Ηττες

Μερικές φορές το παπατζιλίκι είναι δύσκολη υπόθεση.

Είσαι, ας πούμε, με τον Πούτιν και σιχαίνεσαι τον «ηθοποιό» Ζελένσκι που αντιστέκεται. Βασικά θέλεις να κερδίσει η Ρωσία ώστε να στραπατσαριστεί το ΝΑΤΟ, η Αμερική και η Ευρώπη που δεν γουστάρεις.

Τι κάνεις;

Αν είσαι μεγάλος στόκος, το λες φωναχτά και καλό κουράγιο.

Αν είσαι απλώς κουτοπόνηρος, δηλώνεις «καταδικάζω απερίφραστα την εισβολή».

Και μετά αρχίζει το παπατζιλίκι. «Ναι μεν, αλλά κι οι Ουκρανοί πήγαιναν γυρεύοντας», «το ΝΑΤΟ ανάγκασε τη Ρωσία», «να μη σας πω τι έγινε στο Βελιγράδι ή το Λειανοκλάδι».

Υστερα ανακαλύπτεις ότι «οι Ουκρανοί είναι Ναζί» – όπως ισχυρίζονται οι φιλαλήθεις πρακτοράντζες Ρωσίας…

Και καταλήγεις «ειρήνη, αδέλφια μου» και «η καρδιά πονάει όταν ψηλώνει».

Πράγμα που αποδεικνύει ότι τελικά το πρόβλημα δεν είναι οι Ναζί. Είναι οι χαζοί.

Πάμε στη Γαλλία. Δεν γουστάρεις τον Μακρόν που τον θεωρείς κολλητό του Μητσοτάκη, αλλά ντρέπεσαι να πεις ότι είσαι και με τη Λεπέν.

Τι κάνεις;

Πρώτα το ρίχνεις στο σορολόπ. Δηλώνεις ικανοποίηση επειδή κέρδισε η Αριστερά, εννοώντας τον Μελανσόν που βγήκε τρίτος.

Είναι ο πρώτος τρίτος παγκοσμίως που ανακηρύσσεται νικητής.

Μετά αρχίζει το παπατζιλίκι. «Είναι αναγκαίο να ηττηθεί εκλογικά η Λεπέν», αλλά «να ηττηθούν και οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές στην Ευρώπη», δηλαδή ο Μακρόν (ανακοίνωση ΣΥΡΙΖΑ, 11/4).

Ερώτηση. Πώς είναι δυνατόν σε μια εκλογή μεταξύ δύο υποψηφίων να ηττηθούν και οι δύο;

Εκτός αν περιμένουν πως όταν ηττηθούν και οι δύο, τότε θα νικήσει εκείνος ο τρίτος που, αν και τρίτος, έχει ήδη νικήσει.

Αλλωστε και ο Βερναρδάκης συμπέρανε από τις γαλλικές εκλογές ότι «η κοινωνική και συνδικαλιστική Αριστερά εξακολουθεί να παραμένει πολύ ισχυρή» (11/4).

Ελαφρώς άσχετο, αλλά αισιόδοξο. Απλώς δεν το κατάλαβαν οι Γάλλοι.

Οι οποίοι μάλλον δυσκολεύονται να συμπεράνουν ότι τις εκλογές κέρδισε εκείνος που βγήκε τρίτος και ότι οι χαμένοι αποδείχτηκαν πανίσχυροι.

Τα πράγματα φυσικά θα ήταν πολύ απλούστερα αν από την αρχή έλεγαν ότι θέλουν να νικήσει ο Πούτιν ώστε να ηττηθεί η Δύση. Οπως επίσης ότι θέλουν να νικήσει η Λεπέν ώστε να βοηθήσει τον Πούτιν και να γίνει μπάχαλο η Ευρώπη.

Διότι, όπως έχει εξηγήσει η Αχτσιόγλου, «η κανονικότητα δεν είναι ποτέ ευκαιρία για την Αριστερά» (9/5/21).

Ξέρετε κάτι; Εχει απόλυτο δίκιο. Στον κανονικό κόσμο των απανταχού Μακρόν, όχι μόνο ευκαιρία δεν έχει η Αριστερά, αλλά ενδεχομένως ούτε καν ρόλο.

Και γι’ αυτό το ζητούμενο είναι να ηττηθεί παντού η κανονικότητα.