Στις λάσπες του Κιέβου

Οι ρωσικές θηριωδίες στην Ουκρανία που ήρθαν στο φως αυτή την εβδομάδα δεν έχουν προηγούμενο στην Ευρώπη από την εποχή του Χίτλερ. Τα εκατοντάδες πτώματα αμάχων στους δρόμους, οι ομαδικοί τάφοι, οι πόλεις που σβήνονται κυριολεκτικά από τον χάρτη, είναι εικόνες απεχθείς που ο μέσος Ευρωπαίος δεν μπορούσε να φανταστεί ποτέ ότι θα τα έβλεπε να συμβαίνουν δίπλα του στη διάρκεια της ζωής του. Ηταν μόνον για τα ντοκιμαντέρ του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Να όμως που συμβαίνουν, ενώ η ανησυχία για τις προθέσεις της Ρωσίας αντί να μειώνεται, εντείνεται, όσο αυτή εξευτελίζεται στρατιωτικά και δεν ικανοποιεί τους επεκτατικούς της στόχους στην Ουκρανία λόγω της πρωτοφανούς αντίστασης του λαού της.

Τι απαντά σε όλα αυτά η Ευρώπη; Οπως πάντοτε, η θέση της δεν είναι καθαρή. Από τη μία καταδικάζει, φωνάζει, διαμαρτύρεται και εντείνει τα λεγόμενα οικονομικά μέτρα. Αλλά, από την άλλη, συνεχίζει τις μπίζνες με τη Μόσχα. Εξακολουθεί, ακόμα και σήμερα, όχι απλώς να τροφοδοτεί τη Ρωσία με δισεκατομμύρια για ενέργεια, αλλά και να επιχειρεί, κάτω απ’ το τραπέζι, να βρει τρόπο να επαναφέρει ως κανονικότητα τη διασφάλιση αυτής της αγοράς και στο μέλλον. Τα λόγια περισσεύουν, όμως, το Βερολίνο επιμένει να κρατά την Ευρώπη πρακτικά αγκιστρωμένη στη Μόσχα και εξαρτημένη από αυτήν. Και να χρηματοδοτεί την εισβολή και τις θηριωδίες της.

Η Γερμανία οφείλει επιτέλους να αποδεχθεί ότι δεν νοείται διπλή πολιτική. Δεν οδηγεί πουθενά, παρά μόνον στην ενίσχυση της Ρωσίας, του επεκτατισμού της και της απόφασής της να συντρίψει με τον πιο κτηνώδη τρόπο κάθε τι που θα βρεθεί στον δρόμο της. Η Ρωσία δεν παίρνει, ακόμα και σήμερα, στα σοβαρά τις περίφημες, μάλλον διαβόητες τελικά, κυρώσεις. Και δεν έχει άδικο. Τις χειρίζεται αποτελεσματικά και δεν δείχνουν να την έχουν περιορίσει στο ελάχιστο. Αν κάτι το πέτυχε το θαύμα της ήττας των Ρώσων γύρω από το Κίεβο, ήταν η μεγαλειώδης αντίσταση του Ζελένσκι, του λαού και του στρατού της Ουκρανίας (που ασφαλώς ούτε παραγράφονται, ούτε μειώνονται από το “αζοφικό ατόπημα” στην ομιλία στη ελληνική Βουλή). Ακόμα και οι λασπότοποι έξω από το Κίεβο έκαναν μεγαλύτερη ζημιά στους ρωσικούς σχεδιασμούς απ’ ό,τι όλες οι κυρώσεις της Δύσης μαζί.

Ομως εκεί δεν βάλτωσαν μόνον τα ρώσικα τανκς. Βάλτωσε και η Ευρώπη. Που βλέπει να ενισχύονται εκλογικά οι φιλορωσικές δυνάμεις σε διάφορες χώρες, όπως στην Ουγγαρία και τη Σερβία. Αντίθετα, χώρες όπως η Πολωνία, γίνονται κάθε μέρα επικριτικότερες στη στάση του Βερολίνου και των Βρυξελλών, κάτι στο οποίο ουδείς βρίσκει φυσικά να απαντήσει οτιδήποτε. Και στρέφουν όλο και περισσότερο το βλέμμα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Πολύ καλά κάνουν, αφού δεν έχουν πουθενά αλλού να στραφούν, όταν βλέπουν την ΕΕ να λειτουργεί ως Ιανός. Που, ακόμα και σήμερα, κατά βάση επιχειρεί να πείσει τον Πούτιν να περιορίσει τις ορέξεις του με ημίμετρα, αντί να λαμβάνει δύσκολες πλην αναγκαίες πλέον αποφάσεις, που θα του κοστίσουν πραγματικά. Κάτι που λ.χ. κάνει ήδη η Βρετανία, η οποία ανακοίνωσε τη στροφή σε εκτεταμένο πρόγραμμα παραγωγής πυρηνικής ενέργειας. Η ουσία είναι ότι ο Πούτιν ξέρει ότι η Ευρώπη δεν μπορεί πια να ξεφύγει εύκολα και γρήγορα από την εξάρτηση που σχεδίασε και επέβαλε επί δεκαετίες το Βερολίνο. Και ίσως και δεν θέλει πραγματικά. Και αυτό μεγιστοποιεί την ισχύ του, παρά τις ήττες στο πεδίο. Οπως ισχύ κερδίζει και ο Ερντογάν, που αναβαπτίζεται ολοκληρωτικά μέσα από αυτόν τον πόλεμο.