Σταύρος Λογαρίδης: μόνος, δηλαδή μοναδικός

Εμαθα ότι πέθανε και ο Σταύρος Λογαρίδης, ένας από τους σταρ της μικρής δυτικοφρενούς ποπ σκηνής του ελληνικού τραγουδιού, και λυπήθηκα πολύ. Ισως επειδή ήταν, για μένα, μια από τις τεράστιες προσωπικότητες που αδιαφορούσαν για τη mainstream ελληνικότητα τα χρόνια μετά τη μεταπολίτευση και έβαζαν μπροστά ό,τι αγάπησαν: πρωτίστως το ροκ.

Τον πρωτάκουσα στο ραδιόφωνο, στο μέσο που μαζί με τις εφημερίδες ήταν το μοναδικό παράθυρο στον κόσμο τα χρόνια που ενηλικιωνόταν η σειρά μου, μετά τη χούντα. Στις πληρωμένες διαφημιστικές εκπομπές των εταιρειών, μέσω των οποίων στα 1970 μαθαίναμε τα καινούργια πράγματα του τραγουδιού. Είχε προηγηθεί η ανταρσία του και η αποχώρησή του από τους Poll, με τους οποίους είχε γνωρίσει την επιτυχία, επειδή το 1972 δεν γούσταρε να εμφανιστούν στο Φεστιβάλ ελαφρού τραγουδιού Θεσσαλονίκης: το θεωρούσε συμβιβασμό πολύ παρακατιανό. Μάλλον υπερέβαλλε, ο Τουρνάς, ιδίως, κάθε άλλο παρά συμβιβάστηκε.

Ο ίδιος πάντως πορεύτηκε μη σηκώνοντας πολλά πολλά. Η ζωή του ήταν κινούμενη άμμος. Εμπλεξε με τους πιο ζωηρούς του σινεμά (Περάκης, Πανουσόπουλος, Φέρρης), είχε φίλους παθιασμένους όπως ο Γιάννης Πετρίδης, ο Τάσος Φαληρέας ή ο Τέρρυ Παπαντίνας, όταν έκανε προσπάθειες να ενταχθεί στο σταρ σύστεμ των λεγόμενων «έντεχνων» δεν του πήγαινε η κλαψούρα… Με δυο λόγια, παρέμεινε ροκ, ασυμβίβαστος και μόνος. Δηλαδή μοναδικός.