Ο αρχηγός των Λωτοφάγων{CR}

Χθες άρχισε το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ. Πριν από την έναρξή του, μάλιστα, ο πρόεδρος του κόμματος και τέως πρωθυπουργός, Αλέξης Τσίπρας, δημοσίευσε άρθρο στο οποίο διατείνεται ότι είναι έτοιμος να αναλάβει μια νέα κυβερνητική θητεία. Από τα συμφραζόμενα, φαίνεται μάλιστα ότι την περιμένει. «Είμαστε έτοιμοι να αναλάβουμε τις ευθύνες μας. Να επουλώσουμε τις πληγές μιας κοινωνίας που υπέφερε πολλαπλά αυτήν την τριετία και να δώσουμε νόημα και περιεχόμενο σε μια νέα αρχή για την κοινωνία, με την κοινωνία», δηλώνει χαρακτηριστικά.

Λυπάμαι αλλά η φράση αυτή είναι εκτός τόπου και χρόνου. Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης νομίζει ότι οι πολίτες έχουν ξεχάσει την πολιτεία του. Προσπαθεί να περιγράψει τα τρία τελευταία χρόνια ως εφιαλτικά, παραγνωρίζοντας ότι, εν μέσω αλλεπάλληλων κρίσεων, η χώρα διατήρησε την πολιτική σταθερότητα, διεύρυνε την ανάπτυξη και μείωσε την ανεργία. Ισχυρίζεται ότι μπορεί να επουλώσει πληγές μιας κοινωνίας τις οποίες δυσκολεύεται να εντοπίσει και να περιγράψει. Γι’ αυτό και είναι γενικόλογος και αφοριστικός: ο νεοφιλελευθερισμός, η ανίκανη κυβέρνηση, ο αποτυχημένος Πρωθυπουργός και, κερασάκι, η μόνιμη καραμέλα: τα υποτίθεται εχθρικά του ΜΜΕ.

Ιδεολογικά και πολιτικά, δηλαδή, ο Τσίπρας δεν λέει κάτι καινούργιο. Επενδύει στην ίδια ορολογία της σύγκρουσης. Εκτιμά ότι οι πολίτες διακατέχονται από οργή, πιστεύει δηλαδή ότι ένα μέρος των ψήφων θα του το δώσουν οργισμένοι ψηφοφόροι. Ή πιστεύει ότι έχουν αυξηθεί οι απεγνωσμένοι, γι’ αυτό καλεί όσους αισθάνονται απόγνωση να επενδύσουν σ’ αυτόν που είναι η ελπίδα. Και επαναλαμβάνει, με παραλλαγές, διάφορες αποσπασματικές προτάσεις διακυβέρνησης που όλοι ξέρουν ότι δεν έχουν σημασία: οι ψηφοφόροι δεν είναι αμνήμονες λωτοφάγοι. Οι ψηφοφόροι θυμούνται.

Θυμούνται τον Κατρούγκαλο να περικόπτει συντάξεις, θυμούνται τον Χαϊκάλη να ασχολείται με την οικονομία, θυμούνται τον Κοτζιά παραλυτικό και ολέθριο στην τελευταία ευκαιρία επίλυσης του Κυπριακού στο Κραν Μοντανά. Θυμούνται τον Καμμένο (τον «σύντροφο», όπως αποκαλούσε τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ στο προηγούμενο συνέδριο). Θυμούνται τον Γαβρόγλου και τη συμβολή του στη διάλυση του Πανεπιστημίου. Θυμούνται τον νόμο Παρασκευόπουλου. Θυμούνται το Αιγαίο που δεν είχε σύνορα και τους μετανάστες που εξαφανίζονταν, θυμούνται την ντροπή της Μόριας. Θυμούνται τον στασιμοπληθωρισμό της εποχής «που βγαίναμε από τα μνημόνια» στα οποία εκείνος μας έβαλε, τη μεσαία τάξη να στραγγαλίζεται οικονομικά για να μπορεί εκείνος να δηλώνει ότι κάνει πολιτικές παροχών. Θυμούνται την κωλοτούμπα, αλλά κυρίως θυμούνται πώς μετατράπηκε η έχθρα του στην κυρία Μέρκελ από οργή σε δουλικότητα. Θυμάται τις μεθοδεύσεις με τη δικαιοσύνη, θυμάται τις μεθοδεύσεις με τα ΜΜΕ. Θυμάται ότι ο Λαφαζάνης, σύντροφός του ακόμα τότε, έψαχνε στον Πούτιν δανεικά, αυτά που θα έχανε η χώρα από την Ευρώπη αν βάθαινε η ρήξη με την Ευρωπαϊκή Ενωση. Θυμάται το Μάτι, αλλά κυρίως θυμάται το επικοινωνιακό παιχνίδι για να διώξει τις ευθύνες από πάνω του. Εχει τόσα πολλά να θυμηθεί.

Αν νομίζει ότι αρκεί μια νέα υπόσχεση για να συνάψει ένα νέο συμβόλαιο διακυβέρνησης, πλανάται. Οπως δεν αρκεί να μιμείται τον Ανδρέα Παπανδρέου και να λέει ότι θα σηκώσει τον ήλιο πάνω απ’ την Ελλάδα για να γίνει ΠΑΣΟΚ.

Μην έχουμε λοιπόν καμιά παρεξήγηση. Ο ΣΥΡΙΖΑ παραμένει αυτό που ήταν. Ενας ριζοσπαστικός αριστερός χώρος, κι ένας προσωπικός μηχανισμός εξουσίας. Τα υπόλοιπα είναι λεπτομέρειες. Και δεν φτάνουν για να ανακάμψει ένας μηχανισμός εξουσίας το δείγμα γραφής του οποίου έχει χαραχτεί ανεξίτηλο στην πρόσφατη ιστορία μας.