Με την ίδια συνταγή

Ηταν το Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ ένα «επικοινωνιακό γεγονός»; Μπόρεσε να προσελκύσει το ενδιαφέρον των media, ώστε όσα ειπώθηκαν στο γήπεδο του Τάε Κβον Ντο να βγουν από τον χώρο αυτόν και να απασχολήσουν τον κόσμο; Η απάντηση είναι «τόσο όσο»! Ενα κομματικό συνέδριο για να κερδίσει πραγματικά το ενδιαφέρον, θα έπρεπε είτε να οδηγεί σε ριζική αλλαγή της γραμμής του φορέα που το διοργανώνει (με τις εντάσεις και τις κόντρες που συνοδεύουν την αλλαγή αυτή) είτε να περιλαμβάνει μια μάχη ισχυρών προσώπων για την ηγεσία. Ολοι ξέραμε ότι τίποτα από τα δύο δεν επρόκειτο να συμβεί. Αρα, το ενδιαφέρον ήταν περιορισμένο. Θα φανώ κυνικός αλλά θα πω ότι, από αυτή την άποψη, η εκτεταμένη αφισοκόλληση που είδαμε στην Αθήνα την παραμονή του Συνεδρίου ήταν μια αποτελεσματική κίνηση… Μπορεί να ενόχλησε αισθητικά και να φανέρωσε έλλειψη οικολογικής συνείδησης, όμως πέτυχε τον στόχο της. Οταν θέλεις να προκαλέσεις την προσοχή και να γίνεις ορατός, δύο μέσα επικοινωνίας μπορούν να φέρουν το επιθυμητό αποτέλεσμα, κάνοντας πολύ κόσμο να δει το μήνυμα. Αυτά είναι η τηλεόραση και η υπαίθρια διαφήμιση.

Με την αφισοκόλληση λοιπόν ο ΣΥΡΙΖΑ προκάλεσε δημοσιότητα και τόνωσε το ηθικό των μελών του. Από εκεί και πέρα, δεν μπορούσε να πετύχει πολλά, γιατί η επικαιρότητα είναι πλούσια και δεν μένει πολύς χώρος για ένα κομματικό συνέδριο.

Ως προς την ουσία: Στο Τάε Κβον Ντο επιβεβαιώθηκε ότι στον ΣΥΡΙΖΑ δεν αλλάζει κάτι. Η ιδεολογική συζήτηση ενδιαφέρει μια μειοψηφία ενώ η κυρίαρχη γραμμή είναι η αξιοποίηση της συγκυρίας για να κερδηθεί η εξουσία (το 2014 το Μνημόνιο, σήμερα η ακρίβεια).

Παράλληλα επιβεβαιώνεται ο αρχηγικός χαρακτήρας του κόμματος. Αυτό το εικονογράφησε το βίντεο που έπαιξε πριν από την ομιλία Τσίπρα. Ο Αρχηγός παντού και μόνο ο Αρχηγός σε απευθείας συνομιλία με τον λαό! Καμιά διαμεσολάβηση του κόμματος και των στελεχών του…

Είναι φανερό ότι έτσι θα πορευθεί ο ΣΥΡΙΖΑ προς τις εκλογές. Θα παίξει το χαρτί του Αλέξη Τσίπρα και θα υποσχεθεί ανακούφιση στους ψηφοφόρους από τη δύσκολη οικονομική κατάσταση. Είναι αυτή μια καλή τακτική; Μπορεί ο Αλέξης Τσίπρας που έχασε το ’19 να κερδίσει το ’22 ή το ’23;

Εβαλα στο YouTube και είδα την ομιλία του στο Συνέδριο του 2016 και αμέσως μετά την τωρινή. Είναι ο ίδιος άνθρωπος! Ιδια εμφάνιση (ο Κυριάκος έχει γκριζάρει, ο Αλέξης όχι), ίδιος τόνος φωνής, ίδιος πάνω-κάτω λόγος.

Οσοι τον επέλεξαν στις τελευταίες εκλογές, θα μπορούσαν να το ξανακάνουν! Οσοι δεν τον εμπιστεύθηκαν τότε, γιατί να το κάνουν τώρα; Ο ίδιος δεν προτείνει κάτι καινούργιο. Για να το πούμε απλά: Αν τα πράγματα παραμείνουν πάνω-κάτω όπως είναι μέχρι σήμερα, δεν φαίνεται να υπάρχει δυναμική μεγάλης ανατροπής. Αν χειροτερεύσουν, αν η οικονομική κατάσταση των νοικοκυριών επιδεινωθεί κι άλλο, τότε ίσως υπάρχει μια ευκαιρία για τον Αλέξη Τσίπρα… Εχει ένα καλό χαρτί: παραμένει ένας πολιτικός που δείχνει να νοιάζεται για τους πιο αδύναμους. Οσο πιο πολλοί αυτοτοποθετούνται στην κατηγορία αυτή, τόσο περισσότεροι είναι οι δυνητικοί ψηφοφόροι του. Ομως, μη έχοντας αλλάξει, έχει ένα μεγάλο μειονέκτημα… Καθώς το αίσθημα ανασφάλειας για το μέλλον μεγαλώνει, είναι σοβαρό το ενδεχόμενο να αναζητήσουν οι ψηφοφόροι αυτόν που θα τους εμπνεύσει ασφάλεια ότι μπορεί να διαχειριστεί τις κρίσεις της σύγχρονης εποχής πιο αποτελεσματικά.

Η συγκυρία δίνει μια ευκαιρία στον ΣΥΡΙΖΑ. Ομως η έλλειψη ανανέωσης (τόσο στο κόμμα όσο και στην εικόνα του αρχηγού) περιορίζουν τις πιθανότητες μιας μεγάλης ανατροπής, που θα έφερνε το κόμμα στην πρώτη θέση και θα του έδινε τη δυνατότητα να διεκδικήσει τη συμμετοχή στην εξουσία.

Ο Χάρης Γούλιος είναι επικοινωνιολόγος, διευθυντής Marketing MEGA