Παράφωνες νότες

Η αλήθεια είναι ότι, στη χώρα μας, αυτές τις 50, σχεδόν, μέρες από τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία και τις φρικαλεότητες που διαπράττονται με θύματα άμαχους και παιδιά, οι μεγαλύτερες παραφωνίες ακούστηκαν στον χώρο της μουσικής. Και μάλιστα από όλο το φάσμα της. Από το έντεχνο έως το λαϊκό τραγούδι. Και από τον καρσιλαμά έως την όπερα. Θα μου πεις «Και γιατί κυρά μου είναι “παράφωνος” όποιος δεν συντάσσεται με τη δική σου ή, έστω, την τρέχουσα άποψη;». Μα η παραφωνία δεν είναι αυτό. Δεν είναι καν τα «Ναι μεν αλλά» ούτε οι ίσες αποστάσεις ούτε τα «Απ’ την Κική και την Κοκό ποια να διαλέξω» ούτε τα «Αμερικάνοι, φονιάδες των λαών» ούτε η οποιαδήποτε updated εκδοχή εκείνου του, από τα βάθη της δεκαετίας του 1970, «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο» εν μέσω ενός επεκτατικού πολέμου που κάνει η Ρωσία εναντίον της Ουκρανίας. Είναι τα μπρος – πίσω, οι προφάσεις και, πάνω απ’ όλα, η εργαλειοποίηση του δράματος ενός λαού για μικροκομματικά συμφέροντα. Δεν πιστεύω να αμφιβάλει κανείς πλέον ότι η περίφημη συναυλία στα Προπύλαια, με τον Τσίπρα και τον Πολάκη να αλωνίζουν «πρώτο τραπέζι πίστα», ήταν μια συριζαϊκή, αντικυβερνητική εκδήλωση, μεταμφιεσμένη σε φιλειρηνική. (Αν και, η «κλείστρα» του event που φέρεται να ήταν η Σία Αναγνωστοπούλου, είχε διαβεβαιώσει κάποιους καλλιτέχνες ότι δεν πρόκειται να γίνει περατζάδα κομματικών στελεχών).

Εχεις μία άποψη; Εχε και τα κότσια να την υποστηρίξεις μέχρι τέλους. Και αν, για κάποιο λόγο μεταστραφείς, και πάλι μάγκας θα είσαι αν δηλώσεις, έστω και εμμέσως πλην σαφώς, τους λόγους της μεταστροφής. Από ‘κει και πέρα, κάποιες τραβηγμένες από τα μαλλιά δικαιολογίες, επιβεβαιώνουν ότι, όσοι τις επιστρατεύουν, θέλουν, πρώτα απ’ όλα να δικαιολογηθούν στον εαυτό τους. Και αυτό δεν είναι πολύ ωραίο για ανθρώπους που στην Εφορία είναι καταγεγραμμένοι ως καλλιτέχνες.

Μέρες τώρα, η Κρατική Ορχήστρα Αθηνών έβρισκε (και, για να είμαι large, δεν θα πω εφεύρισκε) συνδικαλιστικές προφάσεις προκειμένου να μη συμμετέχει σε συναυλία υπό τον Λεωνίδα Καβάκο που τα έσοδά τους θα προσφέρονταν για την ανοικοδόμηση του μαιευτηρίου της Μαριούπολης. Τελικά, μια συναυλία για το ίδιο ακριβώς σκοπό, έγινε από την ΚΟΑ προχθές, στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά. Μια εκδοχή είναι να συναισθάνθηκαν το λάθος τους και ήταν αυτός ένας τρόπος να ζητήσουν συγγνώμη. Μια άλλη εκδοχή να ήθελαν να τα μαζέψουν μετά τη δημόσια κατακραυγή και το επιχείρημα της συγκεκριμένης, προγραμματισμένης συναυλίας τούς έλυνε τα χέρια.

Υπάρχει όμως και μία τρίτη – ακόμη και αν εμπεριέχει κάποια από τις δύο παραπάνω. Το θέμα να ήταν ο ίδιος ο Καβάκος. Που μπήκε στο μάτι του ΣΥΡΙΖΑ από τότε που δήλωσε ότι φεύγει από τη χώρα εξαιτίας της πολιτικής αισθητικής του συγκεκριμένου κόμματος. (Ναι ξέρω, έχει εν τω μεταξύ συνεργαστεί με την ΚΟΑ. Κυρίως όμως στο πλαίσιο ενός προγράμματος). Για να μην κλίνω σε αυτήν την εκδοχή θα πρέπει να θεωρήσω πως ήταν εντελώς τυχαίο το ότι μπροστάρισσα στο «Οχι στη συναυλία» ήταν κυρία της ΚΟΑ, υποψήφια στο ψηφοδέλτιο του Νάσου Ηλιόπουλου. Και ότι ξαφνικά, σε συγκεκριμένες «δημοσιογραφικές» διαδρομές, εντοπίστηκε, λέει, χρέος του Καβάκου στην Εφορία αν και έχει διακανονιστεί πριν από τρία χρόνια. Ε, υπερβολική κι εγώ. Ενορχηστρώνονται άλλωστε από αυτόν τον πολιτικό χώρο δολοφονίες χαρακτήρων; Α πα πα.

Ανατροπές, παρεκτροπές

Νάσος Ηλιόπουλος είπα και θυμήθηκα. Το «σοφό παιδί» (και ζητώ συγγνώμη από τον Χρήστο Χωμενίδη για τη χρήση του τίτλου του μυθιστορήματός του) του ΣΥΡΙΖΑ έγραψε και είπε ότι κεντρικό διακύβευμα του συνεδρίου του κόμματός του είναι η ανατροπή της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Ανατροπή εκλεγμένης κυβέρνησης ακούω. Που σημαίνει κάτι πολύ συγκεκριμένο. Στις δημοκρατίες οι κυβερνήσεις δεν ανατρέπονται. Αλλάζουν λόγω εκλογών. Τόσες δημοσιογράφους είχε, επίσης, συμπεριλάβει στο ψηφοδέλτιό του. Δεν τις συμβουλεύεται ως προς την ερμηνεία των λέξεων;