τη δική μας και του βατράχου. Σε δέκα λεπτά θα μας ξέρει όλο το Τwitter. Οι σύντροφοι έκαναν το λάθος και μεταδίδουν όλες τις εργασίες τηλεοπτικά. Κάθονται, λοιπόν, στη ΝΔ και κόβουν αποσπάσματα. Και επειδή, πράγματι, αυτός ο χώρος, της Αριστεράς, είναι ο μοναδικός που μπορεί να φιλοξενήσει ανθρώπους σαν και μένα και την κυρία (συν το βάτραχο, που έχει δικαιώματα), μαζευόμαστε πολύ. Κάποιοι μας βλέπουν ως πανόραμα της κοινωνίας, κάποιοι άλλοι ως τσίρκο. Σημασία έχει ότι στο τελικό αποτέλεσμα, εγώ και η κυρία με τον βάτραχο θα καλύψουμε επικοινωνιακά ακόμα και τον Τσίπρα. Και είναι να απορείς πώς δεν το κατάλαβαν στον ΣΥΡΙΖΑ ώστε είτε να τους περάσουν από casting, είτε να επιτρέψουν τη μετάδοση μόνο συγκεκριμένων ομιλιών. Δέκα, είκοσι, πενήντα ομιλητές θα ήταν αρκετοί. Για τους υπόλοιπους θα αρκούσε η φαντασία του θεατή που, σίγουρα, δεν θα έφτανε το αληθινό θέαμα.

Αυθεντικό αρσενικό

Βλέπω αυτή τη φωτογραφία του Μακρόν, στον καναπέ όπου πράγματι μας επιβεβαιώνει ότι είναι μύθος το δασύτριχο του στήθος. Ασφαλώς και πρόκειται για μία γελοία πόζα που, στους παλαιότερους, θυμίζει κάτι από Σταύρο Παράβα, Κώστα Καρρά ή, καλύτερα, Φώτη Μεταξόπουλο σε διάλειμμα από τα γυρίσματα. Σκέφτομαι δε, ότι δεν αποκλείεται το τελικό αποτέλεσμα να είναι προϊόν επεξεργασίας και οι τρίχες να προστέθηκαν με τεχνητό τρόπο, προκειμένου να μας δείξουν ότι ο πρόεδρος δεν είναι ένα metrosexual αγόρι, δεν είναι κάτι σε Ντέιβιντ Μπέκαμ. Είναι ένα αυθεντικό αρσενικό που, στην επόμενη φωτογράφιση, θα εμφανιστεί με κασκορσέ (γαλλική λέξη, ναι;) και μυστρί. Για λύπηση, δυστυχώς. Μας απογοητεύει. Αυτοί θα τον βάλουν μέχρι και μουστάκι να αφήσει.

Το μήνυμα της κεταμίνης

Nα είμαστε δίκαιοι. Το φαινόμενο δεν είναι ελληνικό. Οπου και αν έσκαγε η υπόθεση Πισπιρίγκου θα σήκωνε τεράστιο θόρυβο και θα έκανε μεγάλο ειδησεογραφικό σουξέ. Και επειδή πλέον τα Μέσα δεν περιορίζονται σε ελάχιστα συστημικά κανάλια ενημέρωσης, αν η τηλεόραση αποφάσιζε να μην παίξει το θέμα, θα το έπαιρναν τα sites. Και, πράγματι, είναι σαν να βλέπεις σειρά με εγκλήματα. Υπάρχει μόνο ένα ερώτημα, στο οποίο, προφανώς, κανένας δεν μπορεί να απαντήσει με βεβαιότητα: πώς επηρεάζει όλη αυτή η δημοσιότητα τους ανθρώπους που διακρίνονται από ψυχοπαθολογία που τους καθιστά επιρρεπείς σε αντίστοιχες πράξεις; Για να το θέσω με ένα παράδειγμα: τι μήνυμα παίρνει κάποιος όταν ακούει περί κεταμίνης; Οτι είναι κάτι που σκοτώνει εύκολα ή ότι πρόκειται για ουσία που ανιχνεύεται; Ολοι εμείς που δουλεύουμε στα Μέσα, πέφτουμε συχνά σε ένα λάθος: νομίζουμε ότι όλοι όσοι μας ακούν ή μας διαβάζουν, βρίσκονται από την πλευρά της λογικής.