Ω, οι ωραίες σχέσεις!

Η ρωγμή ανάμεσα στους προεδρικούς και στους «επαναστάτες» του ΣΥΡΙΖΑ βαθαίνει. Αυτό δεν είναι κόμμα, το Survivor είναι. Ο Παύλος Πολάκης συνεχίζει τον χουλιγκανισμό στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, βρίζοντας τον Τσακαλώτο με τον οποίο νομίζει ότι οι διαφορές τους είναι ταξικές, ο Τσακαλώτος είναι ανωτέρα τάξις ενώ αυτός παιδί του λαού. Ο ποιητής των προεδρικών, Νίκος Καρανίκας, πλακώνεται με τη γυναίκα του Σκουρλέτη. Ο Σκουρλέτης απειλεί με μηνύσεις έναν δημοσιογράφο στον οποίο αποδίδει κατά σύστημα επιθέσεις με σκοπό τη δυσφήμηση και τη συκοφάντησή του. Μια τρανς που από το βήμα του συνεδρίου απαξίωσε τη Φώφη Γεννηματά με αδιασταύρωτα ψέματα επιχειρεί να διορθώσει με ένα κείμενο-μνημείο ανορθογραφίας, που αποδεικνύει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ περιλαμβάνει στις τάξεις του επιγόνους του Μποστ (δεν υπάρχει πιο μποστικός όρος από την «αναφωρά ενώς γεγονούς», που δείχνει ότι τα ανορθόγραφα του μάστορα της γελοιογραφίας δεν άνθισαν ματαίως).

Τα παραπάνω δεν δείχνουν απλή διαφωνία πολιτικών τάσεων σε ένα κόμμα που προχωράει προς ένα στόχο. Το αντίθετο. Δείχνουν ότι η σύγκρουση έχει προσωποποιηθεί. Και από τη μικρή προσωπική μου πείρα μπορώ να διαβεβαιώσω ότι όταν οι συγκρούσεις προσωποποιούνται στην Αριστερά, η ρήξη είναι κοντά. Οι όροι «δογματικοί» εναντίον «αναθεωρητών» που γέννησε η διάσπαση του ΚΚΕ, το 1968, ήταν πρωτίστως ύβρεις και δευτερευόντως πολιτικοί όροι. Η διάσπαση του ΚΚΕ εσωτερικού το 1986 σε ΕΑΡ και ΚΚΕ εσωτερικού ΑΑ επίσης έγινε μέσα σε κλίμα άγριου φανατισμού, απλώς λόγω των προσώπων που εκπροσωπούσαν την κάθε τάση (Λεωνίδας Κύρκος, Γιάννης Μπανιάς) περιορίστηκε ο αγριανθρωπισμός – αν και η ρήξη ήταν βαθύτατη και, για πολλούς, γεφυρώθηκε μόνο στα 2010, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ καβάλησε το άλογο της Αγανάκτησης στον δρόμο για την εξουσία.

Βαθύ μίσος χώρισε στην πορεία ακόμα και πρόσωπα που είχαν σχέση δασκάλου-μαθητή, όπως ο Αλέκος Αλαβάνος και ο Αλέξης Τσίπρας. Η απαξίωση, επίσης, με την οποία αντιμετωπίζονται οι ιδεολόγοι της ρήξης (Κωνσταντοπούλου, Λαφαζάνης κ.λπ.) από τους «πραγματιστές της κωλοτούμπας», είναι συνεχής και, ασφαλώς, τους επιστρέφεται. Γενικώς, όταν η Αριστερά «τα σπάει», τα πράγματα αγριεύουν. Και να φανταστείτε ότι όλα αυτά γίνονται σε συνθήκη δημοκρατίας. Σε συνθήκη καθεστωτικής αλλαγής, την οποία εξαγγέλλει κάθε τρεις και λίγο ο Πολάκης, αν οι επίγονοι μιμηθούν τον πρόγονο, τον Στάλιν, στο στόχαστρο δεν θα μπαίνουν μόνο οι αντίπαλοι, αλλά και οι φίλοι – ο Στάλιν τους εξόντωνε προληπτικά, για να μη γίνουν αντίπαλοι.

Ο αγριανθρωπισμός είναι κανόνας στην Αριστερά, ιδίως όταν παίζονται παιχνίδια εξουσίας. Ο ΣΥΡΙΖΑ παραμένει κόμμα εξουσίας. Αλλά ο Τσίπρας, που ηγείται προσωποκεντρικού μηχανισμού ο οποίος θα αμφισβητηθεί στην πορεία από τους ιδεολόγους, φροντίζει να τους παραγκωνίσει. Δεν τους χρειάζεται πια. Δυο δρόμοι τους απομένουν. Είτε σιωπηλή αποδοχή της νέας κατάστασης  είτε αποχώρηση. Οπότε τα παρατράγουδα θα είναι συχνά και συνεχή.

ΥΓ. Ο Τσίπρας, πάντως, γνωρίζει ότι οι σημερινοί εσωκομματικοί αντίπαλοί του πορεύτηκαν για καιρό μαζί του, και ξέρουν πρόσωπα και περιστατικά. Αυτή η κοινή ζωή είναι το όπλο της εσωκομματικής μειοψηφίας – που ελπίζει ότι δεν θα χρειαστεί να το απασφαλίσει.

ΥΓ2. Κυκλοφορούν στο Διαδίκτυο φωτογραφίες ηλικιωμένων συνέδρων του ΣΥΡΙΖΑ, που σχολιάζονται αρνητικά για την εικόνα τους. Ανόητη και κακόγουστη κριτική. Αλλ’ οι ιδεολόγοι ανάμεσά τους, οφείλουν να μη διαμαρτύρονται μόνο για τους αντιπάλους τους. Στον χώρο τους, πλέον, υπάρχει πολλή αυριανική τοξικότητα, που επίσης τους πλήττει.